Αμυγδαλές, κρεατάκια

Κάνετε κλίκ σε ότι σας ενδιαφέρει

 

Περιεχόμενα

  1. 1 Αμυγδαλές και αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια)
    1. 1.1 Αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια)
      1. 1.1.1 Ο ρόλος των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια)
      2. 1.1.2 Υπερτροφία ή/και φλεγμονή των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια)
        1. 1.1.2.1 Συμπτώματα της υπερτροφίας των αδενοειδών εκβλαστήσεων (μεγάλα κρεατάκια).
    2. 1.2 Νεότερα δεδομένα στην αντιμετώπιση της υπερτροφίας των αμυγδαλών και των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια).
    3. 1.3 Αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), αδενοειδεκτομή ή αδενοτομή.
      1. 1.3.1 Περιγραφή της χειρουργικής επέμβασης στα κρεατάκια
      2. 1.3.2 Κίνδυνοι και επιπλοκές εγχείρησης αδενοειδών
        1. 1.3.2.1 Πριν από το χειρουργείο στα κρεατάκια
        2. 1.3.2.2 Μετά την εγχείρηση στα κρεατάκια
      3. 1.3.3 Πρόγνωση
    4. 1.4 Αμυγδαλές
      1. 1.4.1 Ο ρόλος των αμυγδαλών
    5. 1.5 ΥΠΕΡΤΡΟΦΙΑ ΤΩΝ ΑΜΥΓΔΑΛΩΝ
    6. 1.6 Αμυγδαλίτιδα, Φαρυγγίτιδα, πονόλαιμος
      1. 1.6.1 Αιτίες                                                 Συμπτώματα               
        1. 1.6.1.1 Διάγνωση                                         Θεραπεία
        2. 1.6.1.2  Πότε θα πάμε στο γιατρό;                                        
      2. 1.6.2 Αιτίες της φαρυγγίτιδας - αμυγδαλίτιδας (φαρυγγοαμυγδαλίτιδας)
      3. 1.6.3 Μορφές
      4. 1.6.4 συμπτώματα φαρυγγίτιδας - αμυγδαλίτιδας, ευρήματα
      5. 1.6.5 Αντιμετώπιση αμυγδαλίτιδας - φαρυγγίτιδας, Θεραπεία
      6. 1.6.6 Επιπλοκές
      7. 1.6.7 Πρόγνωση οξείας πυώδους αμυγδαλίτιδας
    7. 1.7 Ρευματικός πυρετός.
    8. 1.8 Αμυγδαλολιθίαση (πέτρες στις αμυγδαλές)
    9. 1.9 Χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση των αμυγδαλών, αμυγδαλεκτομή.
      1. 1.9.1 Ενδείξεις & Συμπτώματα 
      2. 1.9.2 Τι είναι η μερική αμυγδαλεκτομή ή αμυγδαλοτομή;
      3. 1.9.3 Διαδικασία χειρουργείου αφαίρεσης αμυγδαλών (αμυγδαλεκτομή)
      4. 1.9.4 Αμυγδαλεκτομή με ραδιοσυχνότητες
      5. 1.9.5 Πριν την εγχείρηση των αμυγδαλών
      6. 1.9.6 Κίνδυνοι και επιπλοκές εγχείρησης αμυγδαλεκτομής
      7. 1.9.7 Μετά την εγχείρηση των αμυγδαλών
    10. 1.10 ΡΟΧΑΛΗΤΟ ΚΑΙ ΑΠΝΟΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
      1. 1.10.1 Αμυγδαλές: Πότε πρέπει να γίνεται επέμβαση αφαίρεσης ;
    11. 1.11 ΕΡΠΗΤΙΚΗ ΛΟΙΜΩΞΗ  ΣΤΟΜΑΤΟΣ
    12. 1.12 Πρωτοπαθής απλή (οξεία) ερπητική ουλοστοματίτιδα
    13. 1.13 ΕΡΠΗΤΙΚΗ ΚΥΝΑΓΧΗ
    14. 1.14 ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΟΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΚΟΞΑΚΙ
    15. 1.15 Λοιμώδης μονοπυρήνωση
      1. 1.15.1 Ορισμός της λοιμώδους μονοπυρήνωσης
      2. 1.15.2 Αιτίες και παράγοντες κινδύνου της μονοπυρήνωσης
      3. 1.15.3 Τα συμπτώματα της λοιμώδους μονοπυρήνωσης
      4. 1.15.4 επιπλοκές της λοιμώδους μονοπυρήνωσης
      5. 1.15.5 Η διάγνωση της λοιμώδους μονοπυρήνωσης
      6. 1.15.6 Θεραπεία της λοιμώδους μονοπυρήνωσης
      7. 1.15.7 Παθοφυσιολογία της λοιμώδους μονοπυρήνωσης και ερμηνία των εξετάσεων
    16. 1.16 Ερμηνεία αποτελεσμάτων  ιολογικών εξετάσεων
    17. 1.17 Νεκρωτική κυνάγχη (αμυγδαλίτιδα) Βίνσεντ
    18. 1.18 ΣΥΝΔΡΟΜΟ PFAPA(Periodic Fever, Aphthous stomatitis, Pharyngitis, cervical Adenitis )
    19. 1.19 Μονιλίαση του στόματος (Μυκητιασική στοματίτιδα)
    20. 1.20 Καυσαλγία (κάψιμο) στόματος, γλώσσας (γλωσσοδυνία) ή σύνδρομο καύσου του στόματος
  2. 2 Λευκή γλώσσα
    1. 2.1 Λευκά στίγματα, πύον στις αμυγδαλές
    2. 2.2 Υποτροπιάζουσες άφθες του στόματος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ρινοφάρυγγας, φάρυγγας
 
 
 
 
 

Διαβάστε εδώ πως μπορείτε να αποφύγετε την εγχείρηση κατ αρχήν, σε αμυγδαλές και αδενοειδείς (κρεατάκια) 

 

Οι περισσότερες περιπτώσεις φαρυγγοαμυγδαλίτιδας 
(40%) οφείλονται σε ιούς (ιογενής φαρυγγοαμυγδαλίτιδα) και γίνονται καλά από μόνες τους μετά από τρείς έως δέκα ημέρες χωρίς να απαιτούν θεραπεία, εκτός από παυσίπονα.
 
Τα αντιβιοτικά δεν είναι αποτελεσματικά κατά των ιογενών λοιμώξεων. 
Τα αντιβιοτικά χορηγούνται για τη φαρυγγοαμυγδαλίτιδα που προκαλείται από βακτήρια αλλά όχι από ιούς.
Αν οφείλεται σε στρεπτόκοκκο στο λαιμό, είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουν τα αντιβιοτικά (Πενικιλλίνη) για τουλάχιστον 10 έως 14 ημέρες, ακόμη και αν ο πονόλαιμος και τα άλλα συμπτώματα υποχωρήσουν, για να είμαστε βέβαιοι ότι έχουν εξαλειφθεί όλα τα βακτήρια. Μία στρεπτοκοκκική λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει σε ρευματικό πυρετό που μπορεί να προκαλέσει βλάβες των καρδιακών βαλβίδων και σπειραματονεφρίτιδα που μπορεί να προκαλέσει μόνιμη ζημιά στους νεφρούς.

 

Μια εβδομάδα πριν από τη χειρουργική επέμβαση, μην δώσετε στο παιδί σας φάρμακο που δυσκολεύει την πήξη του αίματος εκτός εάν ο γιατρός το επιτρέψει. Δύο από αυτά είναι η ιβουπροφένη και η ασπιρίνη.




Κάνετε κλίκ σε ότι σας ενδιαφέρει.


 



Ραδιοσυχνότητες χειρουργείο καυτηριασμός κόγχες εγχείρηση αμυγδαλές κρεατάκια διάφραγμα ροχαλητό ελιές σπίλος ρινορραγία



Εμείς προτιμούμε ιδίως στα παιδιά τις ραδιοσυχνότητες, 
αντί για την κλασική αφαίρεση των αμυγδαλών γιατί: 

• Δεν χρειάζονται ράμματα
• η διαδικασία είναι εντελώς αναίμακτη
• υπάρχει λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος
• η επούλωση και η ανάρρωση είναι ταχεία
• το παιδί θα φάει γρήγορα
• μπορούμε πλέον να χειρουργήσουμε αναίμακτα 
ακόμη και πολύ μικρά παιδιά 

siel

ble roi 

 
BANERright_gradiant

 

Αμυγδαλές και αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια)

 
 
 αμυγδαλές 


Υπερτροφικές(διογκωμένες) αμυγδαλές 


 
Οι αμυγδαλές και οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια) είναι μέρος του λεμφικού συστήματος και πιστεύεται ότι παίζουν ρόλο στη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος. Στα παιδιά έχουν πιο ενεργό ρόλο στην άμυνα του οργανισμού και είναι έτσι σχετικά μεγαλύτερες. Οι αμυγδαλές είναι στο πίσω μέρος του λαιμού, στο φάρυγγα και οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις είναι πιο ψηλά, πίσω από τη μύτη. Προστατεύουν από τις μολύνσεις με την παγίδευση μικροβίων που εισέρχονται από το στόμα και τη μύτη. Μερικές φορές συμβαίνει να μολυνθούν και τα  ίδια, οι αμυγδαλές και τα κρεατάκια. Η αμυγδαλίτιδα κάνει τις αμυγδαλές επώδυνες και πρησμένες. Οι διογκωμένες αδενοειδείς εκβλαστήσεις μπορεί να είναι επώδυνες, καθιστούν δύσκολη την αναπνοή και μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στα αυτιά.

Οι παθήσεις των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) και των αμυγδαλών οφείλονται σε φλεγμονή η σε υπερτροφία. Η επίπτωση τόσο της φλεγμονής όσο και της υπερτροφίας δεν περιορίζεται μόνο στις περιοχές αυτές. Συχνά η φλεγμονή επεκτείνεται σε γειτονικές περιοχές, όπως η μύτη, οι παραρρίνιοι κόλποι(ιγμόρεια), τα αυτιά, αλλά και τους πνεύμονες.

Η πρώτη θεραπεία για τη λοίμωξη των αμυγδαλών (αμυγδαλίτιδα) και των αδενοειδών  εκβλαστήσεων (αδενοειδίτιδα) είναι τα αντιβιοτικά. Αν έχετε συχνές λοιμώξεις ή δυσκολία στην αναπνοή, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση των αμυγδαλών είναι η αμυγδαλεκτομή. Χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων είναι η αδενοειδεκτομή ή αδενοτομή.

 

Αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια)

 

κρεατάκια

 Ακτινογραφία με υπερτροφικά κρεατάκια


Υπερτροφικά κρεατάκια ενδοσκόπηση               Ακτινογραφία



Ο ρόλος των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια)

 

Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις μοιάζουν με μικρά μαξιλάρια(λεμφικού ιστού) κολλημένα ψηλά στο ρινοφάρυγγα στο πίσω μέρος της μύτης και του λαιμού που πιστεύεται ότι παίζουν ρόλο στη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτή η λειτουργία μπορεί να τις καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτες σε μολύνσεις και φλεγμονές. Επειδή οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις βρίσκονται κοντά στο στόμιο(άνοιγμα) των ευσταχιανών, φλεγμονή ή υπερτροφία τους μπορεί να τις αποφράξει, συμβάλλοντας έτσι στην μόλυνση του μέσου ωτός. Η φλεγμονή των αδενοειδών εκβλαστήσεων (αδενοειδίτιδα) είναι πολύ πιθανό να παίζει ρόλο στις μολύνσεις των αυτιών στα παιδιά, επειδή οι αδενοειδείς στα παιδιά έχουν πιο ενεργό ρόλο στην άμυνα του οργανισμού και είναι έτσι σχετικά μεγαλύτερες. Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις κανονικά θα συρρικνωθούν όταν τα παιδιά φτάσουν στην εφηβεία.

 

 

Υπερτροφία ή/και φλεγμονή των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια)

 

 


υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) ροχαλητό στα παιδιά μεγάλα πρησμένα κρεατάκια υγρό στα αυτιά ωτίτιδα    Ακτινογραφία υπερτροφίας των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) παιδί εκκριτική ωτίτιδα υγρό στο αυτί ανοιχτό στόμα ροχαλίζει ρινίτιδα ιγμορίτιδα
    
        Υπερτροφικά κρεατάκια                 Πλάγια ακτινογραφία


 

Η υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) προκύπτει επειδή οι αδενοειδείς στα παιδιά έχουν πιο ενεργό ρόλο στην άμυνα του οργανισμού, λειτουργία που μπορεί να τις καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτες σε μολύνσεις και φλεγμονές, που με τη σειρά τους συμβάλουν στην περεταίρω υπερτροφία. Η υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) προκαλεί τροποποιήσεις στην μικροβιολογία καθώς και στον επιφανειακό βλεννογόνο που οδηγούν σε στάση λειτουργίας του βλενοκροσσωτού συστήματος με τελικό αποτέλεσμα την περαιτέρω διόγκωση τους.

 

Συμπτώματα της υπερτροφίας των αδενοειδών εκβλαστήσεων (μεγάλα κρεατάκια).

 

Το παιδί με  υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) παρουσιάζει συνήθως την χαρακτηριστική τριάδα:


• Ροχαλητό

• Υποχρεωτική (ή σχεδόν μόνιμη) στοματική αναπνοή

• Ένρινη ομιλία.


Τα συνοδά συμπτώματα είναι:


• Ρινική καταρροή

• Οπισθορρινικές εκκρίσεις

• Χρόνιος βήχας

 

H υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), μπορεί να προκαλέσει το Σύνδρομο Απνοιών Υποπνοιών Υπνου .

 

Τα πιο συχνά συμπτώματα είναι:

Ρινική απόφραξη, καταρροή

στοματική αναπνοή

Πονόλαιμος (λόγω στοματικής αναπνοής και οπισθορρινικών εκκρίσεων)

Αλλοίωση της φωνής (ρινολαλιά), δυσκολία στην ομιλία και στην κατάποση

διαταραχές ύπνου, σιελόρροια, ροχαλητό, άπνοια ύπνου ( ΄’κόβεται’’ η αναπνοή στον ύπνο).

Υπνηλία την ημέρα και πονοκέφαλος

Διαταραχές σίτισης

Επώδυνοι, πρησμένοι λεμφαδένες (αδένες) στο λαιμό

Πυρετός

Βήχας

Ωτίτιδα, ωταλγία, βαρηκοΐα

Παραρρινοκολπίτιδα (ιγμορίτιδα)

 

Προσοχή χρειάζεται όταν τα παραπάνω συμπτώματα παρουσιασθούν σε παιδιά >10χρονών (τα οποία μέχρι αυτή την ηλικία δεν είχαν ανάλογο πρόβλημα) και τα οποία εμφανίζουν οξεία έναρξη συμπτωμάτων προοδευτικά αυξανόμενη και που εκτός των άλλων παρουσιάζουν:

 

• Επιστάξεις (ρινορραγίες)

• Δύσοσμη Αναπνοή

 Αλλοίωση της ομιλίας (ένρινη)

 

Η εικόνα αυτή παρέχει ενδείξεις για μόρφωμα στο ρινοφάρυγγα, όπως:

 

• Ρινοϊνωμα (αγόρια συνήθως προεφηβικής ηλικίας)

• Ογκος (καλοήθης η κακοήθης)

 

Επίσης πρέπει να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής:

Βρέφη <6μηνών

Επειδή τα νεογνά και τα βρέφη έχουν ‘Υποχρεωτική’ Ρινική Αναπνοή, κάθε παθολογική κατάσταση που προκαλεί οξεία ρινική απόφραξη ενέχει κίνδυνο για τη ζωή τους.

Για τον λόγο αυτό, μπορεί να χρειαστεί εισαγωγή στο νοσοκομείο για στενή παρακολούθηση, διασφάλιση της αναπνοής με συχνό καθαρισμό της μύτης και συστηματική φαρμακευτική αγωγή.

Συζητείται ευρέως η σχέση μεταξύ του μεγέθους των αμυγδαλών και των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) με το Σύνδρομο Απνοιών Υποπνοιών Υπνου (ΣΑΥΥ) στα παιδιά. Παιδιά με μειωμένη νευρομυική λειτουργία ή στενό αεραγωγό (κρανιοπροσωπικές δυσπλασίες - σύνδρομο Down, Crouzon, Treacher-Collins) έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο απόφραξης, ακόμη και όταν η υπερτροφία είναι μικρότερου βαθμού.

Διάφορες μέθοδοι μετρήσεων για τις επιδράσεις των υπερτροφικών αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) και των αμυγδαλών στις λειτουργίες του οργανισμού υπάρχουν αλλά δεν είναι αξιόπιστες και μπορεί να οδηγήσουν σε λάθος συμπεράσματα.

Η πιο αξιόπιστη και κοινά αποδεκτή μέθοδος είναι η Μελέτη Ύπνου, η οποία όμως δεν μπορεί να εφαρμόζεται ευρέως.

 

Η μελέτη ύπνου συστήνεται σε  :

 

• Παιδιά < 3 χρόνων

• Αμφιβολίες στη διάγνωση

• Σοβαρά προβλήματα υγείας και όταν η χειρουργική επέμβαση ενέχει κινδύνους για τη ζωή του παιδιού (Διαταραχές αιμορραγικής διάθεσης, καρδιολογικά προβλήματα)

• Νευρομυική νόσο

• Σύνδρομα.

 

Με τους περιορισμούς αυτούς, η λεπτομερής κλινική εξέταση είναι η πιο χρήσιμη για την εκτίμηση των υπερτροφικών αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) και των αμυγδαλών ενώ οι πιο ευαίσθητοι κλινικοί δείκτες είναι:

 

• Το ροχαλητό

• Οι άπνοιες

• Οι αφυπνήσεις

• Η υπερέκταση της κεφαλής στη διάρκεια του ύπνου

• Η υπνηλία την ημέρα.


Πρέπει να τονιστεί ότι υπάρχουν οι γενικοί κανόνες αλλα το κάθε παιδί αποτελεί χωριστή οντότητα και έτσι εκτιμάται, λαμβανομένων πάντοτε υπ όψιν των ιδιαιτεροτήτων του.

Τελευταία κερδίζει έδαφος η νέα ιατρική μέθοδος αξιολόγησης του ροχαλητού μέσω ψηφιακής καταγραφής και ανάλυσης των ήχων της αναπνοής στον ύπνο (snore check). Η μέθοδος αυτή είναι αξιόπιστη ,απλή και γίνεται κατ΄ οίκον.

 

 




 

Νεότερα δεδομένα στην αντιμετώπιση της υπερτροφίας των αμυγδαλών και των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια).

 

 

Υπερτροφία αμυγδαλών

 

Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι, στο 30% των περιπτώσεων υπερτροφικών αμυγδαλών μπορεί να μειωθεί ο όγκος και να βελτιωθούν σημαντικά τα αποφρακτικά φαινόμενα, μετά από χορήγηση ενός αντιβιοτικού ευρέως φάσματος για 3-6 εβδομάδες.

Υποτροπή παρατηρείται στο 50% των περιπτώσεων στους επόμενους 6 - 9 μήνες και σε σχέση με την ηλικία τα μικρότερα παιδιά εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά υποτροπής.

Τα παιδιά αυτά και τα υπόλοιπα που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αυτή αγωγή έχουν ενδείξεις για χειρουργική αντιμετώπιση.

 

 

Υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια)

 

Στην περίπτωση αυτή προτείνεται, πριν από την επέμβαση της αδενοτομής, η χορήγηση ενός ευρέως φάσματος αντιβιοτικού για 3-6 εβδομάδες με ταυτόχρονη χορήγηση ρινικών σταγόνων με στεροειδές.

Αν τα συμπτώματα δεν υποχωρήσουν, τότε ενδείκνυται η χειρουργική αντιμετώπιση.


Κρεατάκια και αλλεργική ρινίτιδα

Η αλλεργική ρινίτιδα φαίνεται συχνά να οδηγεί σε υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων στα παιδιά και να επιδεινώνεται η συμπτωματολογία της με ένα επιπλέον αποφρακτικό παράγοντα της ρινικής αναπνοής.
Όταν συνυπάρχει αλλεργική ρινίτιδα και υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων, η συστηματική χρήση ρινικού σπρέι υπέρτονου διαλύματος, πολλές φορές την ημέρα, σε συνδυασμό με σπρέι γλυκοκορτικοστεροειδούς και η σύγχρονη χορήγηση αντισταμινικού, πάντα με ιατρική παρακολούθηση, προκαλεί σημαντική υποχώρηση της υπερτροφίας των αδενοειδών εκβλαστήσεων και περιορίζει αξιοσημείωτα το σύμπτωμα της ρινικής απόφραξης.
Ειδικά στα παιδιά με αλλεργική ρινίτιδα και υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων, η αντιαλλεργική θεραπεία μπορεί να είναι μια εναλλακτική πρόταση στην χειρουργική αφαίρεση.
Στις ανθεκτικές περιπτώσεις συνιστάται η αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων.

 



Αντενδείξεις αμυγδαλεκτομής - αδενοτομής

—
  • Αντενδείξεις γενικής αναισθησίας
  • —
  • Διαταραχές πηκτικότητας αίματος
  • —
  • Αυξημένη ευαισθησία ατλαντοαξονικής άρθρωσης
  • —
  • Αυξημένος κίνδυνος ανεπάρκειας ρινοφαρυγγικού σφιγκτήρα (VPI)
  • —
  • Ηλικία;
—


 

 

Αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), αδενοειδεκτομή ή αδενοτομή.

 


Χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) είναι η αδενοειδεκτομή ή αδενοτομή. Συχνά, η αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων γίνεται την ίδια στιγμή με  αμυγδαλεκτομή, τη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση των αμυγδαλών, ή με μυριγγοτομή για αφαίρεση υγρού από το μέσο αυτί και τοποθέτηση σωληνίσκων αερισμού. Οι περισσότερες αδενοειδεκτομές γίνονται σε παιδιά.

 

Περιγραφή της χειρουργικής επέμβασης στα κρεατάκια

 

Στο παιδί σας θα πρέπει να δοθεί γενική αναισθησία. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα αισθανθεί πόνο.

Ο χειρουργός θα βάλει ένα μικρό όργανο (διαστολέα) στο στόμα του παιδιού για να το κρατάει ανοιχτό.

Ο χειρουργός θα αφαιρέσει αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια) με ένα ξέστρο (ένα εργαλείο σαν  κουτάλι) ή microdebrider (μια ιατρική συσκευή που χρησιμοποιείται για να κόψη μαλακό ιστό).

Μερικοί χειρουργοί προτιμούν τη συρίκνωση  των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) με ραδιοσυχνότητες, αντί για να την αφαίρεση τους.

Η διεγχειρητική αιμορραγία ελέγχεται με ταμπόν γάζας, η οποία θα απορροφήσει και το αίμα, και με καυτηρίαση.

Το παιδί παραμένει στο θάλαμο ανάνηψης, έως ότου ξυπνήσει και μπορεί να αναπνεύσει εύκολα, να βήξει, και να καταπιεί. Οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν να πάνε στο σπίτι τους μερικές ώρες μετά την χειρουργική επέμβαση.

 

Ενδείξεις

Η αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων συνιστάται όταν:

 

          1. Διογκωμένες αδενοειδείς εκβλαστήσεις εμποδίζουν τους αεραγωγούς του παιδιού. Αυτό μπορεί να είναι ύποπτο, εάν το παιδί σας:

          o Ροχαλίζει πολύ

          o Έχει δυσκολία στην αναπνοή από τη μύτη του    ( ρινική απόφραξη )

          o Έχει επεισόδια άπνοιας (δεν αναπνέει για δευτερόλεπτα), κατά τη διάρκεια του ύπνου ( άπνοια του ύπνου )

          2. Το παιδί σας έχει χρόνιες ωτίτιδες οι οποίες:

          o Παρεμβαίνουν στη φοίτηση στο σχολείο

          o Εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και μετά τη θεραπεία με αντιβιοτικά

          o Επαναλαμβάνονται 5 ή περισσότερες φορές σε ένα χρόνο

          o Επαναλαμβάνονται 3 ή περισσότερες φορές το χρόνο κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 2 ετών

 

Επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις του μέσου ωτός σε μικρά παιδιά, λόγω πρησμένων αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), και αμυγδαλών, και ως εκ τούτου φραγμένων ακουστικών σαλπίγγων, μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια της ακοής. Μερικές φορές η απώλεια ακοής μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην ομιλία. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να γίνει για να βοηθήσει στην πρόληψη λοιμώξεων του μέσου αυτιού.

Επίσης αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) μπορεί να συστηθεί εάν το παιδί σας έχει χρόνιες ή επαναλαμβανόμενες κρίσεις αμυγδαλίτιδας.

 

 

Ενδείξεις

Ενδείξεις αδενοτομής – αμυγδαλεκτομής

 

                   ΠΑΘΗΣΗ                                                         ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ  ΕΠΕΜΒΑΣΗ

 

     ΑΠΟΦΡΑΞΗ

1. Υπερτροφία με απόφραξη μη ανταποκρι-

    νόμενη σε φαρμακευτική αγωγή με ή

    χωρίς αποφρακτική άπνοια, σοβαρή

    δυσφαγία και υπολειπόμενη ανάπτυξη

 

   α. Μόνο υπερτροφία αδενοειδών                                      Αδενοτομή

   β. Μόνο υπερτροφία αμυγδαλών                                       Αμυγδαλεκτομή

   γ. Υπερτροφία αμυγδαλών και αδενοειδών                    Αδενοτομή + Αμυγδαλεκτομή (αμυγδαλοτομή)

 

2. Ρινική απόφραξη με διαταραχές ομιλίας,

    οδοντο-στοματικές ανωμαλίες                                         Αδενοτομή

 

 

    ΦΛΕΓΜΟΝΗ

1. Υποτροπιάζουσα αμυγδαλίτις

   ( >7επεισόδια  σε ένα χρόνο,

   5 επεισόδια  το χρόνο  για 2 συνεχή χρόνια

   3 επεισόδια  το χρόνο  για 3 συνεχή χρόνια)                  Αμυγδαλεκτομή

2. Επιμένουσα χρόνια αμυγδαλίτις                                     Αμυγδαλεκτομή

 

3. Υποτροπιάζουσα Μέση Ωτίτιδα μη ανταπο-

    κρινόμενη σε συντηρητική αγωγή

    ή τοποθέτηση σωληνίσκων αερισμού                            Αδενοτομή

4. Χρόνια/ υποτροπιάζουσα ρινοφαρυγγίτις                     Αδενοτομή

5. Χρόνια/ υποτροπιάζουσα ρινοκολπίτις                          Αδενοτομή

 

    ΑΛΛΕΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ

1. Υποτροπή περιαμυγδαλικού αποστήματος

   ή περιαμυγδαλικό απόστημα με ιστορικό

   αμυγδαλίτιδων                                                                    Αμυγδαλεκτομή                     

2. Μονόπλευρη υπερτροφία αμυγδαλής                            Αμυγδαλεκτομή

3. Αιμορραγική αμυγδαλίτις                                                Αμυγδαλεκτομή

4. Χρόνια αμυγδαλολιθίαση                                                 Αμυγδαλεκτομή

  

 

Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια) κανονικά θα συρρικνωθούν όταν τα παιδιά φτάσουν στην εφηβεία. Ενήλικες σπάνια έχουν ανάγκη αφαίρεσης των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια).

.

Κίνδυνοι και επιπλοκές εγχείρησης αδενοειδών


Κίνδυνοι για την αναισθησία είναι:

          Αντιδράσεις στα φάρμακα

          Αναπνευστικά προβλήματα

 

Κίνδυνοι για την χειρουργική επέμβαση είναι οι εξής:

          Αιμορραγία

          Λοίμωξη

 

Πριν από το χειρουργείο στα κρεατάκια

 

Μια εβδομάδα πριν από τη χειρουργική επέμβαση, μην δώσετε στο παιδί σας φάρμακο που δυσκολεύει την πήξη του αίματος εκτός εάν ο γιατρός το επιτρέψει. Δύο από αυτά είναι η ιβουπροφένη και η ασπιρίνη.

Ρωτήστε το γιατρό σας ποια φάρμακα θα πρέπει να πάρει το παιδί σας την ημέρα της χειρουργικής επέμβασης.

Την προηγούμενη μέρα πριν από τη χειρουργική επέμβαση, το παιδί δεν θα πρέπει να να φάει ή να πιεί τίποτα μετά τα μεσάνυχτα. Αυτό περιλαμβάνει και το νερό.

Την ημέρα της επέμβασης, δώστε στο παιδί οποιοδήποτε φάρμακο πρέπει να πάρει, με μια γουλιά μόνο νερό.

 

Μετά την εγχείρηση στα κρεατάκια

 

Το παιδί σας θα πάει στο σπίτι την ίδια ημέρα με τη χειρουργική επέμβαση. Η πλήρης ανάρρωση διαρκεί περίπου 1 έως 2 εβδομάδες.

 

Πρόγνωση

 

Τα περισσότερα παιδιά αναπνέουν από τη μύτη τους καλύτερα και έχουν λιγότερες και ηπιότερες λοιμώξεις του αναπνευστικού, πονόλαιμο, και ωτίτιδες μετά από αδενοειδεκτομή.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, οι αδενοειδείς (κρεατάκια) που έχουν αφαιρεθεί μπορεί να αυξηθούν ξανά. Αυτή η διόγκωση είναι μικρή και δεν προκαλεί συνήθως προβλήματα.



 







Συρίκνωση των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) με ραδιοσυχνότητες

Συρίκνωση των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) με ραδιοσυχνότητες με γενική νάρκωση



Συρίκνωση των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια) με ραδιοσυχνότητες





 

Ερωτήσεις - απαντήσεις χειρουργικής επέμβασης αφαίρεσης των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), αδενοειδεκτομή ή αδενοτομή.


Τι είναι οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια)?

Είναι διόγκωση πού βρίσκεται πίσω από την μύτη και την μαλθακή υπερώα στο πίσω μέρος του λαιμού. Η δουλειά τους είναι να δημιουργούν αντισώματα για να καταπολεμούν τις διάφορες μολύνσεις.

Είναι απαραίτητα τα κρεατάκια στον οργανισμό?

Όχι. Ο οργανισμός σας μπορεί να καταπολεμήσει τις διάφορες φλεγμονές χωρίς αυτά.

Γιατί να τα αφαιρέσουμε?

Για να σταματήσουν οι φλεγμονές στα αυτιά και να βελτιωθεί η ακοή. Μερικά παιδιά έχουν τεράστια κρεατάκια και μπορεί να σταματά η αναπνοή τους την νύκτα.

Βοηθάει πάντα η επέμβαση αυτή?

Βοηθά περίπου το 80% των ασθενών με εκκριτική ωτίτιδα και σίγουρα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό στα μωρά που σταματά η αναπνοή τους.

Πώς γίνετε η εγχείρηση?

Έρχεστε στο νοσοκομείο το πρωί της εγχείρησης για εισαγωγή. Ακολούθως σας οδηγούμε στο χειρουργείο όπου σας γίνετε γενική αναισθησία. Αφαιρούμε τα κρεατάκια από το στόμα χρησιμοποιώντας ειδικά εργαλεία. Η εγχείρηση διαρκεί περίπου 30 λεπτά.

Πόσες ημέρες θα μείνω στο νοσοκομείο?

Συνήθως φεύγετε την ίδια ημέρα.

Τι προβλήματα μπορεί να έχω μετά την επέμβαση?

Η αδενοτομή είναι πολύ ασφαλής επέμβαση. Όμως,κάθε εγχείρηση έχει ένα μικρό κίνδυνο. Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα είναι η αιμορραγία. Συμβαίνει περίπου μία στις εκατό περιπτώσεις και συνήθως αντιμετωπίζετε στο ιατρείο. Πολύ σπάνια μπορεί να χρειαστεί να μπούμε ξανά στο χειρουργείο. Κατά τη διάρκεια της εγχείρησης, υπάρχει μια πολύ μικρή πιθανότητα να τραυματιστεί κάποιο δόντι. Μερικές φορές στα παιδιά μπορεί να βγαίνει φαγητό από την μύτη αλλά αυτό θα συνεχιστεί για μικρό χρονικό διάστημα και μετά θα υποχωρήσει.



 

 

Αμυγδαλές

 

Ο ρόλος των αμυγδαλών

 

Οι αμυγδαλές είναι μέρος του λεμφικού συστήματος μαζί με τις αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια), το οποίο είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση των λοιμώξεων στο σώμα. Οι αμυγδαλές είναι στο πίσω μέρος του λαιμού, στο φάρυγγα και οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις είναι πιο ψηλά, πίσω από τη μύτη. 

Υπάρχει μία σε κάθε πλευρά. Οι αμυγδαλές καλύπτονται από βλεννογόνο ροζ χρώματος, όπως αυτός στο εσωτερικό τοίχωμα της στοματικής κοιλότητας και είναι κατασκευασμένες από ιστό όμοιο με αυτό των λεμφογαγγλίων που περιέχει λεμφοκύτταρα (κύτταρα στο σώμα σας που προλαμβάνουν και καταπολεμούν τις λοιμώξεις). Πιστεύεται ότι οι αμυγδαλές παίζουν ένα ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα και αυτός είναι να λειτουργήσουν όπως τα "δίχτυα", παγιδεύοντας τα βακτηρίδια και τους ιούς που εισέρχονται από το στόμα και τη μύτη, προστατεύοντας έτσι από τις μολύνσεις.

Πολλές φορές οι αμυγδαλές δεν λειτουργούν σωστά και προκαλούν πρόβλημα, οπότε και κρίνεται απαραίτητη η αφαίρεσή τους. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι αυτό συμβαίνει επειδή το συγκεκριμένο όργανο αναπτύχθηκε σε μια εποχή που οι άνθρωποι (στην εξέλιξη του είδους) δεν έρχονταν αντιμέτωποι καθημερινά με τόσους πολλούς ιούς και μικρόβια όπως σήμερα. Είναι πάντως αποδεδειγμένο, ότι οι άνθρωποι που έχουν βγάλει τις αμυγδαλές τους δεν διατρέχουν κάποιον επιπλέον κίνδυνο μολύνσεων ή/και λοιμώξεων.


Μερικές φορές συμβαίνει οι αμυγδαλές να μολυνθούν και να προκληθεί αμυγδαλίτιδα. Η αμυγδαλίτιδα κάνει τις αμυγδαλές επώδυνες και πρησμένες, καθιστά δύσκολη την αναπνοή και την κατάποση, και μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στα αυτιά .

Η πρώτη θεραπεία για τη λοίμωξη των αμυγδαλών (αμυγδαλίτιδα) είναι τα αντιβιοτικά. Αν έχετε συχνές λοιμώξεις ή δυσκολία στην αναπνοή, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση των αμυγδαλών είναι η αμυγδαλεκτομή.

 

 

ΥΠΕΡΤΡΟΦΙΑ ΤΩΝ ΑΜΥΓΔΑΛΩΝ

 


οξεία αμυγδαλίτιδα, υπερτροφικές αμυγδαλές

Υπερτροφικές(πολύ μεγάλες) αμυγδαλές 


Είναι η διόγκωση των αμυγδαλών χωρίς στοιχεία φλεγμονής. Τα παιδιά με υπερτροφικές αμυγδαλές δεν είναι απαραίτητο να έχουν ιστορικό αμυγδαλίτιδων, και επίσης δεν είναι απαραίτητο να έχουν προβλήματα αναπνοής και σίτισης.

Οι υπερτροφικές αμυγδαλές δεν προκαλούν υποχρεωτικά ροχαλητό και προβλήματα αναπνοής.

Αυτό εξαρτάται και από άλλους παράγοντες όπως το μέγεθος, του φάρυγγα, της γλώσσας, της γνάθου, των αδενοειδών εκβλαστήσεων, την ύπαρξη σκολιώσεως του ρινικού διαφράγματος, αλλά και τον μυικό τόνο της περιοχής.

Επομένως, το εύρημα των υπερτροφικών αμυγδαλών, δεν σημαίνειν υποχρεωτικά ότι το παιδί έχει  προβλήματα αναπνοής και ροχαλίζει, πολύ περισσότερο δε ότι έχει Σύνδρομο Απνοιών Υποπνοιών Υπνου (ΣΑΥΥ).

Το παιδί με  υπερτροφία των αμυγδαλών παρουσιάζει συνήθως:

• Δυνατό ροχαλητό με «παύσεις» (10-40 sec)

• Προβλήματα με ανήσυχο ύπνο (βρίσκουμε το παιδί συχνά σε διάφορες ασυ-

νήθιστες θέσεις και δεν ξεκουράζεται)

• Αλλα συμπτώματα όπως, ενούρηση, πρωινός πονοκέφαλος, ημερήσια υπνηλία και λήθαργος.




Αμυγδαλίτιδα, Φαρυγγίτιδα, πονόλαιμος

Αιτίες                                                 Συμπτώματα               

•  Ιοί
•  Μικρόβια (στρεπτόκοκκος)
•  Μη λοιμώδης αιτιολογία
(
αλλεργία, χημικό έγκαυμα, ΓΟΠ, αυτοάνοσα νοσήματα, ν.Κawasaki, νεοπλασία, λευχαιμία)

•  Πονόλαιμος
•  Πυρετός, Ρίγη
•  Πόνος στις αρθρώσεις (αρθραλγία)
•  Πόνος στο αυτί (ωταλγία)
•  Πονοκέφαλος (κεφαλαλγία)
•  Απώλεια όρεξης, Ναυτία

Διάγνωση                                         Θεραπεία

•  Πρήξιμο, ερυθρότητα, πύον
•  
Strep test, Καλλιέργεια  
•  Εξετάσεις αίματος  ( Asto, CRP, Τ. Κ. Ε, Λευκά, Τύπος, Mono-test, Αντισώματα EBV, CMV ) 

•  Αντιβιοτικά (Πενικιλλίνη)
•  Παυσίπονα
•  Γαργάρες
•  Ζεστά ροφήματα 


 Πότε θα πάμε στο γιατρό;                                        



Επειδή ο πονόλαιμος συνήθως οφείλεται σε ίωση από κοινό 
κρυολόγημα, ή γρίπη κατά πρώτον δεν χρειάζονται αντιβιοτικά. Είναι ωστόσο σκόπιμο να επισκεφτείτε τον γιατρό σας αν:

•  Δεν μπορείτε να καταπιείτε ούτε υγρά

•  Έχετε ωταλγία που δεν υποχωρεί σε 48 ώρες

•  Έχετε πυρετό πάνω από τρεις μέρες

•  O πονόλαιμος επανεμφανίζεται ή διαρκεί περισσότερες από επτά ημέρες

•  Έχετε παρατεταμένη βραχνάδα (πάνω από τρεις βδομάδες) ή επαναλαμβανόμενες κρίσεις βραχνάδας

•  Έχετε βγάλει ερυθρά εξανθήματα

•  Έχετε επίμονο πονόλαιμο συνοδευόμενο από νυχτερινή έντονη εφίδρωση και ερεθισμένους αδένες

•  Ο λαιμός πονάει και ιδίως σε μία μεριά, ο πόνος δεν έχει υποχωρήσει σε 48 ώρες και δεν υπάρχουν συμπτώματα κρυολογήματος ή γρίπης

•  Οι αδένες στο λαιμό είναι πρησμένοι χωρίς κανένα άλλο σύμπτωμα και το πρήξιμο δεν υποχωρεί μέσα σε τρεις εβδομάδες αφότου έχει υποχωρήσει ο πονόλαιμος.




αμυγδαλίτιδα στρεπτόκοκκος Strep test λοιμώδης μονοπυρήνωση Mono-test Καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος Αντισώματα EBV CMV
 Φυσιολογικές αμυγδαλές                  στρεπτοκοκκική αμυγδαλίτιδα



πυώδης αμυγδαλίτιδα
 
στρεπτοκοκκική(βακτηριακή) αμυγδαλίτιδα



Αμυγδαλίτιδα είναι η φλεγμονή των αμυγδαλών από μόλυνση με ιούς ή βακτήρια.
 
Η φαρυγγίτιδα, που συχνά αναφέρεται απλά ως πονόλαιμος, είναι φλεγμονή του φάρυγγα, το μέρος του λαιμού που βρίσκεται μετά και πίσω από τις αμυγδαλές και την σταφυλή, και εκτείνεται μέχρι τον οισοφάγο και το λάρυγγα. Η φαρυγγίτιδα συνήθως συμβαίνει όταν οι ιοί από ένα κρυολόγημα, γρίπη, ή από μόλυνση των κόλπων, (ή μερικές φορές βακτήρια) εγκατασταθούν στο λαιμό (φάρυγγα). 



Αιτίες της φαρυγγίτιδας - αμυγδαλίτιδας (φαρυγγοαμυγδαλίτιδας)



Η φαρυγγοαμυγδαλίτιδα είναι πολύ συχνή αλλά σπάνια σοβαρή. Οι περισσότερες περιπτώσεις (40%) οφείλονται σε ιούς (ιογενής φαρυγγοαμυγδαλίτιδα) και γίνονται καλά από μόνες τους μετά από τρείς έως δέκα ημέρες και δεν απαιτούν θεραπεία, εκτός από παυσίπονα. Σπάνια, όμως, οι ιστοί, μπορεί να διογκωθούν σημαντικά και να παρεμποδίζουν την αναπνοή που είναι μια απειλητική για τη ζωή κατάσταση.
  

 

Φαρυγγοαμυγδαλίτιδα - ιογενής


 

                Νόσος                                             Αίτιο


                                                                   

Γρίπη                                        InfluenzaA και B

Κοινό κρυολόγημα                  Parainfluenza virus, Rhinovirus, Coronavirus

Ερπητική κυνάγχη                    Coxsackie A9, B1-5, Enterovirus 71

Οξεία νόσος αναπνευστικού    Adenovirus

Λοιμώδης μονοπυρήνωση       EBV

Ερπητική ουλοστοματίτιδα      Herpes simplex 1,2( Θεραπεία Ακυκλοβίρη)  


                   

Επιπλέον, όταν προκαλείται από βακτήρια και μάλιστα στρεπτόκοκκους απαιτεί αντιβιοτικά για την πρόληψη επιπλοκών, όπως ο ρευματικός πυρετός , μια κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει μόνιμη ζημιά στις βαλβίδες της καρδιάς, και η σπειραματονεφρίτιδα που μπορεί να προκαλέσει μόνιμη ζημιά στους νεφρούς.

Η διφθερίτιδα είναι μια σπάνια αλλά σοβαρή μορφή φαρυγγίτιδας από ειδικό βακτήριο (κορυνοβακτηρίδιο της διφθερίτιδας).

 

 

φαρυγγίτιδα - αμυγδαλίτιδα
 

ΑΙΤΙΑ:

-         ιοί  40% ( αδενοϊοί, ρινοϊοί, corona ιοί, εντεροϊοί, ΕΒV, HSV, CMV )

-         μικρόβια 30% (β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι ομάδας Β, στρεπτόκοκκοι ομάδων B, C, G, αιμολυτικό κορυνοβακτηρίδιο, μυκόπλασμα, γονόκοκκος, διφθερίτιδα, τουλαραιμία, τοξοπλάσμωση)

-         μη λοιμώδης αιτιολογία 30% ( αλλεργία, χημικό έγκαυμα, ΓΟΠ, αυτοάνοσα νοσήματα, ν.Κawasaki, νεοπλασία, λευχαιμία )

Σε παιδιά ηλικίας < 3 ετών παρατηρείται κυρίως ιογενής φαρυγγίτιδα, σε παιδιά  5-10 ετών στρεπτοκοκκική και κατά την εφηβεία συχνά αίτια είναι το μυκόπλασμα, το αιμολυτικό κορυνοβακτηρίδιο, ο γονόκοκκος.

 



 

μεγάλες υπερτροφικές αμυγδαλές κρεατάκια σταφυλή πονόλαιμος ερπητική κυνάγχη κυτταρομεγαλοϊό ιούς ιογενής φαρυγγίτιδα Asto CRP

        βακτηριακή φαρυγγοαμυγδαλίτιδα      ιογενής φαρυγγοαμυγδαλίτιδα




Μορφές



Η φαρυγγοαμυγδαλίτιδα εμφανίζεται με τρεις μορφές – μη εξιδρωματική, εξιδρωματική, και ελκώδη:
Μη εξιδρωματική. Αν και στρεπτόκοκκοι της ομάδας Α μπορεί να προκαλέσουν μη εξιδρωματική φαρυγγοαμυγδαλίτιδα, οι ιοί είναι οι πιο συχνοί αιτιολογικοί παράγοντες αυτής της μορφής.

Εξιδρωματική. Η ομάδα Α του στρεπτόκοκκου είναι η πιο συχνή βακτηριακή αιτία της εξιδρωματικής και μη εξιδρωματικής φαρυγγοαμυγδαλίτιδας. Ο Β-αιμολυτικός στρεπτόκοκκος, και οι ομάδες Γ και Ζ έχουν επίσης συσχετιστεί με εξιδρωματική φαρυγγίτιδα και αμυγδαλίτιδα.

Ελκώδης. Ο ιός coxsackie Α και ο ιός του έρπητα είναι η πιο συχνή αιτία της ελκώδους φαρυγγοαμυγδαλίτιδας. Ο πρώτος προκαλεί την ερπητική κυνάγχη και ο δεύτερος την ερπητική ουλοστοματίτιδα. Η νεκρωτική κυνάγχη (αμυγδαλίτιδα) Βίνσεντ (προκαλείται από fusobacteria και κακή στοματική υγιεινή) μπορεί να προκαλέσει επίσης ελκώδη φαρυγγοαμυγδαλίτιδα που εκδηλώνεται με κακουχία και χαμηλό πυρετό. Το πιο συχνό εύρημα είναι μια ετερόπλευρη εξέλκωση στις αμυγδαλές με φαιές (καφέ) νεκρωτικές μεμβράνες και συνοδό λεμφαδενίτιδα.


 

αμυγδαλίτιδα φαρυγγίτιδα Πόνος κόκκινος λαιμός πονόλαιμος φαρυγγαλγία πρησμένοι λεμφαδένες αδένες
 

Εξιδρωματική(πυώδης) αμυγδαλίτιδα






συμπτώματα φαρυγγίτιδας - αμυγδαλίτιδας, ευρήματα

 

 

Τα πιο συχνά συμπτώματα είναι:


 

·       Πόνος και κόκκινος λαιμός, (πονόλαιμος, φαρυγγαλγία)

·       Αλλοίωση της φωνής, δυσκολία στην ομιλία και στην κατάποση

·       διαταραχές ύπνου, σιελόρροια, ροχαλητό, άπνοια ύπνου ( ΄’κόβεται’’ η αναπνοή στον ύπνο).

·       Επώδυνοι, πρησμένοι λεμφαδένες (αδένες) στο λαιμό

·       Πυρετός

·       Βήχας

·       Πονοκέφαλος

·       Ωταλγία

 
Συνήθως ο φάρυγγας αλλά και οι αμυγδαλές είναι κόκκινες ή καλύπτονται από ένα λευκωπό πυώδες επίχρισμα. Καλό θα είναι πρίν αποφασιστεί τι αγωγή θα χορηγήσουμε, να γίνει το άμεσο strep-test ή να ληφθεί υλικό για καλλιέργεια, γιατί αν δεν είναι λοίμωξη από στρεπτόκοκκο μπορεί να αποφύγουμε την αντιβίωση, καθ ότι η ιογενής φαρυγγοαμυγδαλίτιδα αντιμετωπίζεται μόνο συμπτωματικά.

 

ΕΥΡΗΜΑΤΑ

  • Ερύθημα, εξίδρωμα φάρυγγα ή/και αμυγδαλών, διόγκωση τραχηλικών λεμφαδένων.
  • Η ιογενής φαρυγγίτιδα μπορεί να συνοδεύεται από επιπεφυκίτιδα, κόρυζα, βήχα, διάρροια, ιογενή εξανθήματα
  • Η στρεπτοκοκκική φαρυγγοαμυγδαλίτιδα παρουσιάζεται με αιφνίδια έναρξη, υψηλό πυρετό, ρίγος, ευαισθησία τραχηλικών λεμφαδένων, κεφαλαλγία, κοιλιακό άλγος, εξίδρωμα φάρυγγα/αμυγδαλών, πετέχειες στην υπερώα ή και οστρακοειδές εξάνθημα.
  • Η λοιμώδης μονοπυρήνωση χαρακτηρίζεται από εξίδρωμα αμυγδαλών, ηπατοσπληνομεγαλία, λεμφαδενοπάθεια τραχηλική ή γενικευμένη.
  • Η ερπητική ουλοστοματίτιδα και η ερπητική κυνάγχη παρουσιάζεται με φυσαλίδες και εξελκώσεις στο στόμα.
  • Η διφθερίτιδα χαρακτηρίζεται από την παρουσία λευκόφαιων ψευδομεμβρανών,  εξοίδηση του τραχήλου, με/χωρίς καρδίτιδα ή νευροπάθεια.
  • Η λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό παρουσιάζεται σε νέους ενήλικες, μοιάζει με τη λοιμώδης μονοπυρήνωση , με απουσία έντονης φαρυγγίτιδας.
  • Η λοίμωξη από αιμολυτικό κορυνοβακτηρίδιο παρουσιάζεται σε νέους ενήλικες, μοιάζει με στρεπτοκοκκική αμυγδαλιτιδα, με οστρακιοειδές εξάνθημα και βήχα.

 

 

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

  • Strep test (80% ευαισθησία, 95% ειδικότητα)
  • Καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος
  • Asto, CRP, Τ. Κ. Ε, Λευκά, Τύπος, Mono-test, Αντισώματα EBV, CMV


ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

  • Λοιμώδης μονοπυρήνωση
  • Λαρυγγίτιδα
  • Επιγλωττίτιδα
  • Μυκητιασική στοματίτιδα
  • Λουδοβείκιος Κυνάγχη (Ludwig)
  • Απόστημα (οπισθοφαρυγγικό, περιαμυγδαλικό)
  • ερπητική ουλοστοματίτιδα
  • ερπητική κυνάγχη
  • διφθερίτιδα
  • νεκρωτική φαρυγγοαμυγδαλίτιδα (Βίνσεντ)

 

Αντιμετώπιση αμυγδαλίτιδας - φαρυγγίτιδας, Θεραπεία


Τα συμπτώματα όπως πονόλαιμος ή πυρετός, μπορεί να αντιμετωπιστούν με παυσίπονα. Γαργάρες με μισό κουταλάκι του γλυκού αλάτι διαλυμένο σε ένα ποτήρι ζεστό νερό ή αντισηπτικές παστίλιες ή σπρέι μπορεί να ανακουφίσουν προσωρινά.
Τα αντιβιοτικά χορηγούνται για τη φαρυγγοαμυγδαλίτιδα που προκαλείται από βακτήρια αλλά όχι από ιούς.
Αν οφείλεται σε στρεπτόκοκκο στο λαιμό, είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουν τα αντιβιοτικά (Πενικιλλίνη) για τουλάχιστον 10 έως 14 ημέρες, ακόμη και αν ο πονόλαιμος και τα άλλα συμπτώματα υποχωρήσουν, για να είμαστε βέβαιοι ότι έχουν εξαλειφθεί όλα τα βακτήρια. Μία στρεπτοκοκκική λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει σε ρευματικό πυρετό και βλάβες των καρδιακών βαλβίδων και των νεφρών.
Η φαρυγγοαμυγδαλίτιδα που προκαλείται από ιούς καθαρίζει από μόνη της. Τα αντιβιοτικά δεν είναι αποτελεσματικά κατά των ιογενών λοιμώξεων, οπότε η όποια θεραπεία αποσκοπεί μόνο στην άμβλυνση των συμπτωμάτων.
Δεν επιτρέπεται το κάπνισμα και η πρόσληψη αλκοόλ, γιατί ο καπνός και το αλκοόλ ερεθίζουν το λαιμό.
Επίμονη χρόνια φαρυγγίτιδα που προκαλείται από την έκθεση σε τοξικές αναθυμιάσεις, την ατμοσφαιρική ρύπανση, ή βιομηχανικά χημικά αντιμετωπίζεται με τη μείωση ή την εξάλειψη της έκθεσης στους βλαβερούς παράγοντες.



Αμυγδαλίτιδα Φαρυγγίτιδα πονόλαιμος ρινοφαρυγγίτιδα συνάχι κρύωμα γρίπη κόκκινος λαιμός πόνος  Πυρετός  Βήχας πρησμένοι αδένες





    Επιπλοκές

    Αφυδάτωση, Ωτίτιδα


     

    Σε στρεπτοκοκκική λοίμωξη :
     
    Α) Πυώδεις .      τραχηλική λεμφαδενίτιδα, ωτίτιδα, παραρρινοκολπίτιδα
                            περιαμυγδαλικό απόστημα
                            μηνιγγίτιδα, πνευμονία, ενδοκαρδίτιδα, οστεομυελίτιδα, σηπτική
                            αρθρίτιδα.
    Β) Μη πυώδεις.   Ρευματικός πυρετός
                            Οξεία σπειραματονεφρίτιδα

     



    Πρόγνωση οξείας πυώδους αμυγδαλίτιδας

     

    Στις περισσότερες περιπτώσεις η πρόγνωση είναι άριστη. Με την έγκαιρη έναρξη αντιβίωσης σε στρεπτοκοκκική φαρυγγοαμυγδαλίτιδα αποφεύγεται ο ρευματικός πυρετός.



    Ρευματικός πυρετός.


    Αν και πολύ λιγότερο συχνή ασθένεια σήμερα από ότι ήταν πριν από μερικές δεκαετίες, οι επιπτώσεις του ρευματικού πυρετού είναι αρκετά σοβαρές ώστε να δικαιολογούν ανησυχία. Σημάδια ρευματικού πυρετού είναι ένα κόκκινο εξάνθημα, μεγέθους μπιζελιού κάτω από το δέρμα, πόνος και πρήξιμο στις αρθρώσεις, πυρετός, ακούσιες σπασμωδικές κινήσεις, αίσθημα παλμών της καρδιάς , πόνος στο στήθος, και σε σοβαρές περιπτώσεις, η καρδιακή ανεπάρκεια.
    Μέχρι και 3 τοις εκατό των μη διαγνωσμένων περιπτώσεων στρεπτοκοκκικής φαρυγγοαμυγδαλίτιδας μπορεί να εξελιχθεί σε ρευματικό πυρετό. Όμως, η θεραπεία με αντιβιοτικά, ακόμη και αν δεν έχει ξεκινήσει αμέσως, μπορεί να περιορίσει και να θεραπεύσει τον ρευματικό πυρετό.



    Αμυγδαλολιθίαση (πέτρες στις αμυγδαλές)



    Αν κάποιος σας ρωτήσει σε ποια μέρη του σώματος μπορεί να σχηματιστούν πέτρες, το πιο πιθανό είναι να απαντήσετε στα νεφρά και στη χολή.
    Όμως, αυτά δεν είναι τα μόνα μέρη που μπορεί να σχηματιστούν πέτρες. Οι αμυγδαλές στον λαιμό είναι άλλο ένα τέτοιο σημείο και, ενίοτε, μπορεί να προκαλέσουν πολύ έντονο πόνο σε ορισμένους ανθρώπους.
    Αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες της δυσοσμίας του στόματος (άσχημη αναπνοή). Μάλιστα, το 75% των ατόμων που εμφανίζουν κακοσμία του στόματος, έχει μικρότερες ή μεγαλύτερες πέτρες στις αμυγδαλές και ίσως δεν το γνωρίζει καν!
    Οι πέτρες αμυγδαλών ή λιθίαση αμυγδαλών, είναι ασβεστοποιημένο υλικό στις κρύπτες των αμυγδαλών. Αποτελούνται κυρίως από ασβέστιο, αλλά μπορεί να περιέχουν και άλλα μέταλλα φωσφόρου και μαγνησίου, καθώς επίσης και αμμωνία και ανθρακικό.

    Τι είναι οι αμυγδαλές;

    Οι αμυγδαλές είναι δομές που μοιάζουν με αδένες στο πίσω μέρος του λαιμού σας. Υπάρχει μία σε κάθε πλευρά. Οι αμυγδαλές είναι κατασκευασμένες από ιστό που περιέχει λεμφοκύτταρα -κύτταρα στο σώμα σας που προλαμβάνουν και καταπολεμούν τις λοιμώξεις. Πιστεύεται ότι οι αμυγδαλές παίζουν ένα ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα και αυτός είναι να λειτουργήσουν όπως τα "δίχτυα", παγιδεύοντας τα εισερχόμενα βακτηρίδια και τα σωματίδια από ιούς που διέρχονται ενδεχομένως από το λαιμό σας.

    Πολλές φορές οι αμυγδαλές δεν λειτουργούν σωστά και προκαλούν πρόβλημα, οπότε και κρίνεται απαραίτητη η αφαίρεσή τους. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι αυτό συμβαίνει επειδή το συγκεκριμένο όργανο αναπτύχθηκε σε μια εποχή που οι άνθρωποι (στην εξέλιξη του είδους) δεν έρχονταν αντιμέτωποι καθημερινά με τόσους πολλούς ιούς και μικρόβια όπως σήμερα. Είναι πάντως αποδεδειγμένο, ότι οι άνθρωποι που έχουν βγάλει τις αμυγδαλές τους δεν διατρέχουν κάποιον επιπλέον κίνδυνο μολύνσεων ή/και λοιμόξεων.

    Τι προκαλεί τις πέτρες στις αμυγδαλές;

    Οι αμυγδαλές έχουν γωνίες και σχισμές, όπου τα βακτήρια και άλλα υλικά, συμπεριλαμβανομένων των νεκρών κυττάρων και της βλέννας, μπορεί να παγιδευτούν. Όταν συμβαίνει αυτό, τα υπολείμματα αυτά μπορεί να συμπυκνωθούν σε μια λευκή ουσία που εγκλωβίζεται στην αμυγδαλή.

    Οι πέτρες στις αμυγδαλές σχηματίζονται όταν αυτή η παγιδευμένη ουσία σκληραίνει ή ασβεστοποιείται, από άλατα ασβεστίου, όπως ο υδροξυαπατίτης ή το ανθρακικό ασβέστιο, τα οξαλικά και άλλα άλατα μαγνησίου ή ρίζες που περιέχουν αμμώνιο, μακροσκοπικά έχουν λευκό ή κιτρινωπό χρώμα, και είναι συνήθως μικρού μεγέθους. Αυτό τείνει να συμβαίνει πιο συχνά σε άτομα που έχουν χρόνια φλεγμονή στις αμυγδαλές τους ή επαναλαμβανόμενες κρίσεις αμυγδαλίτιδας.

    Ενώ πολλοί άνθρωποι έχουν μικρές πέτρες στις αμυγδαλές τους, ορισμένοι -αν και είναι αρκετά σπάνιο- έχουν μεγαλύτερες πέτρες.

    Ποια είναι τα συμπτώματα όταν κάποιος έχει πέτρες στις αμυγδαλές;

    Οι πολλές μικρές πέτρες δεν προκαλούν εμφανή συμπτώματα. Ακόμα και όταν είναι μεγάλες, μερικές πέτρες εντοπίζονται μόνο κατά τύχη σε ακτινογραφίες ή σε αξονική τομογραφία. Ορισμένες από τις μεγαλύτερες πέτρες, ωστόσο, μπορεί να προκαλέσουν πολλαπλά συμπτώματα, όπως:

    Κακοσμία στην αναπνοή (χαλίτωση)

    Ένα από τα σημαντικότερα σημάδια μιας πέτρας στην αμυγδαλή είναι η εξαιρετικά κακή αναπνοή ή δυσοσμία του στόματος, που συνοδεύεται από λοίμωξη των αμυγδαλών. Μια μελέτη σε ασθενείς με μια μορφή χρόνιας αμυγδαλίτιδας έδειξε ότι το 75% των ανθρώπων που είχαν αφύσικα υψηλές συγκεντρώσεις πτητικών ενώσεων του θείου στην αναπνοή τους είχε επίσης, (μικρές ή μεγάλες) πέτρες στις αμυγδαλές.

    Πονόλαιμος

    Όταν η αμυγδαλίτιδα και οι πέτρες στις αμυγδαλές εμφανίζονται μαζί, μπορεί να είναι δύσκολο να προσδιοριστεί εάν ο πόνος στο λαιμό προκαλείται από τη μόλυνση ή από τις πέτρες. Η παρουσία όμως κάποιας πέτρας στις αμυγδαλές μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο και δυσφορία ακριβώς στο σημείο που έχει σχηματιστεί.

    Δυσκολία στην κατάποση

    Ανάλογα με την τοποθεσία ή το μέγεθος της πέτρας στην αμυγδαλή, μπορεί να σας είναι δύσκολο ή και επώδυνο να καταπιείτε τροφές και υγρά.

    Πόνος στο αυτί

    Οι πέτρες μπορεί να αναπτυχθούν σε οποιοδήποτε σημείο στην αμυγδαλή. Λόγω κοινών νευρικών οδών, μπορεί να προκαλέσουν στο άτομο έντονο πόνο στο αυτί, ακόμα κι αν η ίδια η πέτρα δεν αγγίζει το αυτί.

    Πρήξιμο αμυγδαλής

    Η μόλυνση (εάν υπάρχει) στην περιοχή της αμυγδαλής και η ίδια η πέτρα που έχει δημιουργηθεί εκεί μπορεί να προκαλέσουν πρήξιμο και να κάνουν τις αμυγδαλές μεγαλύτερες σε όγκο.

    Αντιμετώπιση - Θεραπεία της λιθίασης αμυγδαλών

    Μερικοί άνθρωποι είναι σε θέση να αφαιρέσουν τις πέτρες στις αμυγδαλές, χρησιμοποιώντας την άκρη της γλώσσας.

    Οι γαργάρες με ζεστό αλατόνερο ή σοδόνερο μπορεί να βοηθήσουν. Οι γαργάρες κάθε πρωί και τα ανθρακούχα ποτά επιτρέπουν την διάλυση των λίθων.

    Για να αφαιρέσετε τους λίθους, χρησιμοποιήστε μια καθαρή μπατονέτα και κάντε απαλό μασάζ.

    Η χρήση οδοντογλυφίδας, και ακόμη και διάφορες εξειδικευμένες συσκευές για την απομάκρυνση των λίθων χρησιμοποιούνται από ορισμένους.

    Το στοματικό διάλυμα, το οδοντικό νήμα και το σωστό βούρτσισμα κάνουν πρόληψη.

    Μια άλλη επιλογή είναι να μειωθεί η επιφάνεια (κρύπτες, ρωγμές, κλπ) των αμυγδαλών με τοπική αναισθησία, με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων, Laser διοξειδίου, ή υπερήχων που επιλεκτικά λειαίνουν την επιφάνεια των αμυγδαλών (κρυπτόλυση - αμυγδαλόλυση).

    Οι μεγαλύτερες πέτρες αμυγδαλών μπορεί να απαιτήσουν την απομάκρυνση με εκσκαφή. Μεγαλύτερες βλάβες μπορεί να απαιτούν τοπική εκτομή, αν και δεν συνιστάται.

    Η αμυγδαλεκτομή μπορεί να ενδείκνυται εάν η κακή αναπνοή λόγω της λιθίασης αμυγδαλών παρ όλα αυτά παραμένει.

    Κρυπτόλυση - αμυγδαλόλυση

     Με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων, λέιζερ διοξειδίου, ή υπερήχων, επεμβαίνουμε σε κάθε ορατή αμυγδαλική κρύπτη ξεχωριστά κάνοντας κρυπτόλυση, και προκαλώντας τον βιολογικό καθαρισμό τους, (αποστείρωση εστιών μόλυνσης), γίνεται επιθηλιοποίηση και στη συνέχεια ο οργανισμός κάνει ίνωση και απόφραξη αυτών. Οπότε προβλήματα κακοσμίας, εξαλείφονται αφού κλείνουν οι μεγάλες κρύπτες. Έτσι οι αμυγδαλές δεν αφαιρούνται, παραμένουν στη θέση τους, ενώ έχουν θεραπευθεί (εξυγίανση των αμυγδαλών) και λειτουργούν φυσιολογικά.
    Η μέθοδος αυτή δίδει επίσης εξαιρετικά αποτελέσματα και στη χρονία αμυγδαλίτιδα, την καθ’ υποτροπήν και την υπερτροφική αμυγδαλίτιδα (αμυγδαλόλυση). 
    Ένα εικοσιτετράωρο πριν από την επέμβαση ο ασθενής ξεκινάει τη λήψη ενός αντιβιοτικού, όπως θα το έπαιρνε αν είχε αμυγδαλίτιδα και το συνεχίζει για 10 ημέρες. Η επέμβαση γίνεται με τοπική αναισθησία στο εξωτερικό ιατρείο. Μετά την επέμβαση ο ασθενής πονάει μέτρια και αντιμετωπίζεται με τα συνηθισμένα αναλγητικά. Σε δύο εβδομάδες επέρχεται πλήρης επούλωση και πλήρης ρίκνωση των αμυγδαλών. Οι υποτροπές μιας αμυγδαλίτιδας είναι σπανιότατες, κι αν προκύψουν μπορεί να επαναληφθεί η κρυπτόλυση.

     

     

    Χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση των αμυγδαλών, αμυγδαλεκτομή.

     

    Ενδείξεις & Συμπτώματα 

     

    Ο πιο συνηθισμένος λόγος που γίνεται μια αμυγδαλεκτομή, οφείλεται στις επανειλημμένες αμυγδαλίτιδες ή/και στην υπερτροφία των αμυγδαλών.

    Αμυγδαλίτιδα είναι η λοίμωξη στο λαιμό που εμφανίζεται στις αμυγδαλές.

    Η αμυγδαλίτιδα, συνήθως προκαλεί σοβαρό πονόλαιμο και πυρετό. Η κατάποση γίνεται επίπονη και δύσκολη.

    Η αμυγδαλίτιδα θεωρείται ότι είναι χρόνια ή επικίνδυνη εάν υπάρχουν:

            • Πέντε ή περισσότερα επεισόδια σε 1 χρόνο

            • Τρία ή περισσότερα επεισόδια ανά έτος για 2 χρόνια

            • Επεισόδια που δεν ανταποκρίνονται στα αντιβιοτικά

    Ορισμένες φορές οι αμυγδαλές μπορεί να γίνουν αρκετά μεγάλες ώστε να αγγίζουν η μία την άλλη, οπότε μιλάμε για εφαπτόμενες, ή "φιλούσες αμυγδαλές". Όταν οι υπερτροφικές αμυγδαλές προκαλούν ροχαλητό και προβλήματα αναπνοής και σίτισης η αμυγδαλεκτομή είναι απαραίτητη.

    Ένας άλλος λόγος για μια αμυγδαλεκτομή είναι ένα απόστημα γύρω από τις αμυγδαλές (περιαμυγδαλικό απόστημα). Το απόστημα είναι ένας σάκος γεμάτος  πύον. Αυτό συμβαίνει σπάνια, αλλά είναι ένας λόγος για αμυγδαλεκτομή.

    Επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις του μέσου ωτός σε μικρά παιδιά, λόγω πρησμένων αμυγδαλών, αδενοειδών εκβλαστήσεων, και ως εκ τούτου φραγμένων ακουστικών σαλπίγγων, μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια της ακοής. Μερικές φορές η απώλεια ακοής μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην ομιλία. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να γίνει για να βοηθήσει στην πρόληψη λοιμώξεων του μέσου αυτιού.

    Η θεραπεία της αμυγδαλίτιδας και των λοιμώξεων του αυτιού συνήθως απαιτεί αντιβιοτικά. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, η αμυγδαλίτιδα μπορεί να προκαλέσει ζημιά σε άλλα όργανα του σώματος, όπως στη καρδιά ή τους νεφρούς.

    Αν τα αντιβιοτικά δεν λειτουργούν για την εξάλειψη της αμυγδαλίτιδας ή των λοιμώξεων του αυτιού, μπορεί να γίνει αμυγδαλεκτομή ή/και δυνατόν αφαίρεση αδενοειδών εκβλαστήσεων. Οι ενέργειες αυτές συμβάλλουν στη μείωση της φλεγμονής και του αριθμού των λοιμώξεων του λαιμού και του μέσου ωτός.

     

     

    Ενδείξεις

    Ενδείξεις αδενοτομής – αμυγδαλεκτομής

     

                       ΠΑΘΗΣΗ                                                         ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ  ΕΠΕΜΒΑΣΗ

     

         ΑΠΟΦΡΑΞΗ

    1. Υπερτροφία με απόφραξη μη ανταποκρι-

        νόμενη σε φαρμακευτική αγωγή με ή

        χωρίς αποφρακτική άπνοια, σοβαρή

        δυσφαγία και υπολειπόμενη ανάπτυξη

     

       α. Μόνο υπερτροφία αδενοειδών                                      Αδενοτομή

       β. Μόνο υπερτροφία αμυγδαλών                                       Αμυγδαλεκτομή

       γ. Υπερτροφία αμυγδαλών και αδενοειδών                    Αδενοτομή + Αμυγδαλεκτομή (αμυγδαλοτομή)

     

    2. Ρινική απόφραξη με διαταραχές ομιλίας,

        οδοντο-στοματικές ανωμαλίες                                         Αδενοτομή

     

     

        ΦΛΕΓΜΟΝΗ

    1. Υποτροπιάζουσα αμυγδαλίτις

       ( >7επεισόδια  σε ένα χρόνο,

       5 επεισόδια  το χρόνο  για 2 συνεχή χρόνια

       3 επεισόδια  το χρόνο  για 3 συνεχή χρόνια)                  Αμυγδαλεκτομή

    2. Επιμένουσα χρόνια αμυγδαλίτις                                     Αμυγδαλεκτομή

     

    3. Υποτροπιάζουσα Μέση Ωτίτιδα μη ανταπο-

        κρινόμενη σε συντηρητική αγωγή

        ή τοποθέτηση σωληνίσκων αερισμού                            Αδενοτομή

    4. Χρόνια/ υποτροπιάζουσα ρινοφαρυγγίτις                     Αδενοτομή

    5. Χρόνια/ υποτροπιάζουσα ρινοκολπίτις                          Αδενοτομή

     

        ΑΛΛΕΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ

    1. Υποτροπή περιαμυγδαλικού αποστήματος

       ή περιαμυγδαλικό απόστημα με ιστορικό

       αμυγδαλίτιδων                                                                    Αμυγδαλεκτομή                     

    2. Μονόπλευρη υπερτροφία αμυγδαλής                            Αμυγδαλεκτομή

    3. Αιμορραγική αμυγδαλίτις                                                Αμυγδαλεκτομή

    4. Χρόνια αμυγδαλολιθίαση                                                 Αμυγδαλεκτομή

     


    Τι είναι η μερική αμυγδαλεκτομή ή αμυγδαλοτομή;


    Ένας σχετικά μεγάλος αριθμός παιδιών παρουσιάζει υπερτροφία αμυγδαλών χωρίς όμως αμυγδαλίτιδες, με ή χωρίς υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια). Κατά τη διάρκεια του ύπνου εμφανίζεται εργώδης αναπνοή, έντονο ροχαλητό, αποφρακτική άπνοια που γίνεται αντιληπτή από τους γονείς ως αναπνευστική παύση ολίγων δευτερολέπτων (υπνική άπνοια).

    Επειδή οι επιπτώσεις από τα συμπτώματα αυτά είναι σοβαρές (μπορεί να οδηγήσουν σε αναστολή της σωματικής ανάπτυξης, μείωση της εγκεφαλικής οξυγόνωσης, πνευμονική υπέρταση, δεξιά καρδιακή ανεπάρκεια), στα παιδιά αυτά υπάρχει απόλυτη ένδειξη για να αφαιρεθούν ή καλύτερα να μειωθούν σε μέγεθος οι αμυγδαλές (εφ όσον δεν κάνουν αμυγδαλίτιδες). Αφαιρείται λοιπόν ένα τμήμα του υπερτροφικού αμυγδαλικού ιστού, ώστε οι αμυγδαλές να αποκτήσουν φυσιολογικό μέγεθος. Αυτή η χειρουργική διαδικασία της ενδοκαψικής μείωσης ορίζεται ως μερική αμυγδαλεκτομή ή αμυγδαλοτομή.

    Σήμερα, χρησιμοποιούνται και εδώ σύγχρονες τεχνικές. Αυτές είναι:

    1. Τεχνική με τη χρήση των ραδιοσυχνοτήτων.

    2. Τεχνική με τη χρήση των ακτίνων λέιζερ (laser).

    3. Τεχνική ενδοκαψικής λειοτρίβισης και αναρρόφησης του αμυγδαλικού ιστού.

    Τα πλεονεκτήματα των τεχνικών αυτών είναι ότι διατηρούν ανέπαφο μεγάλο τμήμα των αμυγδαλών (απαραίτητο για την περαιτέρω λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος του μικρού παιδιού, απαλλάσσουν το παιδί από τα αποφρακτικά φαινόμενα και του παρέχουν σωστή αναπνοή και φυσιολογική συμπεριφορά.

    Τα μειονεκτήματα είναι ότι ενδέχεται με την πάροδο του χρόνου οι αμυγδαλές να υπερτραφούν ξανά και ότι τα αμυγδαλοτομηθέντα παιδιά παρουσιάζουν συχνότερα επεισόδια πυώδους αμυγδαλίτιδας (αν και αυτό αμφισβητείται).


     

    Διαδικασία χειρουργείου αφαίρεσης αμυγδαλών (αμυγδαλεκτομή)

     


    Η αμυγδαλεκτομή είναι η συχνότερα εκτελούμενη χειρουργική επέμβαση στην ωτορινολαρυγγολογία και από τις συχνότερα εκτελούμενες χειρουργικές επεμβάσεις γενικά. Κατά την προσπάθεια των ωτορινολαρυγγολόγων να περιορίσουν τη συχνότητα της μετεγχειρητικής αιμορραγίας, η οποία κυμαίνεται μεταξύ 2-5% και της έντασης του μετεγχειρητικού πόνου, που είναι εντονότερος κατά την 4η–7η μετεγχειρητική ημέρα, πολλές τεχνικές αμυγδαλεκτομής έχουν προταθεί και κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί.


    Οι τεχνικές της αμυγδαλεκτομής που εφαρμόζονται σήμερα είναι :

     

    α) η κλασική μέθοδος με χρήση αποκολητήρα (Cold Knife)

    β) ηλεκτροκαυτηρίαση με διαθερμοπηξία (Monopolar, Bipolar)

    γ) η Ligasure αμυγδαλεκτομή,  

    δ) νυστέρι - ψαλίδι υπερήχων (Harmonic scapel), 

    ε) Microdebrider αμυγδαλεκτομή.

    ζ) Laser αμυγδαλεκτομή ( KTP, LTA), 

    η) αμυγδαλεκτομή με ραδιοσυχνότητες (ablation, coblation)


    —
    Τεχνικές αμυγδαλεκτομής

    Η ιδανική τεχνική θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από: 

    • –Υψηλή αποτελεσματικότητα 
    • –Χαμηλό ποσοστό επιπλοκών / νοσηρότητας 
    • –Χαμηλό κόστος 
    • –Φθηνός εξοπλισμός 
    • –Μικρή διάρκεια χειρουργείου


    Πριν από την Χειρουργική επέμβαση, ο γιατρός μπορεί να ζητήσει

    εξέταση αίματος για να μάθει:

             • κατά πόσο το αίμα είναι σε θέση να πήξει σωστά

             • αν ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι φυσιολογικός

    Οι εξετάσεις αίματος μπορούν να βοηθήσουν το γιατρό να βεβαιωθεί ότι δεν θα υπάρχει πάρα πολύ αιμορραγία μετά την επέμβαση. Η περιοχές του στόματος έχουν την τάση να αιμορραγούν περισσότερο από άλλες περιοχές του σώματος. Αν το αίμα δεν μπορεί να πήξει σωστά ή εάν ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι χαμηλός, υπάρχει υψηλότερος κίνδυνος για αιμορραγία.
    Οι ασθενείς δεν θα πρέπει να λαμβάνουν ασπιρίνη , ή οποιοδήποτε προϊόν που περιέχει ασπιρίνη, τις 10 τελευταίες μέρες πριν τη χειρουργική επέμβαση. Το ίδιο ισχύει για τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (όπως η ιβουπροφαίνη ή ναπροξένη.  

    Η Χειρουργική επέμβαση γίνεται με γενική αναισθησία, που σημαίνει ότι ο ασθενής δεν θα αισθανθεί πόνο γιατί κοιμάται κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.

    Ο χειρουργός θα βάλει ένα εργαλείο (διαστολέα) στο στόμα του για να το κρατάει ανοιχτό.

    Ο χειρουργός αφαιρεί τις αμυγδαλές με έναν από τους πολλούς τρόπους. Η διεγχειρητική αιμορραγία ελέγχεται με ταμπόν γάζας, η οποία θα απορροφήσει και το αίμα, και με καυτηρίαση.

    Μερικοί χειρουργοί προτιμούν τις ραδιοσυχνότητες, αντί για να την κλασική αφαίρεση αμυγδαλών γιατί η διαδικασία είναι εντελώς αναίμακτη και υπάρχει λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος.

    Αν χρειάζεστε ο χειρουργός σας μπορεί να σας πεί ποια μέθοδο θα χρησιμοποιήσει.

    ο ασθενής μεταφέρετα και παραμένει στο θάλαμο ανάνηψης, έως ότου ξυπνήσει καλά και μπορεί να αναπνεύσει εύκολα, να βήξει, και να καταπιεί. Δίνονται φάρμακα για να μειώσουν τον πόνο και το πρήξιμο. Οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν να πάνε στο σπίτι τους μερικές ώρες μετά την χειρουργική επέμβαση. Είναι σημαντικό ότι κάποιος άλλος πρέπει να οδηγήσει.



    Αμυγδαλεκτομή με ραδιοσυχνότητες


    Ραδιοσυχνότητες χειρουργείο καυτηριασμός κόγχες εγχείρηση αμυγδαλές κρεατάκια διάφραγμα ροχαλητό ελιές σπίλος ρινορραγία




    Αμυγδαλεκτομή με ραδιοσυχνότητες





    Η αμυγδαλεκτομή με ραδιοσυχνότητες - κυτταρόλυση (coblation) είναι μια σύγχρονη μέθοδος που γίνεται αρκετά δημοφιλής στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ εξαιτίας των θεαματικών αποτελεσμάτων της ως προς την μετεγχειρητική αποκατάσταση του ασθενούς. Αυτό οφείλεται στη μικρότερη θερμική βλάβη που προκαλείται στους παρακείμενους ιστούς. 

    Αποτελεί μια εναλλακτική μέθοδο αμυγδαλεκτομής με συνεχώς αυξανόμενη δημοτικότητα, που εφόσον εκτελεστεί σωστά, επιτυγχάνει το σεβασμό των παρακείμενων ιστών, με αποτέλεσμα λιγότερο πόνο και ταχύτερη επούλωση και αποκατάσταση του χειρουργημένου πεδίου. 

    Η τεχνική της αμυγδαλεκτομής με κυτταρόλυση (coblation) του αμυγδαλικού ιστού είναι μια νέα και πολλά υποσχόμενη τεχνική που έχει προστεθεί στη φαρέτρα των τεχνικών αμυγδαλεκτομής. Αν και η συσκευή με την οποία αυτή πραγματοποιείται έχει εισαχθεί σε ιατρικές εφαρμογές από το 1997, στην αμυγδαλεκτομή εφαρμόζεται από το 2001 και ολοένα κερδίζει έδαφος στην προτίμηση των ωτορινολαρυγγολόγων παγκόσμια. 

    Σύμφωνα με στοιχεία της Αμερικανικής ΩΡΛ Ακαδημίας, χρησιμοποιείται σήμερα στις ΗΠΑ σε ποσοστό άνω του 20% των επεμβάσεων αμυγδαλεκτομής.

    Σύμφωνα με τις αρχές λειτουργίας της κυτταρόλυσης (coblation), η ενέργεια που μεταδίδεται από έναν ειδικό στυλεό εκπομπής ραδιοσυχνοτήτων σ’ ένα ηλεκτρικά αγώγιμο υγρό μέσο, όπως ο φυσιολογικός ορός, προκαλεί μια στιβάδα ατμού (πλάσμα) από ενεργοποιημένα φορτισμένα σωματίδια στην άκρη του στυλεού (εικόνα 1). Όταν τα φορτισμένα αυτά σωματίδια υψηλής ενέργειας έλθουν σ’ επαφή με τον ιστό, προκαλούν την αποσύνθεσή του με μοριακή διάσπαση. Αυτός ο τρόπος λειτουργίας προκαλεί σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες του τόπου θεραπευτικής αγωγής (40–70°C) σε σύγκριση με τα συμβατικά ηλεκτροχειρουργικά συστήματα (120–150°C) και, επομένως, προκαλεί περιορισμένη επακόλουθη θερμική βλάβη στον περιβάλλοντα και μη θεραπευόμενο ιστό.

    Είναι, λοιπόν, προφανές ότι τα πλεονεκτήματα της τεχνικής αυτής με τις ελάχιστες θερμικές βλάβες είναι σημαντικά. 

    Πρώτα από όλα, η επούλωση του χειρουργημένου πεδίου είναι ταχύτερη. Αυτό συνεπάγεται λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο και ταχύτερη αποκατάσταση της φυσιολογικής δίαιτας του ασθενούς. 

    Τα χαρακτηριστικά αυτά την κάνουν να υπερέχει έναντι των άλλων τεχνικών αμυγδαλεκτομής.

    Για την επιτυχή εκτέλεση της αμυγδαλεκτομής με κυτταρόλυση απαιτείται ειδικός εξοπλισμός, ενώ η καμπύλη εκμάθησης της τεχνικής είναι μικρή. Το πλήρες σετ εκτέλεσης επεμβάσεων αμυγδαλεκτομής με κυτταρόλυση (coblation) περιλαμβάνει ειδικά εργαλεία και μηχανήματα.



    Αμυγδαλεκτομή και αδενοτομή με ραδιοσυχνότητες





               
                        Επιπλοκές αμυγδαλεκτομής                       
    ΔιεγχειρητικέςΆμεσες μετεγχειρητικέςΌψιμες μετεγχειρητικές
    Προβλήματα αναισθησίας

    Αιμορραγία

    Εισρόφηση

    Τραυματισμός οδόντων, χειλέων, γλώσσας

    Μυοσκελετικές κακώσεις
     Αιμορραγία

     Πόνος

     Ναυτία / έμετος

     Διαταραχές αερισμού / πνευμονικό οίδημα

     Τοπικό οίδημα

     Αφυδάτωση
     Αιμορραγία

     Αφυδάτωση

     Τοπική φλεγμονή

     Λοίμωξη αναπνευστικού

     VPI

     Στένωση ρινοφάρυγγα

    Σύνδρομο Eagle




    Πριν την εγχείρηση των αμυγδαλών


    Για δυο εβδομάδες πριν την επέμβαση, οι ασθενείς δεν πρέπει να πάρουν ασπιρίνη ή άλλο φάρμακο συγγενές προς την ασπιρίνη. (Στα παιδιά δεν δίνουμε ασπιρίνη γιατί υπάρχει κίνδυνος να εκδηλώσουν σύνδρομο Reye’s). 
    Ο ΩΡΛ που θα κάνει την επέμβαση, πρέπει να ενημερωθεί, εάν ο ασθενής ή άλλα μέλη της οικογένειας του έχουν εκδηλώσει προβλήματα υγείας κατά την χορήγηση αναισθησίας στο παρελθόν.
    Εάν ο ασθενής λαμβάνει κάποιο φάρμακο, πάσχει από δρεπανοκυτταρική αναιμία, έχει διαταραχή πήξεως του αίματος, είναι έγκυος, έχει αντιρρήσεις σε ενδεχόμενο μετάγγισης αίματος, ή έχει χρησιμοποιήσει στεροειδή το τελευταίο διάστημα, πρέπει να ενημερώσει το ΩΡΛ του πριν το χειρουργείο. Αιματολογικές, βιοχημικές εξετάσεις και εξέταση ούρων επιβάλλεται να γίνουν πριν το χειρουργείο. Όπως και καρδιογράφημα και παθολογική εξέταση. Σε γενικές γραμμές μετά τα μεσάνυχτα προ του χειρουργείου ο ασθενής δεν πρέπει να φάει και να πιεί τίποτε. Ακόμη ούτε τσίχλες, παστίλιες του λαιμού, στοματοπλύσεις, οδοντόκρεμα, νερό κλπ.
    Οτιδήποτε υπόλοιπο στο στομάχι μπορεί να προκαλέσει εμετό κατά την αναισθησία και αυτό δεν είναι επιθυμητό. Όταν ο ασθενής φθάσει στο Νοσοκομείο ή την κλινική, ο αναισθησιολόγος θα τον συναντήσει μαζί με την οικογένεια του για μια ανασκόπηση του ιατρικού του ιστορικού. Μετά ο ασθενής θα μεταφερθεί στη χειρουργική αίθουσα όπου θα του χορηγηθεί αναισθησία. Κατά και μετά την επέμβαση δίνεται ενδοφλέβια χορήγηση υγρών. Μετά την επέμβαση ο ασθενής παραμένει στο θάλαμο ανάνηψης μέχρι να συνέλθει πλήρως.Ο κάθε ασθενής είναι ξεχωριστή περίπτωση και ο χρόνος ανάνηψης έχει διακυμάνσεις. Οι περισσότεροι ασθενείς ανανήπτουν μετά 2 έως 10 ώρες. Μερικοί την επομένη ημέρα. 
    Ο ΩΡΛ σας θα σας ενημερώσει για τις προ και μετά την επέμβαση λεπτομέρειες και θα απαντήσει σε κάθε άλλη ερώτηση που πιθανά σας απασχολεί.


     

    Κίνδυνοι και επιπλοκές εγχείρησης αμυγδαλεκτομής

     

    Οι κίνδυνοι και επιπλοκές περιλαμβάνουν εκείνους που σχετίζονται με την αναισθησία και εκείνους που σχετίζονται με οποιοδήποτε είδος εγχείρησης.

    Κίνδυνοι που σχετίζονται με την εγχείρηση περιλαμβάνουν:

       • αιμορραγία και μολύνσεις, ωστόσο, αυτές είναι πολύ σπάνιες.

    Ο γιατρός θα πρέπει να ενημερώνεται αμέσως αν:

       • υπάρχει έντονη κόκκινη αιμορραγία για περισσότερο από 1-2 λεπτά

       • ο ασθενής έχει πυρετό 38,7 ή υψηλότερο

       • υπάρχει συνεχής πόνος που δεν περνάει με παυσίπονα.


     

    Μετά την εγχείρηση των αμυγδαλών

     

    Η αμυγδαλεκτομή είναι μια πολύ καλά ανεκτή επέμβαση. Ο πονόλαιμος είναι φυσιολογικός μετά την εγχείρηση στις αμυγδαλές.

    Είναι σημαντικό να προσέξει κανείς για αιμορραγία μετά από αμυγδαλεκτομή. Εάν ο ασθενής καταπίνει πολύ συχνά, μπορεί να είναι σημείο αιμορραγίας. Είναι σημαντικό να ελέγχουμε μέσα στο στόμα, τα σημεία της χειρουργικής επέμβασης συχνά κατά τις πρώτες ημέρες.

    Είναι ευκολότερο να καταπιούν τα υγρά και τα κρύα από την πρώτη ημέρα. Είναι σημαντικό να πίνουμε πολλά υγρά, ακόμα κι αν πονάει, διότι διαφορετικά, θα μπορούσε να συμβεί αφυδάτωση.

    Μπορείτε να φάτε μαλακές τροφές όπως, ζελέ, κρέμα, γιαούρτι, παγωτό,σούπες.

    Τα παιδιά θα έχουν συνήθως πονόλαιμο για περίπου 1 εβδομάδα μετά την επέμβαση. Ενήλικες έχουν την τάση να έχουν πονόλαιμο για περίπου 2 εβδομάδες μετά τη χειρουργική αφαίρεση αμυγδαλών.

    Τα μη στερινοειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα δεν προκαλούν μετεγχειρητική αιμορραγία μετά από αδενοτομή - αμυγδαλεκτομή ακόμη και σε παιδιατρικούς ασθενείς, έτσι δεν αντενδείκνυται η μετεγχειρητική χορήγηση ιμπουπροφαίνης και παρακεταμόλης, εφ’ όσον υπάρχει ένδειξη καταστολής του μετεγχειρητικού πόνου.


    Σύγκριση τεχνικών αμυγδαλεκτομής



     

    Πόνος
    Μετεγχ/κή
    Αιμορ/γία
    Διεγχ/κή
    Αιμορ/γία
    ΚόστοςΧρόνος
    Cold KnifeΧαμηλόΧαμηλόΥψηλόΧαμηλόΥψηλό (;)
    MonopolarΥψηλόΜέτριοΧαμηλόΧαμηλόΜέτριο (;)
    Ψαλίδι υπερήχωνΧαμηλόΧαμηλόΧαμηλό (;)Υψηλό
    Μέτριο
    Ligasure

    Ραδιο
    συχνότητες
    Χαμηλό


    Χαμηλό
    Χαμηλό


    Χαμηλό
    Χαμηλό


    Χαμηλό
    Υψηλό


    Υψηλό
    Χαμηλό


    Χαμηλό

     



    Αμυγδαλεκτομή με ραδιοσυχνότητες




    Αμυγδαλεκτομή με διπολική




    Αμυγδαλεκτομή με Laser




    Αμυγδαλεκτομή με μονοπολική




    Κλασική αμυγδαλεκτομή




    Κλασική αμυγδαλεκτομή και αδενοειδεκτομή







    χειρουργική επέμβαση αμυγδαλές εγχείρηση αναίμακτη αμυγδαλεκτομή ραδιοσυχνότητες καυτηρίαση αιμορραγία

    οξεία αμυγδαλίτιδα, υπερτροφικές αμυγδαλές

    φαρυγγίτιδα, πονόλαιμος

            Υπερτροφικές αμυγδαλές                       Μετά την αμυγδαλεκτομή





    Ερωτήσεις - απαντήσεις χειρουργικής επέμβασης αφαίρεσης των 
    αμυγδαλών, αμυγδαλεκτομή


    Τι είναι οι αμυγδαλές;

    Αμυγδαλές είναι λεμφικός ιστός στο λαιμό. Παράγουν αντισώματα για την καταπολέμηση τών λοιμώξεων.

    Ο οργανισμός μας τις χρειάζετε;

    Όχι. Ο οργανισμός μας μπορεί να καταπολεμά τις λοιμώξεις και χωρίς τις αμυγδαλές . Βέβαια δεν δημαίνει ότι πρέπει να τις αφαιρούμε χωρίς λόγο.

    Γιατί να τις αφαιρέσουμε;

    Για να σταματήσουν οι συχνές φλεγμονές που μπορεί να προκαλέσουν διάφορα προβλήματα. Μερικά παιδιά έχουν τεράστιες αμυγδαλές που εμποδίσουν την αναπνοή τους τη νύχτα. Σοβαρά επισόδια αμυγδαλίτιδας μπορεί να προκαλέσουν απόστημα στο λαιμό. Αυτό είναι συσσώρευση πύου πίσω από την αμυγδαλή και χρειάζετε άμεση εισαγωγή για αντιμετώπιση. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι που μερικές φορές καθιστούν αναγκαία την αφαίρεση τους.Ο γιατρός θα σας εξηγήσει το λόγο που χρειάζετε να χειρουργηθείτε.

    Πώς γίνεται η επέμβαση;

    Έρχεστε στο νοσοκομείο την ώρα που θα καθοριστεί για εισαγωγή.Η επέμβαση γίνετε με γενική αναισθησία. Χρησιμοποιούμε ειδικά εργαλεία για να κρατάμε το στόμα ανοικτό και αφαιρούμε τις αμυγδαλές σας μέσα από το στόμα σας. Χρειάζονται περίπου 30 λεπτά.

    λεπτά. Θα ξυπνήσετε και θα παραμείνετε στο θάλαμο ανάνηψης που είναι δίπλα στο χειρουργείο για ακόμα μισή ώρα.

    Πόσο καιρό θα είμαι στο νοσοκομείο;

    Θα επιστρέψετε στο σπίτι σας την ίδια ημέρα ή την επόμενη αν τρώτε και πίνετε και αισθάνεστε καλά.

    Μπορεί να υπάρξουν προβλήματα;

    Η αμυγδαλεκτομή είναι πολύ ασφαλής επέμβαση. Όμως,κάθε εγχείρηση έχει ένα μικρό κίνδυνο.Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα είναι η αιμορραγία. Συμβαίνει περίπου μία στις εκατό περιπτώσεις και συνήθως αντιμετωπίζετε στο ιατρείο. Πολύ σπάνια μπορεί να χρειαστεί να μπούμε ξανά στο χειρουργίο.Κατά τη διάρκεια της εγχείρησης, υπάρχει μια πολύ μικρή πιθανότητα να τραυματιστεί κάποιο δόντι. Μερικές φορές στα παιδιά η φωνή αλλάζει λίγο για σύντομο χρονικό διάστημα.




    Πιο αναλυτικά... Αμυγδαλεκτομή και αδενοειδεκτομή από την: 


    Πανελλήνια Εταιρεία Ωτορινολαρυγγολογίας - Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου




    Αμυγδαλεκτομή και αδενοειδεκτομή


    I. Γενικά

    Ο γιατρός συνέστησε αμυγδαλεκτομή σε εσάς ή στο παιδί σας. Οι αμυγδαλές και οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις είναι λεμφικός ιστός όμοιος με τους λεμφαδένες που βρίσκονται στον τράχηλο, οι οποίοι μπορεί να διογκωθούν σε λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού. Οι αμυγδαλές είναι συνήθως ορατές στο στοματοφάρυγγα, ενώ οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις βρίσκονται πίσω από την μύτη, στο ρινοφάρυγγα. Παρόλο που οι αμυγδαλές και οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις χρησιμεύουν στην καταπολέμηση των λοιμώξεων μπορεί να υποστούν χρόνια φλεγμονή και να προκαλέσουν λοίμωξη. Χρόνια  φλεγμαίνουσες αμυγδαλές ή αδενοειδείς εκβλαστήσεις μπορεί να προκαλέσουν ξηροστομία, δυσκολία στην αναπνοή, ροχαλητό, υπνική άπνοια, κακή αναπνοή, υποτροπιάζουσα ιγμορίτιδα, ωτίτιδα, δυσκαταποσία, απόστημα, δυσπλασία των δοντιών. Η αμυγδαλεκτομή και η αδενοειδεκτομή είναι επεμβάσεις που γίνονται για ένα από τους παραπάνω λόγους.

    ΙΙ. Η επέμβαση

    Η επέμβαση γίνεται δουλεύοντας στο στόμα, έτσι ώστε να μην υπάρχει τομή ή ουλή στο πρόσωπο ή στο λαιμό. Ένα ειδικό εργαλείο τοποθετείται έτσι ώστε να κρατά το στόμα ανοιχτό. Οι αμυγδαλές μπορεί να αφαιρεθούν με διαθερμία, ραδιοσυχνότητες ή με κλασσικά εργαλεία. Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις αφαιρούνται από το οπίσθιο τοίχωμα του φάρυγγα με ένα ειδικό ξέστρο. Η όποια αιμορραγία συνήθως ελέγχεται με διαθερμία. Ο ασθενής περνάει περίπου μια ώρα στην αίθουσα ανάνηψης, προτού οδηγηθεί στο δωμάτιο του.

    IΙΙ. Μετεγχειρητικά

    1. Πόνος Ο πόνος είναι δυστυχώς αναμενόμενος μετά από αμυγδαλεκτομή ή αδενοειδεκτομή. Η επέμβαση αφήνει ακάλυπτες και εκτεθειμένες τις περιοχές στον λαιμό από όπου αφαιρούνται οι αμυγδαλές και οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις. Οι αμυγδαλές βρίσκονται στο πίσω μέρος του λαιμού απ΄ όπου περνάνε οι τροφές για να οδηγηθούν στο στομάχι και έτσι ή κατάποση συνήθως επιδεινώνει τον πόνο. Ο πόνος μπορεί να είναι διαξιφιστικός τις πρώτες μέρες και συνήθως μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Τα μικρά παιδιά (κάτω των τριών ετών )έχουν πόνο για περίπου μία βδομάδα, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά και οι ενήλικες μπορεί να πονάνε για δύο με τρείς εβδομάδες. Πολλοί επίσης μπορεί να έχουν ωταλγία. Αυτό οφείλεται στην κοινή νεύρωση του λαιμού και των αυτιών και έτσι ο πόνος αντανακλάται από τον λαιμό στα αυτιά. Για τον έλεγχο του πόνου μπορείτε  να καταναλώνεται παγωτό όσο συχνά θέλετε. Αυτό βοηθά επίσης στη μείωση του οιδήματος μετά το χειρουργείο.  Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιείτε παυσίπονα όπως παρακεταμόλη (Panatol, Depon). Είναι σημαντικό να αποφεύγονται μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη όπως η ασπιρίνη γιατί μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο αιμορραγίας.
    2. Αιμορραγία Αίμα μέσα στο σάλιο δεν είναι ασύνηθες τις πρώτες μέρες μετά το χειρουργείο. Δεν πρέπει να υπάρχει φρέσκο ,κόκκινο αίμα από την μύτη ή μεγάλη ποσότητα στο σάλιο. Αιμορραγία μπορεί να εμφανιστεί έως και δύο εβδομάδες μετά την επέμβαση λόγω της απόπτωσης των ραμμάτων και αιμορραγικών  κρουστών από τις περιοχές που επουλώνονται. Αν σας παρουσιαστεί αιμορραγία παρακαλώ όπως απευθυνθείτε στο πλησιέστερο Νοσοκομείο. Από τους ασθενείς που παρουσιάζουν σημαντική αιμορραγία οι μισοί μπορούν να τη σταματήσουν μόνοι τους ή μπορεί να αντιμετωπιστούν στο Ιατρείο ενώ οι υπόλοιποι μπορεί να χρειαστεί να οδηγηθούν ξανά στο χειρουργείο.
    3. Πυρετός. Δεκατική πυρετική κίνηση(κάτω από 38°C)μπορεί να παρατηρηθεί μετά το χειρουργείο. Παρακαλώ επικοινωνήστε με τον Ιατρό σας για υψηλότερες θερμοκρασίες που δεν ανταποκρίνονται στα αντιπυρετικά.
    4. Δίαιτα Ο πονόλαιμος μετά το χειρουργείο μπορεί να μειώσει την επιθυμία για φαγητό ή ποτό. Το παγωτό είναι μία εξαιρετική πηγή υγρών που επίσης μπορεί να βοηθήσει στην μείωση του πόνου. Όσον αφορά τη στερεά τροφή, μπορείτε να καταναλώνετε μαλακές τροφές. Οι κρύες-μαλακές τροφές είναι πιο εύκολα ανεκτές. Άλλα φαγητά που πρέπει να καταναλώνετε ζεστά, καλό είναι να έχουν θερμοκρασία δωματίου. Αιχμηρές– ξηρές τροφές όπως πατατάκια, πίτσα, τοστ, ή  δημητριακά προγεύματος πρέπει να αποφεύγονται.
    5. Δραστηριότητες Είναι καλό να αποφεύγετε όποια μυϊκή δραστηριότητα για δύο με τρεις εβδομάδες μετά το χειρουργείο, 
    γιατί ενέχει τον κίνδυνο αύξησης της αρτηριακής πίεσης, και μπορεί να οδηγήσει σε αιμορραγία. Χαλαρή δραστηριότητα, όπως δουλειά γραφείου ή περπάτημα, δεν αποτελεί πρόβλημα.  
    6. Αναπνοή Πολλοί ασθενείς υποβάλλονται σε αμυγδαλεκτομή και αδενοειδεκτομή για να βελτιώσουν την αναπνοή τους. Παρόλα αυτά, η αναπνοή μετά το χειρουργείο μπορεί να γίνει πιο δύσκολη  λόγω οιδήματος στον λαιμό. Αυτό συνήθως βελτιώνεται σε λίγες μέρες, ενώ η κατανάλωση παγωτού βοηθά στην ταχύτερη μείωση του οιδήματος και βελτιώνει την αναπνοή. Οποιαδήποτε δυσκολία στην αναπνοή πρέπει να αναφέρεται.
    7. Ναυτία Ένα με δύο επεισόδια ναυτίας με ή χωρίς εμετό μπορεί  να σημειωθούν μετά την επέμβαση. Αυτό συνήθως οφείλεται σε παρενέργεια των φαρμάκων της γενικής αναισθησίας και εξαφανίζεται όταν τα φάρμακα αυτά αποβληθούν από τον οργανισμό εντός μίας με δύο ημερών. Η ναυτία μπορεί επίσης να είναι αποτέλεσμα κατάποσης μικρής ποσότητας αίματος κατά την διάρκεια του χειρουργείου. Οι πιο πολλοί ασθενείς λαμβάνουν αγωγή κατά την διάρκεια ή μετά το χειρουργείο για τη μείωση της ναυτίας. Αν υπάρχει έντονη ναυτία ή εμετός, ή αν αυτό εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα πέραν των δύο ημερών μετά το χειρουργείο, πρέπει να αναφέρεται. 
     
     

    ΡΟΧΑΛΗΤΟ ΚΑΙ ΑΠΝΟΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

     

     

    Το ροχαλητό είναι ένα σύμπτωμα, που συνδέεται κατά κύριο λόγο με τις παθήσεις των αδενοειδών εκβλαστήσεων και των αμυγδαλών.
    Το ροχαλητό είναι ένας εισπνευστικός ήχος, χαμηλής συχνότητας, παραγόμενος από απόφραξη της μύτης ή του ρινοφάρυγγα ή και του στοματοφάρυγγα.

    Το ροχαλητό είναι ένα σύμπτωμα που μπορεί απλά να υποδηλώνει ένα πρόβλημα υγείας, αλλά μπορεί και να «σημαίνει τον συναγερμό» για την πιο σοβαρή κατάσταση που είναι το Σύνδρομο Αποφρακτικών Απνοιών - Υποπνοιών (ΣΑΥY) στον ύπνο.

    Το πρόβλημα είναι, ότι το ροχαλητό είναι κοινωνικά αποδεκτή κατάσταση και δεν συνδυάζεται με την ιδέα ότι το παιδί μπορεί να είναι σοβαρά άρρωστο. Να σημειωθεί, ότι περίπου 10% των παιδιών ροχαλίζουν (αυξανόμενο με την ηλικία απο τα 2χρ. προς τα 8χρ). Το 10% από αυτά έχουν ΣΑΥY, που αντιπροσωπεύει το 1% του παιδικού πληθυσμού. Για τον λόγο αυτό η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία προτείνει όπως «κάθε παιδί με ροχαλητό πρέπει να ελέγχεται έγκαιρα».


    Τα αίτια του ροχαλητού στα παιδιά είναι πολλά. Τα πιο συχνά είναι:


    • Πυώδης ρινίτις
    • Αλλεργική ρινίτις
    • Σκολίωση ρινικού διαφράγματος
    • Πολύποδες μύτης
    • Ξένο σώμα μύτης (μονόπλευρη δύσοσμη καταρροή)
    • Οι παθήσεις των αδενοειδών εκβλαστήσεων και των αμυγδαλών. Αποτελούν την πιο συχνή αιτία του ροχαλητού στα παιδιά.


    Η υπνική άπνοια είναι μια σημαντική πάθηση για όλους του ανθρώπους, αλλά στα παιδιά είναι ακόμα πιο σοβαρή, αφού επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξή τους, τόσο σωματικά, όσο και γνωστικά και καρδιαγγειακά.


    Τα παιδιά που έχουν υπνική άπνοια εμφανίζουν σχεδόν πάντα ροχαλητό. Αλλά μπορεί να μην εμφανίζουν υπερβολική υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας (βασικό σύμπτωμα σε ενήλικες).



    Συμπτώματα και σημεία ότι το ροχαλητό του παιδιού σας κρύβει το σοβαρό πρόβλημα της υπνικής άπνοιας:


     -Συχνή εφίδρωση το βράδυ: Αν ιδρώνει πολύ στον ύπνο του, τότε αυτό ίσως να οφείλεται σε ένα υπερ-δραστήριο νευρικό σύστημα εξαιτίας του περιορισμένου οξυγόνου που παίρνει ο οργανισμός από την αναπνοή.

     -Τα πλευρά του παιδιού κινούνται "προς τα μέσα" καθώς προσπαθεί να αναπνεύσει κατά τον ύπνο του: Και πάλι, αυτό οφείλεται στην προσπάθειά του να αναπνεύσει ενώ η δίοδος αέρα είναι μπλοκαρισμένη.

     -Ασυνήθιστες θέσεις σώματος στον ύπνο: Η προέκταση του λαιμού σε ασυνήθιστες θέσεις είναι συχνό φαινόμενο σε παιδιά με υπνική άπνοια, αφού είναι μια ασυνείδητη προσπάθειά τους να κρατήσουν τους αεραγωγούς ανοιχτούς.

     -Πρωινοί πονοκέφαλοι: Μπορεί να είναι αποτέλεσμα της έλλειψης οξυγόνου και της ανεβασμένης πίεσης στο αίμα κατά τη διάρκεια του ύπνου.

     -"Βρέχει" το κρεβάτι του(νυκτερινή ενούρηση): Έρευνες έχουν δείξει ότι παιδιά με υπνική άπνοια είναι πολύ πιο πιθανό να "βρέξουν" το κρεβάτι τους κατά τη διάρκεια του ύπνου.

     -Υπερδραστηριότητα, απροσεξία (μη-συγκέντρωση) και κακή απόδοση στο σχολείο: Τα παιδιά με υπνική άπνοια πολλές φορές αντιμετωπίζονται λανθασμένα ως παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Παρακολουθήστε το στενά και συζητήστε μαζί του για το ροχαλητό του και την (εν δυνάμει) δυσκολία του στην αναπνοή το βράδυ.

     -Συχνές αφυπνίσεις, εφιάλτες και υπνοβασία: Έρευνα του πανεπιστημίου του Στάνφορντ έδειξε ότι η μεγάλο ποσοστό των παιδιών που υπνοβατούν ή/και έχουν συχνούς εφιάλτες στον ύπνο τους πάσχουν από υπνική άπνοια.

     -Παιδική υπέρταση: Όλα τα παιδιά που έχουν αυξημένη πίεση στο αίμα για την ηλικία τους θα πρέπει να εξετάζονται για υπνική άπνοια. Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να προκαλέσει βλάβη στη δεξιά πλευρά της καρδιάς (πνευμονική καρδία).

     -Σύνδρομο Down: Περίπου το 40% με 70% των παιδιών με σύνδρομο Down έχουν υπνική άπνοια.

     -Παχυσαρκία: Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι το 30% των παχύσαρκων παιδιών μπορεί να έχουν άπνοια ύπνου. 
    Αν δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα η άπνοια αυξάνονται ήδη υψηλές πιθανότητες να αναπτύξουν υπέρταση, αντίσταση στην ινσουλίνη, και άλλων συναφών διαταραχών του μεταβολισμού. Εμποδίζει επίσης την ικανότητα του παιδιού να χάσει σωματικό βάρος.

     -Καθυστέρηση στην ανάπτυξη: Σε σπάνιες περιπτώσεις, η άπνοια ύπνου στα παιδιά μπορεί να προκαλέσει καθυστέρηση στο ρυθμό ανάπτυξης. Δεν αναπτύσσονται τόσο γρήγορα όσο θα έπρεπε για την ηλικία τους. Αυτό μπορεί να είναι το μόνο σύμπτωμα σε ορισμένα παιδιά.



    ροχαλητό αδενοειδών εκβλαστήσεων  αμυγδαλών  Αποφρακτικών Απνοιών Σκολίωση ρινικού διαφράγματος  Αλλεργική ρινίτις Πολύποδες μύτης


     

    Αμυγδαλές: Πότε πρέπει να γίνεται επέμβαση αφαίρεσης ;


    Η αφαίρεση των αμυγδαλών, η αμυγδαλεκτομή αποτέλεσε αντικείμενο έντονων συζητήσεων στην ιστορία της Ιατρικής όπως και η αδενοειδεκτομή (η αφαίρεση για τα κρεατάκια). Οι αμυγδαλές είναι όργανα στο βάθος του λαιμού. Είναι πολύ μικρές όταν το παιδί γεννιέται. Σταδιακά, το μέγεθός τους αυξάνεται, έως την ηλικία των 6 ή 7 ετών. Στη συνέχεια συρρικνώνονται, αλλά δεν εξαφανίζονται. Οι αμυγδαλές αποτελούν ένα φυσικό εμπόδιο για τα μικρόβια που έρχονται σε επαφή με τον οργανισμό από το στόμα και το φάρυγγα.

    Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, τα προβλήματα που δημιουργούν είναι σημαντικότερα από τα οφέλη για το παιδί και τότε πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο της αφαίρεσης. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν παρουσιάζονται συχνά υποτροπιάζοντα επεισόδια αμυγδαλίτιδας που επηρεάζουν τη γενική υγεία του παιδιού, Η αμυγδαλεκτομή, παρότι πρόκειται για μια συνηθισμένη εγχείρηση, δεν παύει να είναι χειρουργική επέμβαση. Όπως κάθε επέμβαση, έτσι και η αφαίρεση των αμυγδαλών εμπεριέχει κάποιο κίνδυνο ο οποίος είναι μεν μικρός, αλλά αυξάνεται με την ηλικία και ιδιαίτερα στους ενήλικες.

    Το ερώτημα λοιπόν είναι πότε πρέπει να γίνεται αφαίρεση αμυγδαλών και πότε όχι.

    Πώς εξελίχθηκε διαχρονικά η επέμβαση στις αμυγδαλές;

    Κατά το πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα επικρατούσε η αντίληψη ότι οι λοιμώξεις των αμυγδαλών ευθύνονται για συστηματικές διαταραχές, όπως ρευματισμούς, σπειραματονεφρίτιδες, βαρηκοΐα κ.ά. Για τους ειδικούς της εποχής, η αφαίρεση των αμυγδαλών ήταν «μέτρο δημόσιας υγείας». Αυτή η αντίληψη είχε ως αποτέλεσμα η αμυγδαλεκτομή (tonsillectomy) και η αδενοειδεκτομή στα παιδιά να αφορούν το ένα τρίτο όλων των χειρουργικών επεμβάσεων στην Αμερική. Και στη Μεγάλη Βρετανία όμως το 50%-70% των παιδιών δοκίμασε αυτή τη δυσάρεστη εμπειρία. Στη συνέχεια όμως, η μείωση των λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήματος μετά την πρώτη παιδική ηλικία, τα αντιβιοτικά και η εμφάνιση επιπλοκών μετακίνησαν το διαγνωστικό εκκρεμές από το σημείο του ενθουσιασμού στο σημείο της απόρριψης. Έτσι, οι επεμβάσεις αυτές εμφανίζουν ραγδαία πτώση.

    Ποια άποψη επικρατεί σήμερα στον ιατρικό κόσμο;

    Η αφαίρεση των αμυγδαλών, η αμυγδαλεκτομή, συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί αντικείμενο διαφωνιών. Υπάρχει ένα κλίμα σκεπτικισμού στο σύνολο των ειδικών για την αναγκαιότητα της επέμβασης.

    Η απόφαση του γιατρού να οδηγήσει ένα παιδί στο χειρουργείο δεν θα πρέπει να είναι βιαστική. Πρέπει να συνεκτιμήσει παράγοντες που σχετίζονται με την ηλικία του, τη συχνότητα και τη βαρύτητα των επεισοδίων, καθώς και την τάση που έχουν τα επεισόδια αυτά για βελτίωση ή επιδείνωση.

    Όσο όμως είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι αμυγδαλές και οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια) έχουν, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια της ζωής, ενεργό συμμετοχή στον μηχανισμό άμυνας έναντι των μικροβίων, άλλο τόσο είναι γεγονός ότι πολλές φορές δημιουργούν έντονα προβλήματα, είτε λόγω φλεγμονής είτε λόγω υπερτροφίας, προβλήματα που υποχρεώνουν τους γιατρούς σε αφαίρεση, εφόσον υπάρχουν προϋποθέσεις. Όσον αφορά τα κρεατάκια, αυτά είναι μάζες μαλακού ιστού στο πίσω μέρος της ρινικής κοιλότητας, πάνω από τις αμυγδαλές, και απαντώνται σε παιδιά προεφηβικής ηλικίας και απαιτούν θεραπεία μόνο αν γίνουν πολύ μεγάλα. Να σημειωθεί πάντως ότι τα κρεατάκια, σε αντίθεση με τις αμυγδαλές, εξαφανίζονται με το πέρασμα του χρόνου, έτσι οι ενήλικες δεν έχουν κρεατάκια.

    Ποιές είναι οι συνηθέστερες παθήσεις των αμυγδαλών;

    Οι πιο συνηθισμένες παθήσεις των αμυγδαλών και των αδενοειδών είναι η αμυγδαλίτιδα και η αδενοειδίτιδα. Στις περιπτώσεις αυτές ο λεμφικός ιστός αυτών των οργάνων φλεγμαίνει, συσσωρεύει πυώδες εκκρίσεις, ο ασθενής πονάει έντονα, δυσχεραίνεται να καταπιεί, έχει πυρετό 39-39,5 βαθμών Κελσίου, καταβολή δυνάμεων και μυαλγία. Η διόγκωση των αμυγδαλών και των αδενοειδών προκαλεί δυσχέρεια της αναπνοής. Πολλοί ασθενείς παραπονούνται για πόνο στο αυτί, χωρίς να πάσχουν από οξεία μέση ή άλλου τύπου ωτίτιδα. Η ωταλγία οφείλεται σε ανακλώμενο πόνο από την αμυγδαλή προς το αυτί.

    Γύρω από μια αμυγδαλή μπορεί να δημιουργηθεί απόστημα (περιαμυγδαλικό απόστημα). Απόστημα σημαίνει ότι έχει δημιουργηθεί ένας θύλακας με πύον δίπλα ή πίσω από την αμυγδαλή που προκαλεί έντονο πόνο. Το απόστημα διογκώνεται και προκαλεί δυσκαταποσία η αδυναμία στην κατάποση. Ο ασθενής ανακουφίζεται με τη διάνοιξη και παροχέτευση του πύου από τον ΩΡΛ. Σπανίως μπορεί να αναπτυχθεί κάποιος κακοήθης όγκος (καρκίνος) σε μια αμυγδαλή. Κάθε ασυμμετρία των αμυγδαλών των ενηλίκων που δεν συνοδεύεται από φλεγμονή πρέπει να ερευνάται για πιθανή κακοήθεια της.

    Σε ποια ηλικία πρέπει να αποφεύγουμε την αμυγδαλεκτομή;

    Υπάρχει ένας αριθμός ενδείξεων για να γίνει αφαίρεση αμυγδαλών. Οι συνηθέστερες ενδείξεις είναι η απόφραξη του ανώτερου αεραγωγού από υπερτροφία των αμυγδαλών που συνοδεύεται από άπνοιες στον ύπνο. H αμυγδαλεκτομή βελτιώνει την ποιότητα της ζωής των παιδιών που πάσχουν από σύνδρομο υπνικής άπνοιας . Άλλες ενδείξεις αμυγδαλεκτομής είναι η καθ’ υποτροπήν φαρυγγοαμυγδαλίτιδα, οι φορείς στρεπτοκόκκου, το καθ’ υποτροπήν περιαμυγδαλικό απόστημα, η κακοσμία του στόματος και η υποψία κακοήθειας (καρκίνου). Η αφαίρεση των αμυγδαλών στις μικρές ηλικίες (3-5 έτη) μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ανοσολογική συμπεριφορά του παιδιού έναντι των μικροβιακών λοιμώξεων. Γι’ αυτό, η αφαίρεση των αμυγδαλών θα πρέπει να αποφεύγεται στις ηλικίες αυτές, εκτός και εάν υπάρχουν πραγματικές ενδείξεις.

    Τι νεότερο υπάρχει στον τρόπο αφαίρεσης;

    Εκτός από την κλασική εξωκαψική αφαίρεση, τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία έχει εφοδιάσει τις χειρουργικές μονάδες με σύγχρονες συσκευές που προσφέρουν μεγάλη βοήθεια στον χειρουργό, μειώνοντας τους διεγχειρητικούς κινδύνους της επέμβασης. Μερικές από αυτές είναι:

    1. Συσκευή ραδιοσυχνοτήτων.

    2. Συσκευή διαθερμίας ή ηλεκτροκαυτηρίασης.

    3. Συσκευή υπερήχων.

    4. Συσκευή ακτίνων λέιζερ (laser).

    Συγκρινόμενες με την τεχνική της κλασικής αμυγδαλεκτομής, ιδίως οι ραδιοσυχνότητες παρουσιάζουν πλεονεκτήματα σχετικά με τη διάρκεια της επέμβασης, τη διεγχειρητική απώλεια αίματος, τον πόνο και τον χρόνο ανάρρωσης. Το κόστος όμως της επέμβασης με αυτές τις συσκευές είναι υψηλό.

    Τι είναι η μερική αμυγδαλεκτομή ή αμυγδαλοτομή;

    Ένας σχετικά μεγάλος αριθμός παιδιών παρουσιάζει υπερτροφία αμυγδαλών χωρίς όμως αμυγδαλίτιδες, με ή χωρίς υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια). Κατά τη διάρκεια του ύπνου εμφανίζεται εργώδης αναπνοή, έντονο ροχαλητό, αποφρακτική άπνοια που γίνεται αντιληπτή από τους γονείς ως αναπνευστική παύση ολίγων δευτερολέπτων (υπνική άπνοια).

    Επειδή οι επιπτώσεις από τα συμπτώματα αυτά είναι σοβαρές (μπορεί να οδηγήσουν σε αναστολή της σωματικής ανάπτυξης, μείωση της εγκεφαλικής οξυγόνωσης, πνευμονική υπέρταση, δεξιά καρδιακή ανεπάρκεια), στα παιδιά αυτά υπάρχει απόλυτη ένδειξη για να αφαιρεθούν ή καλύτερα να μειωθούν σε μέγεθος οι αμυγδαλές (εφ όσον δεν κάνουν αμυγδαλίτιδες). Αφαιρείται λοιπόν ένα τμήμα του υπερτροφικού αμυγδαλικού ιστού, ώστε οι αμυγδαλές να αποκτήσουν φυσιολογικό μέγεθος. Αυτή η χειρουργική διαδικασία της ενδοκαψικής μείωσης ορίζεται ως μερική αμυγδαλεκτομή ή αμυγδαλοτομή.

    Σήμερα, χρησιμοποιούνται και εδώ σύγχρονες τεχνικές. Αυτές είναι:

    1. Τεχνική με τη χρήση των ραδιοσυχνοτήτων.

    2. Τεχνική με τη χρήση των ακτίνων λέιζερ (laser).

    3. Τεχνική ενδοκαψικής λειοτρίβισης και αναρρόφησης του αμυγδαλικού ιστού.

    Τα πλεονεκτήματα των τεχνικών αυτών είναι ότι διατηρούν ανέπαφο μεγάλο τμήμα των αμυγδαλών (απαραίτητο για την περαιτέρω λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος του μικρού παιδιού, απαλλάσσουν το παιδί από τα αποφρακτικά φαινόμενα και του παρέχουν σωστή αναπνοή και φυσιολογική συμπεριφορά.

    Τα μειονεκτήματα είναι ότι ενδέχεται με την πάροδο του χρόνου οι αμυγδαλές να υπερτραφούν ξανά και ότι τα αμυγδαλοτομηθέντα παιδιά παρουσιάζουν συχνότερα επεισόδια πυώδους αμυγδαλίτιδας (αν και αυτό αμφισβητείται).


     


    ΕΡΠΗΤΙΚΗ ΛΟΙΜΩΞΗ  ΣΤΟΜΑΤΟΣ

     

     

    Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί ιοί που προκαλούν έρπητα. 
    Ο απλός έρπης τύπου 1 (ΗSV1) προκαλεί επιχείλιο έρπητα, ο απλός έρπης τύπου 2 (ΗSV2) προκαλεί έρπητα των γεννητικών οργάνων, ενώ ο ιός (VZV) προκαλεί έρπητα ζωστήρα.
    Και οι τρεις ιοί προκαλούν φουσκάλες και έλκη (πληγές), τα οποία εκδηλώνονται σε διαφορετικά σημεία και με διαφορετική ένταση ανάλογα με τον τύπο του ιού. 
    Ο επιχείλιος έρπης εμφανίζεται στα χείλια, το στόμα και το πρόσωπο. Ο έρπης των γεννητικών οργάνων εμφανίζεται στα γεννητικά όργανα, ενώ ο έρπης ζωστήρας, ο οποίος προσβάλλει μόνον όσους έχουν περάσει ανεμοβλογιά, εμφανίζεται κατά μήκος της οδού του νεύρου όπου κρυβόταν ο ιός από τότε που ο οργανισμός είχε προσβληθεί από ανεμοβλογιά.


    Η ερπητική λοίμωξη του στόματος προκαλείται από τον ιό του απλού έρπητα (τύποι 1&2)


    Διακρίνεται: 


    1) σε πρωτοπαθή ερπητική λοίμωξη(οξεία ερπητική ουλοστοματίτιδα) και

    2) σε δευτεροπαθή ερπητική λοίμωξη(ερπητική ουλοστοματίτιδα, επιχείλιος έρπης).

     

    1) Πρωτοπαθής (οξεία) ερπητική ουλοστοματίτιδα.

    Τα πρόδρομα συμπτώματά της είναι υψηλός πυρετός, κεφαλαλγία και σύστοιχη λεμφαδενίτιδα. Οι βλάβες εμφανίζονται με τη μορφή αθροισμάτων στρογγυλών ελκώσεων (πληγών) στα ούλα, γλώσσα, χείλη, παρειές (μάγουλα), υπερώα (ουρανίσκος). Διαρκούν έως 15 ημέρες και η θεραπεία είναι η ασυκλοβίρη.

    ακυκλοβίρη (Zovirax 200 X 5, για 5 ημέρες) ή βαλακυκλοβίρη (Valtrex 500 X 2, για 5 ημέρες)

     

    2) Δευτεροπαθής ερπητική ουλοστοματίτιδα.

    Απουσία πρόδρομων συμπτωμάτων, ηπιότερες βλάβες σε υπερώα (ουρανίσκο) και ούλα. Διάρκεια έως 10 ημέρες. 


    Επιχείλιος έρπητας.

    Τα πρόδρομα συμπτώματα είναι ήπια καυσαλγία και κνησμός. Εμφανίζεται με τη μορφή μικρών πληγών στα χείλη και έχει διάρκεια έως 10 ημέρες. Θεραπεία είναι η τοπική εφαρμογή κρέμας ασυκλοβίρης.


    Ο επιχείλιος έρπης όταν εμφανιστεί, ενδέχεται να υποτροπιάσει πολλές φορές και στο μέλλον, αφού δεν εκριζώνεται ποτέ τελείως από τον οργανισμό.
    Το στρες, η έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία και η πτώση της άμυνας του οργανισμού αυξάνουν τις πιθανότητες να εκδηλώσουμε έρπη.

    Συμπτώματα:
    φυσαλίδες στα χείλη
    ερυθρότητα
    αίσθημα καύσου
    κνησμός
    ευαισθησία και πόνο στην περιοχή που έχει προσβληθεί.

    Συχνά για την αντιμετώπιση του έρπη απαιτείται αντιική θεραπεία (από το στόμα). Με την κατάλληλη θεραπεία θα περιορίσετε τον κίνδυνο να εκδηλώσετε ξανά συμπτώματα ή αν εκδηλώσετε, αυτά θα είναι πιο ήπια και χωρίς επιπλοκές. Αν εμφανίζετε πολύ συχνά έρπη ή αν αυτός επιμένει συμβουλευτείτε γιατρό.
    Όταν σας εκδηλωθεί καλό θα ήταν να αποφεύγετε τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε αργινίνη. Η αργινίνη είναι ένα αμινοξύ που κατά κάποιο τρόπο παρέχει την ‘’τροφή’’ που είναι αναγκαία για την επιβίωση του ιού του έρπητα. Υψηλές ποσότητες αργινίνης περιέχουν ο καφές, η σοκολάτα, οι ξηροί καρποί, η βρώμη, οι σταφίδες, το ψωμί ολικής αλέσεως, το καστανό ρύζι, η καρύδα και οι φακές.
    Θα πρέπει επίσης να αποφύγετε να τρώτε φρούτα με υψηλή περιεκτικότητα σε κιτρικό οξύ, όπως τα πορτοκάλια και το γκρέιπφρουτ.
    Σε γενικές γραμμές, θα πρέπει να αποφεύγετε και τα επεξεργασμένα τρόφιμα και τα αναψυκτικά.
    Το γιαούρτι βοηθάει στην αντιμετώπιση του έρπη.
    Καταναλώνετε τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε λυσίνη όπως τυρί, κοτόπουλο, αυγά, ψάρια, γάλα, πατάτες, βόειο κρέας, μαγιά μπύρας, γιαούρτι, λάχανα, αβοκάντο, παπάγια, μάνγκο, βερίκοκα, μήλα, σύκα, και παντζάρια. Η λυσίνη χρησιμεύει στην καταπολέμηση του έρπητα, και βοηθάει στην πρόληψη της εξάπλωσης του.




    Η ερπητική ουλοστοματίτιδα με απλά λόγια....


    Η ερπητική ουλοστοματίτιδα είναι μια λοίμωξη που οφείλεται στον ιό του απλού έρπητα και εκδηλώνεται με υψηλό πυρετό και φυσαλίδες στο στόμα. 


    Παθογένεια

    Υπαίτιος για την ερπητική ουλοστοματίτιδα είναι ο ιός του απλού έρπητα (Herpes Hominis virus), ο οποίος ανήκει στην ομάδα των ερπητοϊών, είναι κυλινδρικός και έχει ως βάση το D.N.A. Είναι ευρέως διαδεδομένος στον άνθρωπο και διακρίνεται σε δύο τύπους: τον τύπο Ι που είναι υπεύθυνος για τις εκδηλώσεις στο στόμα, στα χείλια και στο δέρμα ιδίως του προσώπου και στον τύπο ΙΙ που είναι υπεύθυνος για τις εκδηλώσεις στα γεννητικά όργανα. Ο ιός του απλού έρπητα μετά την πρώτη λοίμωξη (πρωτοπαθής), προκαλεί και υποτροπιάζουσες (δευτεροπαθείς) λοιμώξεις.

    Κλινική εικόνα, συμπτώματα

    Η ερπητική ουλοστοματίτιδα είναι η συνηθέστερη εκδήλωση της πρωτολοίμωξης από τον ιό του απλού έρπητα. 2-7 ημέρες μετά από την είσοδο του ιού στον οργανισμό, η νόσος εκδηλώνεται ξαφνικά με υψηλό πυρετό 38 - 40ο C, ανορεξία, φαρυγγίτιδα και συμπτώματα από το στόμα. Τα ούλα γίνονται έντονα κόκκινα, πρησμένα, επώδυνα και αιμορραγούν εύκολα. Το εσωτερικό του στόματος είναι επίσης έντονα κόκκινο και καλύπτεται με μικρές φυσαλίδες με λεπτό τοίχωμα που σπάει εύκολα με αποτέλεσμα να σχηματίζονται μικρές επώδυνες στρογγυλές πληγές (εξελκώσεις) που είναι γύρω-γύρω κόκκινες. Οι εξελκώσεις αυτές καλύπτονται από λευκοπές «πέτσες» (ψευδομεμβράνες) και ο αριθμός τους μπορεί να ανέρχεται σε 20-50 ή και παραπάνω. Εντοπίζονται κυρίως στο μπροστινό μέρος του στόματος. Η ερπητική ουλοστοματίτιδα μπορεί να επεκταθεί στο δέρμα γύρω από το στόμα, και με άμεση επαφή στα νύχια (ερπητική παρονυχία) και στα γεννητικά όργανα (ερπητική αιδοιοκολπίτιδα). Εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας 2-10 ετών και σπάνια σε έφηβους και ενήλικες. Η νόσος υποχωρεί μετά από 1-2 εβδομάδες.

    Διάγνωση

    Η διάγνωση γίνεται με βάση την κλινική εικόνα και το ιστορικό του ασθενή και είναι δυνατόν να επιβεβαιωθεί με εργαστηριακές εξετάσεις.

    Αντιμετώπιση

    Η νόσος υποχωρεί μόνη της μετά από 15 μέρες. Προς ανακούφιση του ασθενή δίδονται αναλγητικά και τοπικά αντισηπτικά. Επίσης βιταμίνη C και Β καθώς και υγρά καθώς ο ασθενής λόγω του πόνου τρέφεται δύσκολα.

    Θεραπεία

    Ειδική θεραπεία δεν υπάρχει. Υπό προϋποθέσεις ενδέχεται να χορηγηθούν αντιϊικά φάρμακα, όπως ακυκλοβίρη, βαλακυκλοβίρη, φαμκικλοβίρη με σκοπό την μείωση της διάρκειας των ενοχλητικών συμπτωμάτων και των υποτροπών.





    περισσότερα.....





    File:Herpes Gingivalis.tiff


     


    Πρωτοπαθής απλή (οξεία) ερπητική ουλοστοματίτιδα

     

    Η πρωτοπαθής απλή ερπητική λοίμωξη στο στόμα ή απλή ερπητική ουλοστοματίτιδα (ΑΕΟ) οφείλεται κυρίως στον ιό του απλού έρπητα τύπου 1 (HSV-1)1–3 και σπάνια στον τύπο 2 (HSV-2).4 Ο ιός προσβάλλει τα κύτταρα της ακανθωτής στιβάδας του επιθηλίου του στοματικού βλεννογόνου και ακολούθως εισέρχεται στις νευρικές ίνες της περιοχής, για να καταλήξει στα αισθητικά γάγγλια.

    Η οξεία πρωτοπαθής, απλή ερπητική ουλοστοματίτιδα θεωρείται κλασικά λοίμωξη της παιδικής ηλικίας. Τελευταία, οι υψηλές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες διαβίωσης στο δυτικό κόσμο έχουν προφυλάξει τον παιδικό πληθυσμό από την επαφή με τον ιό, με αποτέλεσμα να παρατηρείται αύξηση της επίπτωσης της νόσου σε νεαρούς κυρίως και μεγαλύτερους ενήλικες.

    Η πρωτοπαθής λοίμωξη είναι τις περισσότερες φορές στα παιδιά υποκλινική, ενώ στους ενήλικες είναι κατά κανόνα συμπτωματική. Η εικόνα της συμπτωματικής ΑΕΟ είναι αρκετά χαρακτηριστική, με πυρετό, πρόσθια τραχηλική λεμφαδενίτιδα, ελκώσεις στο στόμα και παθογνωμονική επώδυνη, ερυθρή διόγκωση των ούλων. Οι εξελκώσεις εντοπίζονταν τόσο στον κερατινοποιημένο όσο και στο μη κερατινοποιημένο βλεννογόνο.

    Λιγότερο συχνή είναι η φαρυγγίτιδα, ενώ δερματικές βλάβες με τη μορφή εξανθήματος παρατηρούνται σπάνια.

     Η ΑΕΟ πρέπει να περιλαμβάνεται στη διαφορική διάγνωση σε κάθε περίπτωση οξείας, εμπύρετης στοματίτιδας ή φαρυγγοαμυγδαλίτιδας σε ενήλικες ασθενείς. Η ΑΕΟ θα πρέπει ακόμη να διαφοροδιαγνωστεί από το ενδοστοματικό πολύμορφο ερύθημα, τη νόσο Αδαμαντιάδη-Behηet, στις διάφορες κλινικές εκδηλώσεις της οποίας περιλαμβάνονται και οι ενδοστοματικές ελκώσεις με τη μορφή των αφθών, και από τις υποτροπιάζουσες άφθες. Το γεγονός ότι οι άφθες δεν προσβάλλουν τον κερατινοποιημένο στοματικό βλεννογόνο, όπως είναι ο βλεννογόνος των ούλων, μαζί με το ιστορικό, θα συμβάλουν στη διαφορική διάγνωση της ΑΕΟ από τη νόσο Αδαμαντιάδη-Behηet και τις άφθες.

    Η ΑΕΟ είναι αυτοπεριοριζόμενη νόσος, η χορήγηση όμως ακυκλοβίρης, όσο το δυνατό πιο έγκαιρα, θα μειώσει τη νοσηρότητα του ασθενούς και τις επιπλοκές όπως είναι κυρίως ο ενοφθαλμισμός του ιού στα δάκτυλα ή στους οφθαλμούς .

     

     


     





     

    ΕΡΠΗΤΙΚΗ ΚΥΝΑΓΧΗ

     

    Ερπητική κυνάγχη   αίτια: Coxsackie A9, B1-5,  Enterovirus 71  θεραπεία: αναλγητικά



    ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΟΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΚΟΞΑΚΙ









    Ειναι μια ιδιαιτερως ενοχλητικη ακρως μεταδοτικη ασθενεια που προσβαλλει τα παιδια συνηθως σε παιδοτοπους παιδικους σταθμους και νηπιαγωγεια…

    Ειναι πολυ πιθανον να προσβληθει και ο ενηλικας που φροντιζει το παιδι και το μονο καλο στην υποθεση ειναι πως εαν το εχεις περασει μετα δεν το ξανακολλας…

    Ο ιος κοξακι γιατι περι ιου προκειται προσβαλλει τους παντες χωρις διακρισεις και οι γιατροι μεριδιο ευθυνης δινουν στην ελλειψη υγειηνης.

    Για να καταλαβετε το γιατι θα πρεπει να σας πω πως ο ιος μεταδιδετε με τις ακαθαρσιες τα περιτωμματα απο μη καθαρα πλυμενα χερια που ερχονται σε επαφη με το στομα…

    Για αυτο τον λογο και μεταξυ παιδιων που μοιραζονται τα ιδια παιχνιδια ειναι και πιο ευκολη η μεταδοση…

    Οι γιατροι προειδοποιουν καλο πλυσιμο των χεριων και των αντικειμενων σε περιπτωση κρουσματος!

    Τι συμβαινει οταν ενα παιδακι κολλαει;

    Το παιδακι εμφανιζει σπυθουρακια στο στομα η γυρω απο αυτο στα χερια και στα ποδια και σε λιγοτερο συνηθισμενη περιπτωση στην περιοχη της πανας!

    Συνηθως οι γιατροι μπερδευουν τα σημαδια με ανεμοβλογια εντονο παρατριμμα η συγκαμα και ετσι το παιδακι ταλαιπωρειται αφανταστα λογω της μη σωστης αγωγης…

    Συνηθως ανεβαζουν πυρετο οχι πολυ υψηλο και υπαρχει περιπτωση να μην ανεβασουν καθολου…

    Ποναει πολυ το στοματακι τους και τσουζει τοσο πολυ που αρνουνται συνηθως να φανε..

    Τα εξανθηματα μοιαζουν ακριβως ετσι…



    και για αυτο τον λογο οι γιατροι δυσκολευονται να τα ξεχωρισουν!



    διαφορικη διαγνωση με


    Ερπητική ουλοστοματίτιδα

    Ερπητική κυνάγχη (από εντεροϊούς)

    Ιλαρά

    Ανεμοβλογιά

    Πολύμορφο ερύθημα

    Πορφύρα Ηenoch-Schοnlein

    Synd. Steven Johnson

    N. Kawasaki



    Να φροντιζετε το παιδακι σας να παιρνει αρκετα υγρα για να μην αφυδατωθει και οπλιστειτε με πολυ υπομονη!

    Η περιοδος επωασης ειναι απο 5 εως και 14 μερες!

    Μπορειτε μονο να ανακουφισετε τα συμπτωματα και να περιμενετε να κανει τον κυκλο της!

    Εαν το παιδακι σας παρουσιαζει τα προηγουμενα συμπτωματα και ο γιατρος δεν ειναι σιγουρος αναφερετε του το Κοξακι για να εχει το παιδακι σας την καταλληλη αντιμετωπιση των συμπτωματων γιατι θεραπεια δυστυχώς δεν υπαρχει !





     




     
       

    Λοιμώδης μονοπυρήνωση

     

    Ορισμός της λοιμώδους μονοπυρήνωσης

     

    Η λοιμώδης μονοπυρήνωση, είναι μια μεταδοτική ιογενής ασθένεια που προκαλείται από τον ιό Epstein Barr( EBV) που προσβάλλει αρχικά τους λεμφαδένες στο λαιμό και το φάρυγγα.

     

    Αιτίες και παράγοντες κινδύνου της μονοπυρήνωσης

     

    Η λοιμώδης μονοπυρήνωση προκαλείται από τον ιό Epstein-Barr, ένα μέλος της οικογένειας του ιού του έρπητα.

    Epstein-Barr (EBV) είναι ένα κοινός ανθρώπινος ιός που προκαλεί λοιμώδη μονοπυρήνωση και παίζει ρόλο στην εμφάνιση των δύο σπάνιων μορφών καρκίνου: του λεμφώματος Burkitt , και του καρκίνου του ρινοφάρυγγα.

    Οι περισσότεροι άνθρωποι θα μολυνθούν με EBV μερικές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Το 95 τοις εκατό των ενηλίκων μεταξύ 35 και 40 ετών έχουν μολυνθεί.

    Η νόσος εκδηλώνεται όταν ο ιός εισχωρήσει για πρώτη φορά σε μια ηλικία που η ανταπόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος είναι πιο έντονη (δηλαδή, κατά την εφηβεία και την πρώιμη ενήλικη ζωή). Η μέγιστη συχνότητα εμφάνισης της ασθένειας παρουσιάζεται γύρω από την ηλικία των 15 και 17.

    Η λοιμώδης μονοπυρήνωση μεταδίδεται με την επαφή, με τα σταγονίδια από το στόμα και το λαιμό από ένα άτομο που έχει προσβληθεί από τον ιό. Εκτός από τα φιλιά, ποτήρια, σκεύη φαγητού, και οδοντόβουρτσες, μπορεί να οδηγήσουν σε μετάδοση της νόσου.

     

    Τα συμπτώματα της λοιμώδους μονοπυρήνωσης

     

    Συνήθως, τα αρχικά συμπτώματα και σημεία συμβαίνουν περίπου 10 ημέρες μετά την έκθεση σε παιδιά, και 30 έως 50 ημέρες μετά την έκθεση σε ενήλικες. Αυτά τα συμπτώματα περιλαμβάνουν καταβολή, πονοκέφαλο, κόπωση, απώλεια της όρεξης και ρίγη.

    Μετά από τρεις έως πέντε ημέρες, οποιοσδήποτε συνδυασμός από τα παρακάτω πιο έντονα συμπτώματα και σημεία μπορεί να υπάρχει:

     

    σοβαρός πονόλαιμος

    πυρετός

    πρησμένοι αδένες στο λαιμό, μασχάλες και στη βουβωνική χώρα

    ναυτία

    εμετός

    στομαχική διαταραχή

    διόγκωση σπλήνα

    διόγκωση του ήπατος

    πρήξιμο στα βλέφαρα

    πρήξιμο γύρω από τα μάτια

    εξάνθημα

    απώλεια βάρους

    υπνηλία

    μυϊκούς πόνοι ή δυσκαμψία

     
     

    Λιγότερο συχνά εμφανίζονται τα παρακάτω συμπτώματα και σημεία:

     

    ήπιος ίκτερος (μια κιτρινωπή απόχρωση στο δέρμα)

    δυσκαμψία του αυχένα

    φωτοφοβία (ενόχληση με έντονο φως)

    βήχας

    δύσπνοια

    πόνος στο στήθος

    ταχύς και / ή ακανόνιστος καρδιακό ρυθμό

    ρινορραγίες

    κνίδωση

     

    Η λοίμωξη αναπτύσσεται αργά με τέτοια ήπια συμπτώματα που μπορεί αρχικά να είναι δυσδιάκριτη από κρυολόγημα ή γρίπη. Καθώς εξελίσσεται η πάθηση τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

     

    Ένα πόνο στο λαιμό που διαρκεί δύο εβδομάδες ή περισσότερο

    Διόγκωση των λεμφαδένων στο λαιμό, μασχάλες και στη βουβωνική χώρα

    Ένα επίμονο πυρετό (συνήθως περίπου 38.9 βαθμούς C)

    Κούραση

    Αδιαθεσία (ένα ασαφές αίσθημα δυσφορίας)

     

    Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια ή τόσο σοβαρά που ο πόνος στο λαιμό εμποδίζει την κατάποση και πυρετός φτάνει 40.1 βαθμούς C. Μερικοί άνθρωποι παρουσιάζουν επίσης εξάνθημα, πόνο του οφθαλμού, φωτοφοβία (ενόχληση με έντονο φως), πρησμένο σπλήνα ή λοίμωξη του ήπατος.

    Αν και τα συμπτώματα της λοιμώδους μονοπυρήνωσης συνήθως υποχωρούν μέσα σε ένα ή δύο μήνες, ο ιός Epstein-Barr (EBV) παραμένει αδρανής στα κύτταρα του λαιμού και το αίμα για το υπόλοιπο της ζωής του ατόμου. Περιοδικά, ο ιός μπορεί να ενεργοποιηθεί και μπορεί να βρεθεί στο σάλιο των μολυσμένων ατόμων. Αυτή η επανενεργοποίηση εμφανίζεται συνήθως χωρίς συμπτώματα της ασθένειας. Ο ιός Epstein-Barr (EBV) προκαλεί επίσης τη διά βίου λανθάνουσα λοίμωξη σε ορισμένα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού.

      

    επιπλοκές της λοιμώδους μονοπυρήνωσης

     

    Οι επιπλοκές είναι σπάνιες και σπάνια απαιτείται νοσηλεία. Η πιο συχνή επιπλοκή είναι η αφυδάτωση από το να μην πίνει κανείς αρκετά υγρά. Η αναπνοή μπορεί να εμποδίζεται από διογκωμένες αμυγδαλές, αδενοειδείς εκβλαστήσεις και διογκωμένου λεμφικού ιστού στο πίσω μέρος του λαιμού. Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να γίνει ρήξη του διογκωμένου σπλήνα από χτύπημα στην κοιλιά ή σφύξιμο.

    Επιπλέον, το άτομο μπορεί να αναπτύξει, ηπατίτιδα (φλεγμονή του ήπατος), περικαρδίτιδα (φλεγμονή του σάκου που περιβάλλει την καρδιά), μυοκαρδίτιδα (φλεγμονή του καρδιακού μυός), εγκεφαλίτιδα (φλεγμονή του εγκεφάλου) ή αιμολυτική αναιμία (καταστροφή των ερυθρών κυττάρων του αίματος).

     

    Η διάγνωση της λοιμώδους μονοπυρήνωσης

     

    Η διάγνωση είναι συνήθως προφανής από τα συμπτώματα και την εξέταση αίματος, η οποία δείχνει πολλά άτυπα λεμφοκύτταρα (λευκά αιμοσφαίρια).

    Ευρήματα του αίματος σε λοιμώδη μονοπυρήνωση μπορεί να περιλαμβάνουν αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων, αυξημένο ποσοστό ορισμένων λευκών αιμοσφαιρίων (λεμφοκύτταρα, μονοπύρηνα) και μια θετική αντίδραση σε μια «δοκιμασία Monotest." Η δοκιμή στηρίζεται στην συσσώρευση/συγγόληση ερυθρών αιμοσφαιρίων του αλόγου από αντισώματα της μονοπυρήνωσης που θεωρείται ότι είναι στον ορό ενός ατόμου που πάσχει.

    Επίσης μπορεί να γίνει Τεστ αντισωμάτων EBV για την ανίχνευση της παρουσίας και μέτρηση της συγκέντρωσης των ειδικών IgG και IgM αντισωμάτων EBV.

    Πραγματοποιείται κλινική εξέταση που αποκαλύπτει μερικές φορές διόγκωση του ήπατος ή /και του σπλήνα που μπορεί να είναι επώδυνα όταν πιέζονται ήπια.




    Εργαστηριακά

    Λεμφοκυττάρωση με άτυπα λεμφοκύτταρα στο περιφερικό αίμα. Μετά την 4η ημέρα.

    Monospot Test (ανιχνεύει οξεία λοίμωξη).- Ετερόφιλα αντισώματα IgM. Μετά την 1η εβδομάδα και για λίγους μήνες μετά.

    Αnti-EBV αντισώματα (ELISA, ανοσοφθορισμός).

    Αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων (10000-20000 κκχ) με επικράτηση των λεμφοκυττάρων.

    Αύξηση τρανσαμινασών.

     
     

     

    Θεραπεία της λοιμώδους μονοπυρήνωσης

     

    Στις περισσότερες περιπτώσεις, καμία ειδική θεραπεία δεν είναι απαραίτητη. Η ασθένεια είναι συνήθως αυτοπεριοριζόμενη και περνάει με τον ίδιο τρόπο όπως οι άλλες κοινές ιογενείς ασθένειες. Ο γιατρός, ωστόσο, να συστήσει ανάπαυση και υγρά. Όταν πέσει ο πυρετός ο ασθενής επιστρέφει σταδιακά στις συνήθεις δραστηριότητες.

    Συμβουλές για τη φροντίδα των ατόμων με λοιμώδη μονοπυρήνωση:

    Για τον πυρετό και τον πόνο των διογκωμένοι λεμφαδένων, αντιπυρετικά παυσίπονα.

    Για τον πονόλαιμο, πίνετε γάλα, ροφήματα, χυμούς φρούτων και ζωμούς, και τρώτε δροσερά, μαλακά τρόφιμα. Επιπλέον, κάνετε γαργάρες με αλατόνερο.

    Αν η λοιμώδης μονοπυρήνωση συνοδεύεται από στρεπτοκοκκική λοίμωξη του λαιμού, συνταγογραφείται ένα αντιβιοτικό. Προτιμάται η ερυθρομυκίνη γιατί με τις πενικιλίνες παρατηρείται συχνά εξάνθημα. Σε σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να συνταγογραφηθούν κορτικοστεροειδή φάρμακα που μειώνουν το πρήξιμο.

    Όταν υπάρχει διογκωμένος σπλήνας αποφύγετε τον αθλητισμό για τουλάχιστον τέσσερις εβδομάδες.

    Οι περισσότεροι άνθρωποι αναρρώνουν σε έξι έως οκτώ εβδομάδες, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να διαρκέσει μέχρι και έξι μήνες για πλήρη αποκατάσταση. Ένα αίσθημα κόπωσης, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και κατάθλιψη , είναι το τελευταίο σύμπτωμα που θα εξαφανιστεί. Η λοιμώδης μονοπυρήνωση μπορεί να επιστρέψει σε μια πιο ήπια μορφή μέσα σε λίγους μήνες, αλλά σχεδόν ποτέ δεν επανεμφανίζεται σε πλήρη μορφή μετά από ένα έτος και πλέον. Εάν ο ιός διαρκεί περισσότερο από έξι μήνες, είναι συχνά ονομάζεται χρόνια λοίμωξη EBV. Ορισμένοι γιατροί πιστεύουν  ότι ο EBV είναι η αιτία μιας χρόνιας κατάσταση που ονομάζεται σύνδρομο χρόνιας κόπωσης (CFS), αν και αυτό δεν έχει αποδειχθεί οριστικά.

     


    Είναι γενικά καλό να καλέσετε τον γιατρό σας εάν:


     

    * η αναπνοή γίνεται δύσκολη και θορυβώδης

    * παρουσιασθεί λαρυγγίτιδα (φλεγμονή του λάρυγγα που συνοδεύεται από βήχα,        δυσκολία στην αναπνοή, πυρετό, κλπ.)

    * παρουσιασθεί κοιλιακός πόνος (ιδιαίτερα ψηλά και αριστερά)

    * το δέρμα γίνεται ωχρό

    * εμφανίζεται αιμορραγία στο δέρμα

    * η κατάποση γίνεται δύσκολη

    * ο ύπνος γίνεται πολύ δύσκολος

    * παρουσιασθεί  πόνος στους κόλπους ή τα αυτιά

    * ο πυρετός, εξακολουθεί να υπάρχει και μετά από 10 ημέρες

     



    Παθοφυσιολογία της λοιμώδους μονοπυρήνωσης και ερμηνία των εξετάσεων


    Ο ιός των Epstein – Barr ανήκει στην ομάδα των ερπητοϊών και προσβάλλει τα Β- λεμφοκύτταρα. Στην Ευρώπη το 70 - 80% των εφήβων και το 80-90% των ενηλίκων είναι οροθετικοί. Τέσσερεις με έξι εβδομάδες μετά τη λοίμωξη παρατηρείται μεγάλη ιαιμία που προκαλείται από πολλαπλασιασμότων ιών εντός των Β- λεμφοκυττάρων, τα οποία προσβάλλονται και καταστρέφονται από τα κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα Τ. Στα παιδιά, και ιδιαίτερα στα νεογνά, που προστατεύονται από μητρικά αντισώματα, εμφανίζονται ήπιες κλινικές εκδηλώσεις. Στους εφήβους και στους ενήλικες, στο 30– 50% των περιπτώσεων, παρατηρείται γενικευμένη διόγκωση των λεμφαδένων, ηπατομεγαλία, σπληνομεγαλία και αμυγδαλίτιδα.Η δοκιμασία ετερόφιλων αντισωμάτων (monotest) είναι θετική στους περισσότερους ασθενείς με λοιμώδη μονοπυρήνωση εντός των πρώτων τριών εβδομάδων της νόσου. Αρνητικά αποτελέσματα monotest εμφανίζουν το 10% των ενηλίκων και μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών και ιδιαίτερα των νεογνών με λοιμώδη μονοπυρήνωση. Επί αρνητικής δοκιμασίας ετεροφίλων αντισωμάτων χρησιμοποιούνται τεχνικές που ανιχνεύουν ειδικά αντισώματα έναντι αντιγόνων του ιού των Epstein– Barr. Αντισώματα έναντι του πυρηνικού αντιγόνου του ιού Epstein– Barr 1 (ΕΒΝΑ–1) αναπτύσσονται 6 -8 εβδομάδες μετά την πρωτοπαθή λοίμωξη και ανιχνεύονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής. Θετικά αποτελέσματα έναντι ΕΒΝΑ-1 υποδηλώνουν παλαιά λοίμωξη. Επί αρνητικών αντι– ΕΒΝΑ-1 προσδιορίζονται τα αντισώματα έναντι του καψιδικού αντιγόνου του ιού (VCA). Οι περισσότεροι ασθενείς παράγουν IgM και IgG αντισώματα έναντι VCA με την έναρξη της νόσου. Τα IgM αντισώματα έναντι VCA ανιχνεύονται μόνο για 10 εβδομάδες, ενώ τα IgG παραμένουν θετικά σε όλη τη ζωή. Ο συνδυασμός αρνητικών αντισωμάτων έναντι VCA με αρνητικά αντισώματα έναντι ΕΒΝΑ-1 αποκλείει τη λοίμωξη με ιό Epstein–Barr. Ο συνδυασμός θετικών IgG έναντι VCA σε τίτλο 1:160 ή μεγαλύτερο με αρνητικά αντισώματα έναντι ΕΒΝΑ-1 υποδηλώνει οξεία, πρόσφατη ή επανενεργοποιημένη λοίμωξη. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με την ανίχνευση θετικών IgM αντισωμάτων έναντι VCA. Ασθενείς με χρόνια ενεργό ή επανενεργοποιημένη λοίμωξη με ιό Epstein – Barr εμφανίζουν αυξημένα επίπεδα (?1:40) αντισωμάτων IgG έναντι του πρώιμου αντιγόνου (ΕΑ) του ιού. Αντισώματα IgG έναντι του πρώιμου αντιγόνου (ΕΑ) του ιού παρατηρούνται συχνά σε ασθενείς με ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα. Θετικά αντισώματα ανευρίσκονται στο 35% των ασθενών με τύπο Ι, στο 94% των ασθενών με τύπο ΙΙ και στο 83% των ασθενών με τύπο ΙΙΙ ρινοφαρυγγικού καρκινώματος. Σε ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα, ιδιαίτερα τύπου ΙΙ και ΙΙΙ, παρατηρούνται επίσης θετικά αντισώματα IgΑ έναντι του καψιδικού αντιγόνου (VCA) του ιού σε ποσοστά που αγγίζουν το 85%.
     

     
     

    Ερμηνεία αποτελεσμάτων  ιολογικών εξετάσεων

     

     
    H διάγνωση της πρώτης λοίμωξης (ΙΜ) γίνεται κυρίως με τον καθορισμό των
    αντισωμάτων, τα οποία απευθύνονται κατά των προηγούμενων αντιγόνων (Αντιγόνα
    Early) και κατά του συμπλέγματος πρωτεϊνών του μανδύα πρωτεϊνών του ιού (Virus-
    Capsid-Antigen, VCA). Η σημασία και η εμφάνιση των αντισωμάτων κατά του VCA έχει αποδειχθεί από καιρό.
    Λίγο μετά την λοίμωξη με τον ιό εμφανίζονται αντισώματα κατά EA και κατά VCA- IgM, τα οποία μετά το πέρας της οξείας φάσης εξαφανίζονται ή συνεχίζουν να υπάρχουν σε μικρό βαθμό. Ενώ αντίθετα τα αντισώματα κατά VCA- IgG που αναπτύσσονται περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα παραμένουν επί βίου.
    Στην περίπτωση μίας επαναδραστηριοποίησης (π.χ. μετά από ανοσοκαταστολή) σημειώνεται μία σαφής αύξηση των αντισωμάτων κατά VCA- IgG. Σπάνια μπορούν μετά να ανιχνευτούν και αντισώματα κατά του VCA- IgM.
    Όπως κατά την επαναδραστηριοποίηση, έτσι είναι και για το λέμφωμα Burkitt ή το
    καρκίνωμα του ρινοφάρυγγα χαρακτηριστικά τα υψηλά επίπεδα των αντισωμάτων κατά VCA- IgG. Πέραν αυτού υποστηρίζεται η διάγνωση του καρκινώματος του ρινοφάρυγγα από τον καθορισμό των αντισωμάτων κατά VCA-IgA. Ένα αυξημένο επίπεδο των αντισωμάτων κατά ΕΑ είναι επίσης χαρακτηριστικό στοιχείο σε ασθενείς με καρκίνωμα του ρινοφάρυγγα και σε περιπτώσεις επαναδραστηριοποίησης.
    Αρκετές εβδομάδες μετά την πρώτη λοίμωξη αναπτύσσονται τα αντισώματα κατά του EBV πυρηνικού αντιγόνου 1 (ΕΒΝΑ1), τα οποία παραμένουν επί βίου. Σε περίπτωση ανοσοκαταστολής μπορεί να υπάρξει απώλεια των αντισωμάτων κατά ΕΒΝΑ1.
    Μαζί με αντισώματα κατά VCA- IgG ή και μεμονωμένα θεωρούνται στοιχεία μίας παλιάς λοίμωξης. Ο συνδυασμός κατά των ΕΒΝΑ1 IgG+ και κατά των VCA IgG θεωρείται ένδειξη ολοκληρωμένης λοίμωξης. Μετά από επαναδραστηριοποιήσεις, π.χ. μεταμόσχευση οργάνων, παρατηρείται συχνά μία μείωση των αντισωμάτων κατά ΕΒΝΑ1 IgG. Ταυτόχρονα αυξάνουν συνήθως τα αντισώματα VCA ειδικά τα IgG και τα αντισώματακατά του αντιγόνου Early. Μετά το περάς μεγάλου χρονικού διαστήματος από την λοίμωξη και καλής ανοσολογικής κατάστασης, μπορεί να υπάρχουν αντισώματα κατά ΕΒΝΑ1 IgG σε μικρό βαθμό.
    Τα οριακά αποτελέσματα στην δοκιμασία  ΕΒΝΑ1 IgG αξιολογούνται θετικά όταν ταυτόχρονα υφίσταται θετική δοκιμασία  EBV VCA IgG, έτσι ώστε να είναι ο συνδυασμός των αντισωμάτων ένδειξη μίας πολύ παλιάς λοίμωξης.
    Σε πρόσφατες λοιμώξεις CMV μπορεί σε 25% των περιστατικών να δημιουργηθούν εκ νέου αντισώματα κατά των VCA IgG. Για αυτό το λόγο μπορεί να παρουσιαστεί ο ασυνήθιστος συνδυασμός με ΕΒΝΑ1 IgG θετικό, κατά των VCA IgG θετικό και κατά των VCA IgM θετικό. Η ύπαρξη αντισωμάτων κατά των ΕΒΝΑ1 IgG υποδεικνύει παρόλα αυτά μία πολύ παλιά λοίμωξη με EBV. 
     
    Ο ακόλουθος πίνακας παρουσιάζει τους πιθανούς συνδυασμούς αντισωμάτων και την διαγνωστική τους αξία.
    Βασικό σχήμα ερμηνείας:
    Το βασικό σχήμα ερμηνείας θα πρέπει αρχικά να χρησιμοποιείται για την διάκριση
    μεταξύ οροαρνητικό αποτέλεσμα, πρώτης λοίμωξης και παλιάς λοίμωξης βάσει των
    τεσσάρων σημαντικότερων ορολογικών ενδείξεων ΕΑ IgG, VCA IgG, VCA IgM και
    ΕΒΝΑ1 IgG.
     
     
     
    Πίνακας ερμηνείας ιολογικών εξετάσεων
     
     
    Πίνακας αποτελεσμάτων2
     
                         
     
     
     
     Ερμηνεία ιολογικών εξετάσεων

    Ορολογικές δοκιμές

     
    Προσδιορισμός IgG και IgM abs σε 2 ορούς με μεσοδιάστημα 2 εβδομάδων
     

    IgG                IgM            Λοίμωξη

      (-)                                    (-)                             Mη ενεργός   

     Σταθερός τίτλος                 (-)                             Mη ενεργός   

    ΟΡΟ-μεταστροφή                 (+)                   Eνεργός πρωτοπαθής

    Σημαντική αύξηση            (+) ή (-)                         πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής

                                                                                                                      Ελληνικό Ινστιτούτο Pasteur

     
     
     
    Δυσκολίες ερμηνείας ορολογικών εξετάσεων
     
     
    Σημαντική αύξηση IgG abs;

    Σε ορισμένες περιπτώσεις δεν αυξάνονται τα IgG abs παρά την ενεργό λοίμωξη (π.χ. CMV)
     
    Μικρή αξία σε περιπτώσεις ανοσοκαταστολής, σε πολυμεταγγιζόμενα άτομα και σε υπεργαμασφαιριναιμία
     
    Παραμονή IgM αντισωμάτων (Μόνο το 20% των IgM θετικών αποτελεσμάτων επιβεβαιώνεται σε κέντρα αναφοράς)

     
    Οι ορολογικές δοκιμές επηρεάζονται:
          παρουσία ρευματοειδούς παράγοντα,
         
    φαινόμενα προζώνης
          
    διασταυρούμενες αντιδράσεις
          
    λιπαιμικοί ή ικτερικοί οροί 
     
    Ελληνικό Ινστιτούτο Pasteur  
     
     
     
     

     

    Νεκρωτική κυνάγχη (αμυγδαλίτιδα) Βίνσεντ


     Η νεκρωτική κυνάγχη (αμυγδαλίτιδα) Βίνσεντ (προκαλείται από fusobacteria και κακή στοματική υγιεινή) μπορεί να προκαλέσει επίσης ελκώδη φαρυγγοαμυγδαλίτιδα που εκδηλώνεται με κακουχία και χαμηλό πυρετό. Το πιο συχνό εύρημα είναι μια ετερόπλευρη εξέλκωση στις αμυγδαλές με φαιές (καφέ) νεκρωτικές μεμβράνες και συνοδό λεμφαδενίτιδα.






    ΣΥΝΔΡΟΜΟ PFAPA(Periodic Fever, Aphthous stomatitis, Pharyngitis, cervical Adenitis )



    Η νόσος αυτή χαρακτηρίζεται απο υποτροπιάζοντα επεισόδια πυρετού συνοδευόμενα με:


    1.Αφθώδη στοματίτιδα (68%).
    2.Φαρυγγοαμυγδαλίτιδα.
    3.Τραχηλική λεμφαδενίτιδα (ελαφρά επώδυνη, αμφοτερόπλευρη).

    Tα πυρετικά επεισόδια διαρκούν περίπου 4-5 μέρες και υποτροπιάζουν κάθε 2-8 εβδομάδες.
    Η νόσος εκδηλώνεται σε παιδιά η
    λικίας μικρότερης των 5 ετών (συνήθως 2-4 ετών).
    Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1987 και ονομάστηκε στην αρχή σύνδρομο Marschall.
    Η αιτία του συνδρόμου είναι άγνωστη.
    Έχουν αναφερθεί μερικές περιπτώσεις οικογενούς προδιάθεσης αλλά η νόσος δεν είναι κληρονομική.

    Κατά τη δίαρκεια του επεισοδίου το παιδί έχει υψηλό πυρετό(> 39), έντονη κακουχία (το παιδι φαίνεται πολύ άρρωστο), κεφαλαλγία , αρθραλγίες και ρίγος.
    Ο πυρετός συνοδεύεται από πονόλαιμο, στοματικά έλκη και/ή διογκωμένους τραχηλικούς λεμφαδένες.
    Ανάμεσα στα επεισόδια το παιδί είναι ασυμπτωματικό και η δραστηριότητά του φυσιολογική.


    ΘΕΡΑΠΕΙΑ


    Χορήγηση κορτιζόνης(πρεδνιζόνης ) κατά την έναρξη των συμπτωμάτων βοηθάει θεαματικά το παιδι.
    Ωστόσο, με αυτή τη θεραπεία το επόμενο εμπύρετο επεισόδιο μπορεί να επαναληφθεί νωρίτερα από το αναμενόμενο.
    Σε ορισμένα παιδιά σταματούν οι κρίσεις μετά από αμυγδαλεκτομή ή με τη χορήγηση σιμετιδίνης.





    περισσότερα......
     

    Το σύνδρομο PFAPA ή αλλιώς σύνδρομο Marshall, είναι ένα αυτοφλεγμονώδες νόσημα αγνώστου αιτιολογίας που χαρακτηρίζεται από περιοδικό πυρετό που συνδυάζεται με αφθώδη στοματίτιδα, φαρυγγοαμυγδαλίτιδα και τραχηλική λεμφαδενίτιδα. Είναι σχετικά σπάνιο σύνδρομο που εμφανίζεται σε ηλικίες κάτω το 5 ετών και ακολουθεί αυτόματη ύφεση μετά από λίγα χρόνια. Τα παιδιά με σύνδρομο PFAPA είναι κατά τα άλλα υγιή, με φυσιολογική ψυχοκινητική ανάπτυξη. Η διάγνωση τίθεται εξ αποκλεισμού άλλων καταστάσεων περιοδικού πυρετού ενώ η αντιμετώπισή του βασίζεται κατά κύριο λόγο στην υποστηρικτική αγωγή με αντιπυρετικά και κορτικοστεροειδή. 
    Τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος για τα οφέλη της αμυγδαλεκτομής σε ορισμένες περιπτώσεις, ενώ κατά άλλους είναι αμφιλεγόμενα.

    Το σύνδρομο PFAPA περιγράφηκε πρώτη φορά το 1989 από τον Marshall et al. (Marshall’s Syndrome). Ανήκει στα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα και είναι αγνώστου αιτιολογίας χωρίς εμφανή κληρονομική προδιάθεση. Πιθανολογείται δυσλειτουργία στη ρύθμιση των φλεγμονωδών κυτταροκινών και συγκεκριμένα βρέθηκαν αυξημένα επίπεδα IFN-γ, TNF-α, IL-6 κατά τη διάρκεια του πυρετού. Μικροοργανισμοί της φυσιολογικής χλωρίδας του στόματος και κυρίως των αμυγδαλών, ενδεχομένως να πυροδοτούν τη νόσο.
    Τέλος, παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με άλλα σύνδρομα περιοδικού πυρετού γενετικής προδιάθεσης η κληρονομικής αιτιολογίας.

    Συνήθως εμφανίζεται σε ηλικία κάτω των 5 ετών (4,2 ± 2,7 έτη) με κλινικές εκδηλώσεις περιοδικό πυρετό που εμφανίζεται αιφνιδίως, συχνά με ρίγος και επίπεδα 38,9-41,1οC (μπορεί να υπάρχουν και πρόδρομα συμπτώματα από την προηγούμενη ημέρα). Η διάρκεια του πυρετού είναι 3-7 ημέρες και ύφεση των συμπτωμάτων με μεσοδιαστήματα ελεύθερα πυρετού 2-8 εβδομάδες.
    Αφθώδης Στοματίτιδα (70%) συνήθως στα χείλη ή στον βλεννογόνο της στοματικής κοιλότητας με επώδυνα έλκη και φαρυγγίτιδα ή αμυγδαλίτιδα κατά τη διάρκεια του πυρετού. Τέλος συχνή είναι η τραχηλική λεμφαδενοπάθεια με ευαίσθητους, διογκωμένους λεμφαδένες στην πλειοψηφία των ασθενών. Η εμφάνιση των
    παραπάνω συμπτωμάτων δεν είναι πάντα ταυτόχρονη αλλά μπορεί να εμφανίζονται σε διαφορετικά επεισόδια όλα μαζί ή κάποια από αυτά. Επιπρόσθετα συμπτώματα και εκδηλώσεις όπως κακουχία, κοιλιακό άλγος, ναυτία, κεφαλαλγία, διάρροια, αρθραλγίες, βήχας και εξάνθημα έχουν αναφερθεί κατά τη διάρκεια του εμπυρέτου. 



    Τα διαγνωστικά κριτήρια του συνδρόμου PFAPA είναι τα εξής:

     

               1. Υποτροπιάζοντα επεισόδια πυρετού (>3) διάρκειας <7 ημέρες με                            μεσοδιάστημα 2-8 εβδομάδες, έναρξη <5ετών

               2. Γενικά συμπτώματα, απουσία λοίμωξης ανώτερου αναπνευστικού και ένα                από τα παρακάτω:

                   - Αφθώδης στοματίτιδα
                   
                   - Φαρυγγίτιδα

                   - Τραχηλική λεμφαδενίτιδα

               3. Φυσιολογική ανάπτυξη και μεσοδιαστήματα ελεύθερα συμπτωμάτων

               4. Υποχώρηση των συμπτωμάτων με χορήγηση κορτιζόνης

               5. Αποκλεισμός κυκλικής ουδετεροπενίας, HIDS, TRAPS και ΟΜΠ

     

    Ο αποκλεισμός της κυκλικής ουδετεροπενίας είναι εύκολος με αξιολόγηση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων κατά τη διάρκεια του πυρετού ενώ του συνδρόμου του σχετιζόμενου με τον παράγοντα νέκρωσης των όγκων (TRAPS) καθώς και του οικογενή μεσογειακού πυρετού αποκλείεται από την απουσία θετικού οικογενειακού ιστορικού, της ηλικίας έναρξης των συμπτωμάτων και της διάρκειας του πυρετού (μικρότερη στον ΟΜΠ και μεγαλύτερη στο TRAPS). Τέλος το υπέρ IgD σύνδρομο εμφανίζεται και αυτό συνήθως σε διαφορετικό χρόνο (νεογνική ηλικία) και αποκλείεται από τις φυσιολογικές τιμές της ανοσοσφαιρίνης D καθώς και του μεβαλονικού οξέος στα ούρα.

    Διαγνωστικά εργαστηριακά ευρήματα δεν υπάρχουν όπως επίσης και αιτιολογική θεραπεία. Η αντιμετώπισή του συνίσταται σε χορήγηση κορτιζόνης σε δόση 2mg/kg άπαξ κατά την έναρξη των συμπτωμάτων ή 1mg/kg για δύο ημέρες και άλλα 0,5mg/kg για άλλες δύο. Η χορήγηση σιμετιδίνης σε δόση 150 mg x2 ή 20-40mg/kg ημερησίως μπορεί να βοηθήσει κάποιους ασθενείς και προτείνεται για πρόληψη, δοκιμαστικά για διάστημα 6 μηνών. Εάν δεν επιτευχθεί η απουσία των συμπτωμάτων πρέπει να διακόπτεται μετά το διαστημα αυτό. Τέλος, η αμυγδαλεκτομή, αν και αμφισβητούμενη μέθοδος θεραπείας, φάνηκε ότι προσφέρει πλήρη ύφεση έως και στο 50% των περιπτώσεων πιθανότατα λόγω της συμμετοχής κάποιων αντιγόνων στο παρέγχυμα των αμυγδαλών που πυροδοτούν τα επεισόδια μέσω μιας ανοσολογικής διεργασίας. Το σύνδρομο PFAPA όμως δεν πρέπει και δεν αποτελεί απόλυτη ένδειξη αμυγδαλεκτομής.

    Το σύνδρομο PFAPA αν και σπάνιο θα πρέπει να είναι γνωστό στον γενικό παιδίατρο και να τίθεται πάντα η υπόνοιά του σε περίπτωση περιοδικού εμπυρέτου σε κατά τα άλλα υγιές παιδί με φυσιολογική ανάπτυξη, διότι όπως γίνεται εμφανές, μπορεί μεν να μην επηρεάζει τη σωματική ανάπτυξη του παιδιού αλλά έχει σημαντική επίδραση στην ποιότητα ζωής και την ψυχοσύνθεσή του εφόσον έχει χρόνια πορεία και μπορεί να οδηγήσει σε πολλές και άσκοπες εξετάσεις και νοσηλείες





    Μονιλίαση του στόματος (Μυκητιασική στοματίτιδα)


    Η μονιλίαση είναι η πιο συχνή λοίμωξη του στόματος από μύκητα. Οφείλεται στο
    μύκητα Candida albicans, ο οποίος αποτελεί μέρος της φυσιολογικής μικροβιακής χλωρίδας του στόματος σε ποσοστό 20-25% των υγιών ατόμων. Η πρωτοπαθής μονιλίαση του στόματος (η εντοπισμένη στη στοματική ή περιστοματική περιοχή) συνήθως εμφανίζεται σε βρέφη, ηλικιωμένους και άτομα με μειωμένη άμυνα του οργανισμού. Οι παράγοντες που ευνοούν τη δραστηριοποίηση του μύκητα είναι τοπικοί (ξηροστομία, κακή στοματική υγιεινή) ή γενικοί (σακχαρώδης διαβήτης, υποβιταμίνωση, σιδηροπενική αναιμία, κακοήθεις νεοπλασίες, υπολειτουργία ενδοκρινών αδένων, αντιβιοτικά, κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά, ακτινοβολία).
    Η ψευδομεμβρανώδης μορφή είναι η συχνότερη. Είναι συνήθως οξεία και
    χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μικρών μαλακών λευκών πλακών (ως πήγματα
    γάλακτος) που αποκολλώνται εύκολα με την τριβή και συνήθως καταλείπουν ερυθρή βάση. Οι πλάκες αυτές μπορεί να συρρέουν και να σχηματίζουν αλλοιώσεις μεγάλου μεγέθους. Συνήθως εντοπίζονται στον βλεννογόνο της παρειάς, στην γλώσσα, στη μαλθακή και σκληρή υπερώα και προκαλούν αίσθημα ξηρότητας και καύσου.
    Η ερυθηματώδης (ατροφική) μορφή μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια και χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη ερυθρών περιοχών που συνήθως εντοπίζονται στη ραχιαία επιφάνεια της γλώσσας και στην υπερώα προκαλώντας αίσθημα καύσου. Είναι συχνή σε άτομα μολυσμένα από τον HIV αλλά μπορεί να παρατηρηθεί και σε άτομα που παίρνουν αντιβιοτικά ευρέος φάσματος, κορτικοστεροειδή και
    ανοσοκατασταλτικά.
    Η οζώδης μορφή (χρόνια υπερπλαστική) χαρακτηρίζεται από λευκές επηρμένες
    πλάκες που προσφύονται στερεά στο βλεννογόνο και οφείλεται σε βαθιά διήθηση
    των ιστών από τις υφές του μύκητα. Οι σταθερές αυτές πλάκες μπορεί να
    περιβάλλονται από ερύθημα και διαβρώσεις και εντοπίζονται στον παρειακό
    βλεννογόνο, ιδιαίτερα στην περιοχή κοντά στις συγχειλίες και στην γλώσσα. Αυτή η
    μορφή τείνει να περιλαμβάνεται στις προκαρκινικές βλάβες.
    Θεραπεία: Ανάλογα με τη βαρύτητα και την χρονιότητα των βλαβών χορηγούνται
    αντιμυκητιασικά τοπικά ή συστηματικά.





    Στοματοφαρυγγική καντιντίαση


    ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔOΥ - ΔΕΒΛΙΩΤOΥ ΔΕΣΠOΙΝΑ
    Αναπληρώτρια Καθηγήτρια,
    Κλινική Δερματικών και Αφροδισίων Νοσημάτων ΑΠΘ

    Oι καντιντιάσεις προκαλούνται από τους ζυμομύκητες του γένους Candida και αποτελούν περισσότερο από το 80% των μολύνσεων από ζυμομύκητες.
    Το κλινικό τους φάσμα ποικίλλει: επιπολής εντοπίσεις κυρίως σε βλεννογόνους πεπτικού, αναπνευστικού και γεννητικού συστήματος, εν τω βάθει βλάβες, αλλά και διάσπαρτες.
    Μεγάλη σημασία για την εξάπλωσή τους έχει η κατάσταση των ασθενών, στους οποίους αναπτύσσονται, καθώς και μία πληθώρα προδιαθεσικών παραγόντων.
    Η στοματοφαρυγγική καντιντίαση είναι μία λοίμωξη που παρατηρείται σε όλες τις ηλικίες, ανεξαρτήτως φύλου. Oφείλεται κατά 60-80% στην Candida albicans, ενώ τελευταία παρατηρείται αύξηση στην επίπτωση των non-albicans στελεχών Candida.
    Η C. albicans είναι ενδοσαπρόφυτο. Εποικίζει συχνά το γαστρεντερικό σωλήνα. O εποικισμός μπορεί να συμβεί για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του τοκετού, μέσω του γεννητικού σωλήνα, ή κατά τη νηπιακή ηλικία ή και αργότερα. Η C. albicans καθίσταται παθογόνος κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες. Η αύξηση του πληθυσμού της και η κλινική νόσηση σχετίζονται με παράγοντες που επηρεάζουν την ανοσολογική απάντηση του ξενιστή ή την ακεραιότητα των βλεννογόνων.
    Η βιβλιογραφία σχετικά με τα ποσοστά ανεύρεσης της C. albicans στο στοματικό βλεννογόνο υγιών ατόμων είναι εκτεταμένη και ασαφής. Αναφέρονται ποσοστά C. albicans από 18-41%, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά για ζυμομύκητες γενικά κυμαίνονται από 26-47%. Φυσικά, οι αντίστοιχες τιμές σε άτομα ανοσοκατεσταλμένα ή σε ασθενείς εντατικών μονάδων είναι αρκετά υψηλότερες. Σε ασθενείς με ΑΙDS χωρίς κλινικά σημεία καντιντίασης, η C. albicans ανευρίσκεται στη γλώσσα και το στοματικό βλεννογόνο σε ποσοστό 24%.
    O κυριότερος λόγος για την αυξημένη επίπτωση των non-albicans στελεχών Candida σήμερα θεωρείται ότι είναι, πέραν της ανοσοκαταστολής, η ανάπτυξη αντοχής στα αντιμυκητιασικά φάρμακα. Νon-albicans στελέχη Candida ανευρίσκονται όχι μόνο σε ασθενείς με AIDS (όπως είναι αναμενόμενο και μάλιστα απομονώνονται περισσότερα από ένα είδη), αλλά γενικότερα σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής νοσηλείας. 

    Τα στελέχη αυτά είναι: 

    - C. dubliniensis: αναφέρεται ποσοστό ανεύρεσής της σε ασθενείς με AIDS >95%!
    - C. glabrata: 15-20%.
    - C. parapsilosis: 10-20%.
    - C. tropicalis: 6-12%.
    - C. krusei:1-3% - ανθεκτική στη φλουκοναζόλη.
    - C. guillermondii: <5% - ανθεκτική στη φλουκοναζόλη.
    - C. lusitaneae: <5% - ανθεκτική στη φλουκοναζόλη.
    - C. Kefur: <5%.
    - C. pseudotropicalis.
    - C. zeylanoides.
    - C. Inconspicua.







    Προδιαθεσικοί παράγοντες για την αύξηση του φορτίου της Candida

    1. Διαβήτης: η Candida ευνοείται από την αυξημένη συγκέντρωση γλυκόζης στο σίαλο. Η λοίμωξη, επίσης, συσχετίζεται με τον μη επιτυχή έλεγχο των επιπέδων γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης στο αίμα.
    2. Τεχνητές οδοντοστοιχίες: κακή εφαρμογή, κακή αποστείρωση και χρόνια χρήση ευνοούν την ανάπτυξη της Candida.
    3. Κάπνισμα: αναφέρεται ότι αυξάνει το φορτίο της Candida κατά 30-70%!
    4. Κακοήθη νοσήματα, όπως π.χ. οι λευχαιμίες, όπου προκαλείται διαταραχή στη φαγοκυττάρωση και στην εξουδετέρωση του μύκητα.
    5. Λήψη αντιβιοτικών ευρέος φάσματος: ιδιαίτερα οι τετρακυκλίνες ενοχοποιούνται για διαταραχή της φυσιολογικής χλωρίδας του στοματικού βλεννογόνου.
    6. Χρήση συστηματικών, τοπικών ή εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών.
    7. Λήψη ανοσοκατασταλτικών για θεραπεία νεοπλασμάτων ή σε μεταμοσχευμένους.
    8. Εφαρμογή ακτινοθεραπείας για Ca κεφαλής και τραχήλου.
    9. AIDS: εμφανίζεται λόγω μείωσης των CD4, που αποτελούν δείκτη εξέλιξης της νόσου.
    10. Ξηροστομία από ψυχοτρόπα φάρμακα ή σε σύνδρομο Sjogren.
    - Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
    - Σε όξινο σίαλο.
    - Κατά τη διάρκεια του ύπνου (μεγαλύτερη το πρωί σε άτομα που φορούν τεχνητές οδοντοστοιχίες).



    Ασθενείς με ΑIDS
    Oι καντιντιάσεις γενικά παρατηρούνται σχεδόν στο 90% των ασθενών με AIDS. Tα τελευταία χρόνια έχουν υπερσκελίσει τις κρυπτοκοκκικές λοιμώξεις, όσον αφορά στην επίπτωση σε αυτήν την κατηγορία ασθενών.
    Η στοματοφαρυγγική καντιντίαση παρατηρείται σπάνια όταν ο αριθμός των CD4 είναι μεγαλύτερος από 500. Συνήθως παρατηρείται όταν ο αριθμός είναι μικρότερος από 100.
    Ποσοστό μεγαλύτερο

     από 20% των ασθενών πάσχουν ταυτόχρονα και από καντιντιακή οισοφαγίτιδα, η οποία εκδηλώνεται με θωρακικό άλγος, ναυτία και δυσφαγία.


    Η στοματοφαρυγγική καντιντίαση διακρίνεται σε: 
    1. Oξεία ψευδομεμβρανώδη καντιντίαση (Thrush).
    2. Oξεία ερυθηματώδη καντιντίαση (οξεία ατροφική).
    3. Χρόνια ψευδομεμβρανώδη καντιντίαση.
    4. Χρόνια ερυθηματώδη καντιντίαση (χρόνια ατροφική, denture stomatitis).
    5. Χρόνια υπερπλαστική (λευκοπλακία από Candida).
    6. Χρόνια οζώδη καντιντίαση.
    7. Γωνιώδη χειλίτιδα - Απολεπιστική χειλίτιδα.
    8. Μέση ρομβοειδή γλωσσίτιδα.



    Oξεία ψευδομεμβρανώδης καντιντίαση (Thrush)


    Παρατηρείται κατά τις πρώτες εβδομάδες της ζωής και ιδιαίτερα στα πρόωρα νεογνά (νεογνική στοματική καντιντίαση), σε ποσοστό~- 5%. Είναι συχνότερη σε νεογνά που δε θηλάζουν. Στους ενήλικες είναι συνήθως αποτέλεσμα ιδιαίτερων συνθηκών (διαβήτης, ανοσοκαταστολή, AIDS). Σπάνια παρατηρείται σε υγιείς ενήλικες, ενώ μπορεί να προσβάλει το 10% των εξασθενημένων ηλικιωμένων ασθενών. Ταυτόχρονη λοίμωξη με τον ιό του απλού έρπητα συμβαίνει συχνά. Σε ανοσοκατεσταλμένα άτομα παρατηρούνται συχνές υποτροπές.
    Χαρακτηρίζεται από βλάβες λευκωπές, σαφώς αφορισμένες, που καλύπτονται από κρεμώδες επίχρισμα (ψευδομεμβράνη) και μπορεί να συρρέουν σχηματίζοντας πλάκες. Εντοπίζονται στο βλεννογόνο των παρειών, τη γλώσσα, τα ούλα και την υπερώα. Oι βλάβες είναι ανώδυνες, εκτός εάν διαβρωθούν και εξελκωθούν. Η λευκή ψευδομεμβράνη αποτελείται από υφές και κύτταρα του μύκητα, από φλεγμονώδη κύτταρα, βακτηρίδια, επιθηλιακά κύτταρα και νεκρωμένους ιστούς. Αν την απομακρύνουμε με γλωσσοπίεστρο, καταλείπει μία διαβρωμένη, επώδυνη, ερυθηματώδη ή αιμάσσουσα επιφάνεια, σημείο που θεωρείται διαγνωστικό.
    Διαφορική Διάγνωση από:
    1. Λευκοπλακία.
    2. Τριχωτή λευκοπλακία.
    3. Oμαλό λειχήνα.
    4. Γεωγραφική γλώσσα.



    Χρόνια ψευδομεμβρανώδης καντιντίαση


    Η κλινική εικόνα δε διαφέρει από την οξεία ψευδομεμβρανώδη, αλλά οι βλάβες είναι πολύ επίμονες. Παρατηρείται κυρίως σε ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς.


    Oξεία ερυθηματώδης καντιντίαση (οξεία ατροφική)


    Μπορεί να ακολουθεί την οξεία ψευδομεμβρανώδη καντιντίαση, οπότε είναι δυνατό να ανευρεθούν υπολειμματικά τμήματα μεμβρανών. Τυπικά εμφανίζεται ως γλωσσοδυνία μετά από μακροχρόνια λήψη αντιβιοτικών ευρέος φάσματος ή χρήση εισπνεόμενων ή τοπικών κορτικοστεροειδών. Όταν παρατηρείται σε ασθενείς με AIDS είναι ιδιαίτερα επηρεασμένη η γλώσσα, αλλά μπορεί να είναι και ο βλεννογόνος των παρειών και της υπερώας.
    Είναι επώδυνη. Εκδηλώνεται με τη μορφή συμμετρικών, ασαφώς αφοριζομένων ερυθηματωδών πλακών στη μεσότητα της ραχιαίας επιφάνειας της γλώσσας, με συνυπάρχουσα, συχνά, απώλεια των θηλών. Μπορεί να υπάρχει οίδημα και άλγος, που να περιορίζει αισθητά την κινητικότητα της γλώσσας. Υπάρχει επίσης αυξημένη ευαισθησία σε κρύο - ζεστό.
    Διαφορική Διάγνωση από:
    1. Αβιταμινώσεις (ειδικά συμπλέγματος Β).
    2. Oμαλό λειχήνα.


    Χρόνια ερυθηματώδης καντιντίαση (ατροφική, denture stomatitis)

    Είναι η πιο συχνή μορφή στοματικής καντιντίασης. Χαρακτηρίζεται από οίδημα και ερύθημα της σκληράς υπερώας, ιδιαίτερα στα σημεία επαφής με την οδοντοστοιχία.
    Προσβάλει πάνω από 60% εκείνων που φορούν τεχνητές οδοντοστοιχίες. Παρόμοιο πρόβλημα εμφανίζουν και τα παιδιά που φορούν ορθοδοντικές προθέσεις. Η Candida προσκολλάται και αποικίζει τις τεχνητές οδοντοστοιχίες, ίσως και λόγω των συνθηκών «κλειστής περίδεσης» που δημιουργούνται στη στοματική κοιλότητα.
    Στην παθογένεση τη
    ς μορφής αυτής σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν ο χρόνιος μηχανικός ερεθισμός (κακή εφαρμογή, μακρά χρησιμοποίηση) και η επιλοίμωξη από βακτηρίδια (κακή αποστείρωση), όπως αποδεικνύεται από τη μη πλήρη ίαση μετά την εκρίζωση της Candida.
    Tο πρόβλημα εντοπίζεται, κατά προτίμηση, στην περιοχή της άνω οδοντοστοιχίας, την υπερώα και τα ούλα.
    Συχνά συνυπάρχει γωνιώδης χειλίτιδα και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο ασθενής προσέρχεται, καθώς τα συμπτώματα από την καντιντίαση είναι ελάχιστα.
    Η επίπτωση στις γυναίκες είναι μεγαλύτερη από τους άνδρες.
    Στη μορφή αυτή δεν φαίνεται να παίζει ρόλο διαταραχή της ανοσίας. Παρόλα αυτά, σε ασθενείς με AIDS, μία οξεία ερυθηματώδης καντιντίαση μπορεί να μεταπέσει σε χρόνια.


    Χρόνια υπερπλαστική καντιντίαση (λευκοπλακία από Candida)


    Χαρακτηρίζεται είτε από μικρές ημιδιαφανείς διάσπαρτες λευκωπές βλάβες, είτε από μεγάλες αδιαφανείς λευκές πλάκες με ανώμαλη επιφάνεια, που είναι στερεά προσκολλημένες στο βλεννογόνο. Oι βλάβες εντοπίζονται στη γλώσσα, το βλεννογόνο των
     παρειών και την υπερώα και είναι συνήθως ασυμπτωματικές, ενώ σπανίως αναφέρεται καύσος ή άλγος.
    Παρατηρείται συνήθως σε άνδρες >30 ετών. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχουν σοβαροί προδιαθεσικοί παράγοντες, εκτός από το χρόνιο κάπνισμα.
    Υπάρχει τάση για ανάπτυξη ακανθοκυτταρικού καρκινώματος, σε ποσοστό μάλιστα 15-20%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τις υπόλοιπες λευκοπλακίες είναι 5%.
    Διαφορική Διάγνωση από:
    1. Τριχωτή λευκοπλακία των ασθενών με AIDS (λοίμωξη από ιό Εbstein-Barr και πιθανώς HPV 11 και 16).
    2. Μέλαινα τριχωτή γλώσσα: Ενοχοποιούνται η μειωμένη σιαλική έκκριση, η C. albicans, η λήψη τετρακυκλινών, το χρόνιο κάπνισμα, η κατάχρηση καφεΐνης που οδηγούν σε ελ
    άττωση της απόπτωσης του επιθηλίου και σε υπερανάπτυξη μικροοργανισμών που παράγουν χρωστικές (μελανή χροιά).


    Γωνιώδης χειλίτιδα 


    Χαρακτηρίζεται από επώδυνη ερυθρότητα και σχηματισμό ραγάδας, η οποία αργότερα καλύπτεται από εφελκίδα. Σε παιδιά, μπορεί να προσβληθεί όλη η επιφάνεια των χειλέων, οπότε (και ιδιαίτερα όταν συνυπάρχει ανοσοκαταστολή), η θεραπεία είναι δύσκολη.
    Μπορεί να θεωρηθεί μία μορφή παρατρίμματος, στο οποίο παίζουν ρόλο διάφοροι μικροοργανισμοί, με κυριότερο την Candida. Συχνά συνυπάρχει με άλλες μορφές καντιντίασης, ειδικά τη χρόνια ατροφική.
    Επιβαρυντικοί παράγοντες:
    1. Προχωρημένη ηλικία: οι πτυχές στις γωνίες του στόματος καθίστανται βαθύτερες και υγρές, απώλεια σιάλου, διαβροχή.
    2. Παλαιές και φθαρμένες οδοντοστοιχίες.
    3. «Λείξις των χειλέων».
    Διαφορική Διάγνωση από:
    1. Γωνιώδη χειλίτιδα από σταφυλόκοκκο, στρεπτόκοκκο.
    2. Γωνιώδη χειλίτιδα ως εκδήλωση σιδηροπενικής αναιμίας ή έλλειψης βιταμινών.


    Χρόνια οζώδης καντιντίαση


    Πρόκειται για σπάνια μορφή που εντοπίζεται στη γλώσσα και παρατηρείται σε ασθενείς με χρόνια δερματοβλεννογόνια καντιντίαση.



    Μέση ρομβοειδής γλωσσίτιδα


    Θεωρήθηκε παλαιότερα διαπλαστική ανωμαλία (παραμονή του άζυγου φύματος), αλλά σήμερα θεωρείται κλινική ποικιλία της χρόνιας κατά πλάκας καντιντίασης. Απαντά στο 0,5-1% του πληθυσμού.
    Διακρίνονται δύο κλινικές μορφές: 1) στα οπίσθια 2/3 της γλώσσας παρατηρείται λεία πλάκα, σαφώς περιγεγραμμένη και ελαφρώς εμβυθισμένη ή 2) βλάβη επηρμένη με πολλούς όζους και ερυθρό χρώμα. Aπαντά θεαματικά στην αντιμυκητιασική αγωγή.



    Χρόνια δερματοβλεννογόνια καντιντίαση 


    Πρόκειται για μία ομάδα συνδρόμων που χαρακτηρίζονται από χρόνιες καντιντιακές (κυρίως από C. albicans) λοιμώξεις του δέρματος, των ονύχων και των βλεννογόνων, παρουσία διαταραχών της κυτταρικής ανοσίας. Κληρονομούνται συνήθως με τον αυτοσωματικό υπολειπόμενο χαρακτήρα. Εμφανίζονται συνήθως σε παιδιά μικρότερα των τριών ετών. Oι ανοσολογικές διαταραχές αφορούν ειδικά στην ανοσολογική απάντηση στην Candida. Συχνά υπάρχει σύνδεση με ενδοκρινοπάθειες, όπως ο υποπαραθυρεοειδισμός, η νόσος Addison, o υποθυρεοειδισμός, ο διαβήτης και το θύμωμα.

    Σε πρόσφατες έρευνες έχει ανευρεθεί μειωμένη παραγωγή κυταροκινών (ιντερλευκίνης 2 και ιντερφερόνης γ), σε απάντηση σε καντιντιακά και μικροβιακά αντιγόνα, μειωμένη δράση των Th1, αυξημένη Th2 δραστηριότητα, αυξημένη IL-6, μειωμένα επίπεδα ανοσοσφαιρίνης G2 και G4 στον ορό.
    Δεν απαντούν ικανοποιητικά στην τοπική θεραπεία. Ανταποκρίνονται μόνο στη συστηματική, αλλά υποτροπιάζουν μετά τη διακοπή της.
    Υπάρχει ποικιλία κλινικών εκδηλώσεων από τους βλεννογόνους, το δέρμα, το τριχωτό της κεφαλής και τους όνυχες. Συγκεκριμένα, ο στοματικός βλεννογόνος φλεγμαίνει και παρουσιάζει διαβρώσεις. Η κατάσταση είναι επώδυνη. Παρατηρούνται επίσης γωνιώδης χειλίτιδα (πρόδρομο σημείο) και ραγάδες των χειλέων. Στο τριχωτό της κεφαλής οι βλάβες είναι έντονα υπερκερατωσικές, μοιάζουν με άχορα και μπορεί να οδηγήσουν σε αλωπεκία. Η συνύπαρξη δερματοφύτων (20%) δημιουργεί θεραπευτικά προβλήματα.


    Θηλώδης υπερπλασία της υπερώας

    Πρόκειται για σπάνια μορφή χρόνιας καντιντίασης, σε άτομα με βαθιά γωνιώδη υπερώα. Χαρακτηρίζεται από πολλαπλά μικρά σφαιρικά οζίδια, σε έντονα ερυθρά βάση και από λίγες λευκές βλάβες.



    Δευτεροπαθής καντιντίαση

    Η Candida μπορεί να επιμολύνει βλάβες πομφολυγωδών νοσημάτων ή ομαλού λειχήνα του στοματικού βλεννογόνου.


    Διάγνωση

    Για τη διάγνωση όλων των παραπάνω κλινικών μορφών στοματοφαρυγγικής καντιντίασης είναι απαραίτητα:
    – Καλλιέργεια επιχρίσματος.
    – Ταυτοποίηση του μύκητα.
    – Βιοψία, όταν υπάρχει λευκοπλακία.

    Πρόγνωση

    Κίνδυνος επέκτασης της φλεγμονής -φαρυγγίτιδα, οισοφαγίτιδα- δυσκαταποσία, δυσφαγία, διαταραχές θρέψης.


    Θεραπεία

    Oδηγίες
    – Αποφυγή αλόγιστης χρήσης αντιβιοτικών.
    – Ρύθμιση σακχάρου.
    – Αποστείρωση των μπιμπερό.
    – Καλό πλύσιμο της στοματικής κοιλότητας μετά την εισπνοή στεροειδών ή αλλαγή της συσκευής.
    – Λήψη σκόρδου! (έχει αντιμυκητιασικές ιδιότητες).
    – Αποφυγή γλυκισμάτων, καφεΐνης, νικοτίνης, αλκοόλ.

    Τοπικά
    – Διάλυμα νυστατίνης: 1-2 κουτ. γλυκού στο στόμα για 5Υ και μετά κατάποση, 4 φορές ημερησίως.
    – Ζελ κετοκοναζόλης: τοπική εφαρμογή x 4.

    Συστηματικά
    1. Ιτρακοναζόλη:
    – 100mg/ημέρα για 2 εβδομάδες ή
    – 200mg/ημέρα για 1 εβδομάδα ή
    – Σε χρόνιο δερματοβλεννογόνιο σύνδρομο: 200-600mg/ημέρα μέχρι βελτιώσεως.
    – Σε ασθενείς με AIDS: 200-400mg/ημέρα για 2 εβδομάδες.
    2. Φλουκοναζόλη:
    – 50-100mg/ημέρα για 1 εβδομάδα.
    – Σε χρόνιο δερματοβλεννογόνιο σύνδρομο: 100-400mg μέχρι βελτιώσεως.
    – Σε ασθενείς με AIDS: 100-200mg/ημέρα για 2 εβδομάδες (ή 3 αν υπάρχει οισοφαγίτιδα).
    3. Αμφοτερικίνη Β:
    – 0,5mg/kg/ημέρα ενδοφλεβίως για 2-3 εβδομάδες (για νοσοκομειακή χρήση).
    Oι καντιντιάσεις ακολουθούν το πνεύμα της εποχής μας: μας βομβαρδίζουν από παντού και εδώ, δυστυχώς, η ελπίδα να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Το θετικό είναι ότι με τη γνώση και τα αποτελεσματικά φάρμακα θα οργανώνουμε κι εμείς καλύτερα την άμυνά μας
    .
    http://www.iatrikionline.gr/orl_13/stomatofarigiki_kantintiasi.htm
    Βιβλιογραφία
    1. Badillet G, de Bievre C, Gueho E: Champignons Contaminants des Cultures - Champignons opportunistes - Atlas Clinique et biologique. Tome I Editions Varia, Paris, 1987.
    2. Crispian S. The oral cavity in: Champion RH, Burton JL et al. Textbook of Dermatology. Blackwell Science 6th Edition, 1998.
    3. Fitzpatrick TB, Johnson RA, Wolff K: Color Atlas and Synopsis of Clinical Dermatology. Common and Serious Diseases 4th Edition McGraw Hill, 2001.
    4. Κουμαντάκη - Μαθιουδάκη Ε: Μυκητιασικές λοιμώξεις του δέρματος. Εκδόσεις Καυκάς Αθήνα, 2002.




    Καυσαλγία (κάψιμο) στόματος, γλώσσας (γλωσσοδυνία) ή σύνδρομο καύσου του στόματος




    Στην καυσαλγία (κάψιμο, καούρα) στόματος οι ασθενείς παραπονούνται για αίσθημα καύσου, που συνήθως εντοπίζεται περισσότερο στη γλώσσα, άλλοτε άλλου βαθμού, συνεχές ή διαλείπον.
    Αποτελεί συχνό πρόβλημα μεταξύ των ηλικιωμένων με προτίμηση προσβολής στις
    γυναίκες άνω των 50 ετών.
    Για την εκδήλωση της ενοχοποιείται μια πλειάδα παραγόντων. Σε αυτούς
    συμπεριλαμβάνονται διάφορες μεταβολές λόγω γήρανσης (ατροφία του επιθηλίου,
    μείωση λειτουργικότητας των σιαλογόνων αδένων κ.λπ.), ψυχογενή αίτια (άγχος,
    κατάθλιψη, φοβίες) και οργανικά αίτια.
    Αξίζει να σημειωθεί ότι στην κλινική πράξη η καυσαλγία τις περισσότερες φορές
    αντιμετωπίζεται ως εκδήλωση ενός ψυχολογικού προβλήματος. Μάλιστα οι ασθενείς των οποίων η καυσαλγία είναι ψυχογενούς αιτιολογίας φαίνεται ότι εμφανίζουν ιδιαίτερους χαρακτήρες προσωπικότητας (επιθετικότητα, κατάθλιψη).
    Δέον, όμως, να τονισθεί ότι δεν πρέπει να παραλείπεται η προσεκτική διερεύνηση
    ύπαρξης κάποιου οργανικού αιτίου διότι δεν είναι λίγες οι φορές που κατόπιν
    ενδελεχούς διερευνήσεως αποκαλύπτεται τέτοιο αίτιο. Μεταξύ αυτών
    συγκαταλέγονται η σιδηροπενική αναιμία, το σύνδρομο Plummer Vinson, η
    μεγαλοβλαστική αναιμία, η ξηροστομία, η μονιλίαση, ο σακχαρώδης διαβήτης, ο ομαλός λειχήνας, η γεωγραφική γλώσσα,
    η αυλακωτή (οσχεοειδής) γλώσσα ορμονικές μεταβολές - εμμηνόπαυση, αλλεργική αντίδραση κ.ά.


    γεωγραφική γλώσσα, κάψιμο, τσούξιμο, φαγούρα, πόνος, πικρίλα, ξερή, κόκκινη
    γεωγραφική γλώσσα


    Από πλευράς παραμέτρων προσθετικών εργασιών που μπορεί να ενέχονται στην εκδήλωση καυσαλγίας αναφέρονται η μη καλή εφαρμογή των οδοντοστοιχιών, η αλλεργία στο υλικό της βάσης της οδοντοστοιχίας (σπάνια), η ύπαρξη περίσσιας μονομερούς, ακόμα δε και παράγοντες σύγκλεισης.
    Έτσι, η αντιμετώπιση της καυσαλγίας αποτελεί και αυτή επίπονο έργο αφού
    καταρχήν απαιτεί την απομόνωση του αιτιολογικού παράγοντα από το μακροσκελή
    σχετικά κατάλογο και στην συνέχεια την άρση του που πολλές φορές επιβάλλει τη
    συνεργασία του ΩΡΛ και του οδοντίατρου με ιατρούς άλλων ειδικοτήτων (π.χ. κατά περίπτωση αιματολόγους, διαβητολόγους, ψυχιάτρους κ.λπ.).



    aulakwti glwssa  ΟΣΧΕΟΕΙΔΗΣ Η ΑΥΛΑΚΩΤΗ ΓΛΩΣΣΑ, καίει, πονάει, τσούζει, σχισμένη, μαύρη άσπρη

    Αυλακωτή (οσχεοειδής) γλώσσα



    περισσότερα....


    Το αίσθημα καψίματος στη γλώσσα είναι μια ιδιοπαθής (αγνώστου αιτιολογίας) κατάσταση, κατά την οποία η αίσθηση καψίματος αφορά τη γλώσσα, και ίσως τα χείλη, τα μάγουλα, τα ούλα, την οροφή του στόματος ή και εκτεταμένες περιοχές του βλεννογόνου όλου του στόματος. Συνήθως μαζί με το κάψιμο, ο ασθενής υποφέρει και από διαταραχή στη γεύση (πικρή ή μεταλλική γεύση) και ξηροστομία. Αφορά κυρίως γυναίκες πριν και μετά την εμμηνόπαυση.
    Τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να διαπιστώσουμε την αιτία που προκαλεί το κάψιμο και πρόκειται για πρωτοπαθές σύνδρομο καύσου του στόματος. Όταν βρίσκουμε την αιτία, πρόκειται για δευτεροπαθές σύνδρομο.
    Μια άλλη κατάταξη των ασθενών μπορεί να γίνει ανάλογα με τα συμπτώματα όπως
    : 

    Τύπου 1, για τους ασθενείς που ξυπνούν και δεν έχουν συμπτώματα, ενώ αυτά εμφανίζονται προοδευτικά στη διάρκεια της ημέρας. Συμπτώματα τη νύχτα μπορεί να υπάρχουν όχι όμως πάντοτε (η κακή διατροφή, η έλλειψη βιταμινών και ο διαβήτης μπορεί να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα),
    Τύπου 2, όταν οι ασθενείς έχουν συνέχεια συμπτώματα ενώ συχνά δεν έχουν συμπτώματα το βράδυ (σχετίζεται με χρόνιο άγχος), και
    Τύπου 3, όταν οι ασθενείς δεν έχουν πάντα συμπτώματα την ημέρα και ταυτόχρονα υπάρχουν ημέρες που δεν έχουν καθόλου κάψιμο (σχετίζεται με αλλεργία σε τροφές) .

    Οι αιτίες του καψίματος στη γλώσσα μπορεί να είναι πολλές γι’ αυτό και η κλινική εκτίμηση και η πρόγνωση είναι δύσκολη.
    Σε αυτό το σημείο να αναφερθεί ότι 2 νεύρα είναι υπεύθυνα για την αισθητικότητα και κίνηση των μυών της περιοχής του στόματος , το Τρίδυμο (ο 2ος και ο 3ος κλάδος του) και το Γλωσσοφαρυγγικό, το Προσωπικό νεύρο είναι υπεύθυνο για τη γεύση. Η γεύση επηρεάζεται επίσης από την ποσότητα και την περιεκτικότητα του σάλιου .
    Το τι συμβαίνει και προκαλείται το αίσθημα καύσου στη γλώσσα δεν είναι γνωστό.
    Μέχρι σήμερα θεωρούνταν ότι πρόκειται για ψυχολογική πάθηση. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει σχέση με κάποια διαταραχή σε νευρολογικό επίπεδο, είτε στις τελικές απολήξεις των νεύρων της περιοχής (γλώσσα για παράδειγμα), είτε στον εγκέφαλο.
    Υπολογίζεται ότι περίπου 4% των ανθρώπων αναφέρουν αίσθημα καψίματος στη γλώσσα. Οι γυναίκες είναι 3-7 φορές περισσότερες από τους άνδρες.
    Ο ασθενής παρουσιάζεται με αίσθημα καύσου στη γλώσσα και πόνο τοπικά, πόνο στην ευρύτερη περιοχή του στόματος, για περισσότερο από 4-6 μήνες, ξηροστομία, διαταραχή στη γεύση, δίχως ξεκάθαρους παράγοντες που να προκαλούν τα συμπτώματα, άλλοτε μειώνεται ή χειροτερεύει με το φαγητό ή τα υγρά, ταυτόχρονα προκαλούν αλλαγή στη διάθεση και την προσωπικότητα γενικότερα.
    Τυπικά, τα κυριότερα συμπτώματα είναι 3 : ο πόνος, η διαταραχή της γεύσης και η ξηροστομία.
    Ο Ωτορινολαρυγγολόγος θα πρέπει να πάρει ένα λεπτομερές ιστορικό από τον πάσχοντα, ακολούθως να κάνει μια προσεκτική εξέταση για σημεία που θα δικαιολογούσαν συγκεκριμένη αιτία για το αίσθημα καύσου.

    Αιματολογικές εξετάσεις δίνονται για να αποκλειστούν Ενδοκρινολογικές και Αυτοάνοσες παθήσεις όπως και διαταραχές όσον αφορά τα επίπεδα των Βιταμινών Β και του Σιδήρου.

    Η Νευρολογική εξέταση απαιτείται για το ενδεχόμενο το άγχος να προκαλεί τα συμπτώματα.

    Μερικές κατηγορίες φαρμάκων θεωρείται ότι μπορεί επίσης να προκαλεί το αίσθημα καύσου, όπως μερικά αντι-υπερτασικά που ονομάζονται αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης.

    Εξετάσεις όπως Αξονική τομογραφία και Μαγνητική μπορεί να χρειαστούν, όπως επίσης και υπερηχογράφημα Θυρεοειδούς αδένα.

    Η καλλιέργεια των εκκρίσεων της περιοχής είναι απαραίτητη.

    Βιοψία του κάτω χείλους, υπό τοπική αναισθησία , για αποκλεισμό του συνδρόμου Sjogren, κρίνεται ορισμένες φορές απαραίτητη.

    Εφόσον, παρ’ όλες τις εξετάσεις δεν ανευρεθεί αιτία, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τα συμπτώματα εμπειρικά. Εάν βρεθεί συγκεκριμένη αιτία, τότε δίδεται και η κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.

    Ποιο αναλυτικά υποκείμενα προβλήματα που μπορεί να συνδέονται με δευτεροπαθές σύνδρομο καύσου του στόματος περιλαμβάνουν:

    Ξηροστομία, η οποία μπορεί να προκληθεί από διάφορα φάρμακα, προβλήματα υγείας, προβλήματα των σιαλογόνων αδένων ή τις παρενέργειες της θεραπείας του καρκίνου.

    Παθήσεις του στόματος, όπως μια μυκητιασική λοίμωξη του στόματος, μια φλεγμονώδης κατάσταση που ονομάζεται ομαλός λειχήνας του στόματος, ή μια κατάσταση που ονομάζεται γεωγραφική γλώσσα, και δίνει στη γλώσσα εμφάνιση χάρτη γεωγραφίας και ά
    λλες παθήσεις του στόματος

    Διατροφικές ελλείψεις, όπως η έλλειψη σιδήρου, ψευδάργυρου, φυλλικού οξέος (βιταμίνη Β-9), θειαμίνης (βιταμίνη Β-1), ριβοφλαβίνης (βιταμίνη Β-2), πυριδοξίνης (βιταμίνης Β-6) και κοβαλαμίνης (βιταμίνη Β-12)


    Γλώσσα ομαλή, απαλή, γυαλιστερή λεία  σημάδι σιδηροπενικής αναιμίας ή η έλλειψη βιταμινών Β
    Γλώσσα ομαλή, απαλή, γυαλιστερή, λεία σημάδι σιδηροπενικής αναιμίας ή έλλειψης βιταμινών Β


    Οδοντοστοιχίες, ειδικά αν δεν ταιριάζουν ή εάν περιέχουν υλικά που ερεθίζουν, μπορεί να επηρεάσουν κάποιους μυς και ιστούς του στόματος

    Αλλεργίες ή αντιδράσεις στα τρόφιμα, αρτύματα τροφίμων, άλλα πρόσθετα τροφίμων, αρώματα, βαφές ή ουσίες οδοντιατρικής εργασίας. Ο γιατρός σας μπορεί να συστήσει Δοκιμασίες αλλεργίας για να δεί αν μπορεί να είστε αλλεργικοί σε ορισμένα τρόφιμα, στα πρόσθετα ή ακόμη και ουσίες στις οδοντοστοιχίες.

    Παλινδρόμηση του οξέος του στομάχου που εισέρχεται στο στόμα σας από το στομάχι σας
     (γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση).

    Ορισμένα φάρμακα, ιδιαίτερα 
    φάρμακα υψηλής πίεσης του αίματος που ονομάζονται αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης. Εάν παίρνετε φάρμακα που μπορούν να συμβάλλουν στην δυσφορία στο στόμα, ο γιατρός σας μπορεί να προτείνει την προσωρινή διακοπή των φαρμάκων, εάν είναι δυνατόν, για να δεί αν η δυσφορία βελτιώνεται. Μην το δοκιμάσετε μόνοι σας, δεδομένου ότι μπορεί να είναι επικίνδυνο να σταματήσει κάποιος τα φάρμακα.

    Διάφορες συνήθειες, όπως υπερκινητική γλώσσα, δαγκώματα στην άκρη της γλώσσας και τρίξιμο των δοντιών (βρουξισμός)

    Διαταραχές του ενδοκρινικού συστήματος, όπως ο διαβήτης ή η υπολειτουργία του θυρεοειδούς (υποθυρεοειδισμός)

    Υπερβολικός ερεθισμός στο στόμα, που μπορεί να προκύψει από υπερβολικό καθαρισμό της γλώσσα σας, χρησιμοποιώντας οδοντόκρεμες λευκαντικά ή στοματικά διαλύματα ή πάρα πολύ όξινα ποτά, όπως λεμόνι.

    Ψυχολογικοί παράγοντες, όπως άγχος, κατάθλιψη ή άγχος



    λευκοπλακία στο στόμα, γλώσσα, άσπρη, χείλη, ξηροστομία

    Λευκοπλακία



    Παράγοντες κινδύνου του συνδρόμου 


    Το σύνδρομο είναι ασυνήθιστο. Ωστόσο, ο κίνδυνος μπορεί να είναι μεγαλύτερος, εάν:

    Είσαι γυναίκα
    Είσαι μετεμμηνοπαυσιακή 
    Είσαι στα '50, τα '60 ή ακόμη και τα '70.

    Το σύνδρομο αρχίζει συνήθως αυθόρμητα, χωρίς γνωστό παράγοντα ενεργοποίησης αλλά μερικές μελέτες δείχνουν ότι ορισμένοι παράγοντες μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης του συνδρόμου. Αυτοί οι παράγοντες κινδύνου μπορεί να περιλαμβάνουν:

    Λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος
    Προηγούμενες οδοντιατρικές διαδικασίες
    αλλεργικές αντιδράσεις σε τρόφιμα
    Φάρμακα
    Τραυματικά γεγονότα της ζωής
    Άγχος
    Κατάθλιψη

    Επιπλοκές 

    Οι επιπλοκές που μπορεί να προκαλέσει συνδέονται κυρίως την ταλαιπωρία. Αυτά περιλαμβάνουν:

    Δυσκολία στον ύπνο
    κατάθλιψη
    διατροφικές δυσκολίας
    Μειωμένη κοινωνικοποίηση
    Μειωμένη σχέσεις

    Πρόληψη 

    Δεν υπάρχει κανένας γνωστός τρόπος για να αποτρέψει κανείς το σύνδρομο. Αλλά με την αποφυγή, του καπνού, όξινα και πικάντικα τρόφιμα και τα αεριούχα ποτά, καθώς και την υπερβολική ψυχολογική πίεση, μπορεί να μειωθεί η ταλαιπωρία από το σύνδρομο.


    Θεραπεία


    Δεν υπάρχει κανένας σίγουρος τρόπος για την αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς συνδρόμου, η δε έρευνα σχετικά με πιο αποτελεσματικές μεθόδους είναι ανύπαρκτη. Η θεραπεία εξαρτάται από τα συμπτώματα σας, καθώς και τυχόν υποκείμενες καταστάσεις που μπορεί να προκαλούν δυσφορία στο στόμα σας.

    Για παράδειγμα, η αντικατάσταση κακής οδοντοστοιχίας ή η λήψη συμπληρωμάτων για την ανεπάρκεια βιταμίνης μπορεί να ανακουφίσουν τον πόνο σας. Γι 'αυτό είναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε την αιτία. Μόλις αντιμετωπίζονται τυχόν υποκείμενες αιτίες, το κάψιμο στο στόμα θα πρέπει να βελτιωθεί.

    Αν δεν μπορεί να βρεθεί η αιτία, η θεραπεία μπορεί να είναι δύσκολη. Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία για το 
    πρωτοπαθές σύνδρομο, έτσι ώστε η θεραπεία να στοχεύει στον έλεγχο των συμπτωμάτων. Μπορεί να χρειαστεί να δοκιμάσετε διάφορες μεθόδους θεραπείας πριν από την εξεύρεση μιας ή ενός συνδυασμού που βοηθά στη μείωση της δυσφορίας στο στόμα σας. Οι θεραπευτικές επιλογές μπορεί να περιλαμβάνουν:

    Υποκατάστατα σάλιου 
    Ειδικά στοματικά διαλύματα ή λιδοκαΐνη
    Καψαϊκίνη, ένα παυσίπονο που προέρχεται από πιπεριές τσίλι
    Ένα αντισπασμωδικό φάρμακο που ονομάζεται clonazepam (Klonopin)
    Ορισμένα αντικαταθλιπτικά
    Φάρμακα που μπλοκάρουν τον πόνο νεύρων
    Γνωστική συμπεριφορική θεραπεία


    Εκτός από την ιατρική θεραπεία και συνταγογραφούμενα φάρμακα, τα μέτρα αυτοβοήθειας μπορεί να βελτιώσουν τα συμπτώματά σας. Μπορεί να 
    τα βρείτε ευεργετικά για τη μείωση στις χρόνιες ενοχλήσεις στο στόμα:

    Πίνετε περισσότερα υγρά, να βοηθήσει στην αίσθηση της ξηροστομίας, αλλά          αποφύγετε τα ανθρακούχα ποτά.
    Μην χρησιμοποιείτε προϊόντα καπνού.
    Αποφύγετε το αλκοόλ και τα προϊόντα με το αλκοόλ, καθώς μπορεί να ερεθίσουν    το βλεννογόνο του στόματος σας.
    Αποφύγετε τα προϊόντα με κανέλα ή δυόσμο.
    Αποφύγετε πικάντικα-ζεστά τρόφιμα.
    Αποφύγετε όξινα τρόφιμα και υγρά, όπως ντομάτες, το χυμό πορτοκαλιού,              αναψυκτικά και καφέ.
    Δοκιμάστε διαφορετική ήπιας γεύσης οδοντόκρεμα, όπως μία για ευαίσθητα          δόντια ή μία χωρίς μέντα ή κανέλα.
    Πάρτε μέτρα για να μειωθεί η υπερβολική καταπόνηση και το στρες.



    Λευκή γλώσσα


    Η γλώσσα μπορεί να πάρει λευκό χρώμα από τη συσσώρευση βακτηρίων και νεκρών κυττάρων στην επιφάνειά της.

    Το σύμπτωμα είναι στις περισσότερες περιπτώσεις ακίνδυνο, όμως συνδέεται και με χρόνιες παθήσεις και λοιμώξεις.

    Δείτε τι μπορεί να φταίει εάν η απόχρωση της γλώσσας σας είναι λευκή ή αν έχουν εμφανιστεί λευκά σημάδια.

    Το λευκό χρώμα στη γλώσσα είναι αποτέλεσμα φλεγμονής στις λεγόμενες γλωσσικές θηλές. Η λευκή επίστρωση οφείλεται στα υπολείμματα, τα βακτήρια και τα νεκρά κύτταρα που συσσωρεύονται μεταξύ των θηλών στις οποίες εκδηλώνεται η φλεγμονή.

    Τα βασικότερα αίτια που εξηγούν το φαινόμενο είναι:

    1. η αφυδάτωση

    2. η ξηρότητα του στόματος

    3. η κατάχρηση αλκοόλ

    4. ο πυρετός

    5. το κάπνισμα

    Ωστόσο, οι λευκές κηλίδες στη γλώσσα και ο αποχρωματισμός της σχετίζονται και με παθήσεις όπως:


    1. γλωσσίτιδα 

    ton1

    (γεωγραφική γλώσσα): μια ακίνδυνη, φλεγμονώδη πάθηση της βλεννώδους μεμβράνης της γλώσσας με άγνωστη αιτιολογία


    2. λευκοπλακία

    ton2

    διαταραχή που εκδηλώνεται κυρίως σε μεγαλύτερης ηλικίας άτομα και οφείλεται συνήθως σε ερεθισμό της γλώσσας – μπορεί να υποδεικνύει προκαρκινική αλλοίωση


    3. λειχήνα του στόματος (Oral lichen planus): 

    ton3

    μια χρόνια, αυτοάνοση πάθηση που συνοδεύεται συχνά από πόνο στη γλώσσα


    4. καντιντίαση

    ton4

    λοίμωξη από μύκητα


    5. σύφιλη

    ton5

    βακτηριακή λοίμωξη που μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή


    Στις περισσότερες περιπτώσεις, το σύμπτωμα δεν αποτελεί λόγο ανησυχίας. Η επαρκής ενυδάτωση και το συστηματικό τρίψιμο της γλώσσας συνήθως επαρκούν για να απαλλαγείτε.

    Εάν αντιμετωπίζετε επίσης πόνο στη γλώσσα, παρατηρείτε και άλλες αλλοιώσεις όπως οίδημα και εξανθήματα και η λευκή επίστρωση παραμένει για περισσότερο από δύο εβδομάδες, συμβουλευτείτε το γιατρό σας.

    Πηγή: http://www.onmed.gr




    Διάφορες παθήσεις που μπορούν να επηρεάσουν το χρώμα και την υφή της γλώσσας.


    Γεωγραφική γλώσσα

    geographic tongue 1

    Η αλλοίωση είναι συνήθως ακίνδυνη και δεν συνδέεται με κάποιο είδος λοίμωξης ή κάποια μορφή καρκίνου. Μια υγιής γλώσσα καλύπτεται από μικροσκοπικά, ροζ ή λευκά εξογκώματα που ονομάζονται γλωσσικές θηλές. Όταν απουσιάζουν θηλές από κάποιο σημείο της γλώσσας, η υφή της γλώσσας στο συγκεκριμένο σημείο αλλοιώνεται και η επιφάνεια κοκκινίζει. Οι παράγοντες που προκαλούν τη γεωγραφική γλώσσα παραμένουν άγνωστοι, συχνά όμως το σύμπτωμα υποχωρεί από μόνο του. Εάν παρατηρείται αυξημένη ευαισθησία ή φλεγμονή, ο γιατρός μπορεί να συστήσει τη λήψη αναλγητικής ή αντιφλεγμονώδους αγωγής ή τη λήψη συμπληρώματος.


    Μαύρη γλώσσα με χνούδι (τριχώδης)

    black hairy tongue

    Το σύμπτωμα είναι αρκετά τρομακτικό, μπορεί όμως να οφείλεται σε ακίνδυνος παράγοντες, όπως η υπερκατανάλωση καφέ. Η αλλοίωση στο χρώμα και την υφή της γλώσσας οφείλεται συνήθως στη συσσώρευση βακτηρίων ή μυκήτων στη στοματική κοιλότητα. Η κακή στοματική υγιεινή και η αφυδάτωση είναι δύο πιθανές αιτίες συσσώρευσης των μικροοργανισμών.


    Ρηγμάτωση της γλώσσας  (Αυλακωτή - οσχεοειδής γλώσσα)

    fissured tongue

    Πρόκειται για το σχηματισμό αυλακώσεων ή ρωγμών στην επιφάνεια της γλώσσας. Το βάθος της ρηγμάτωσης ποικίλλει, όμως συνήθως η αλλοίωση είναι πιο έντονη στο μέσο της γλώσσας. Το σύμπτωμα δεν θεωρείται επικίνδυνο και σπάνια χορηγείται θεραπεία για την αντιμετώπισή του.


    Λευκοπλακία

    leukoplakia

    Η λευκοπλακία είναι μια πάθηση που συνοδεύεται από την εμφάνιση λευκών κηλίδων επάνω στη γλώσσα, εσωτερικά στο μάγουλο ή επάνω στα ούλα. Η λευκοπλακία έχει συνδεθεί με τα πρώτα στάδια καρκίνου της στοματικής κοιλότητας.




    Πολύ μεγάλη γλώσσα

    Εάν η γλώσσα είναι πολύ μεγάλη και μοιάζει να μην χωρά στο στόμα, καλό θα είναι να γίνουν εξετάσεις για υποθυρεοειδισμό. Η συγκεκριμένη διαταραχή του θυρεοειδούς συνεπάγεται σημαντική επιβράδυνση του μεταβολικού ρυθμού και χαμηλά επίπεδα ενέργειας. Επίσης για μεγαλακρία, που οφείλεται σε υπερλειτουργεία της υποφύσεως. Στα νεογνά και βρέφη πρέπει να αποκλειστεί το σύνδρομο DOWN.



    Διάφορες παθήσεις που μπορούν να επηρεάσουν το χρώμα και την υφή των χειλιών


    Οι λευκές κηλίδες που εμφανίζονται στα χείλη, είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά, δεν αποτελούν μόνο ψεγάδι στην εμφάνισή μας αλλά μπορεί να αποτελούν σύμπτωμα κάποιας πάθησης που χρήζει άμεσης ιατρικής προσοχής.

    Τα στίγματα μπορεί να ποικίλλουν σε μέγεθος, να εμφανίζονται σε ένα μόνο σημείο ή σε ολόκληρη την έκταση των χειλιών, να προεξέχουν ή να είναι επίπεδα.

    Δείτε επτά διαφορετικές περιπτώσεις και τι υποδεικνύει καθεμιά από αυτές.


    1. Κηλίδες του Fordyce

    lip1

    Μικρές κηλίδες που εμφανίζονται επάνω στα χείλη. Η διάμετρός τους κυμαίνεται από 1 έως 3 χιλιοστά. Τα στίγματα αυτά δεν πονούν και είναι εντελώς ακίνδυνα. Είναι άγνωστο γιατί εμφανίζονται, μια πιθανή αιτία είναι όμως η συσσώρευση λιπαρότητας στους σμηγματογόνους αδένες του δέρματος. Αντιμετωπίζονται συνήθως με λέιζερ ή ειδικές κρέμες.


    2. Αφθώδης στοματική εξέλκωση (άφθα)

    lip2

    Πρόκειται για επίπονα έλκη με λευκή ή κιτρινωπή επιφάνεια που δεν ξεπερνούν σε μέγεθος το 1 εκατοστό. Μπορεί να εμφανιστούν εξωτερικά ή εσωτερικά στα χείλη ή εσωτερικά στο μάγουλο. Δεν είναι επικίνδυνα όμως προκαλούν αρκετό πόνο. Συνήθως φεύγουν από μόνα τους μέσα σε 2 εβδομάδες. Τις πρώτες ημέρες είναι αρκετά ευαίσθητα, οπότε πρέπει να αποφεύγετε τα πικάντικα φαγητά, καθώς μπορεί να προκαλέσουν περαιτέρω ερεθισμό. Συνιστάται η εφαρμογή μείγματος νερού με υπεροξείδιο του υδρογόνου.


    3. Λεύκη

    lip3

    Πρόκειται για σπάνια δερματική πάθηση που οδηγεί σε αποχρωματισμού της επιδερμίδας σε διάφορα σημεία του σώματος. Η πάθηση προχωρά εξελικτικά, επηρεάζοντας σταδιακά ολοένα και περισσότερες περιοχές του σώματος. Η λεύκη οφείλεται πιθανότατα σε αυτοάνοση πάθηση. Αντιμετωπίζεται συνήθως με τα στεροειδή ή τη φωτοχημειοθεραπεία.


    4. Έρπης (επιχείλιος)

    lip4

    Τα έλκη εμφανίζονται έπειτα από λοίμωξη από τον ερπητοϊό HSV. Ο έρπης μεταδίδεται με την επαφή και προκαλεί φαγούρα και πόνο. Δεν υπάρχει οριστική θεραπεία, όμως τα συμπτώματα καταστέλλονται με τα ειδικά αντιικά φάρμακα και τις τοπικές αλοιφές.


    5. Βλεννώδης κύστη

    lip5

    Πρόκειται για κύστη με διαφανές υγρό λευκού ή ροζ χρώματος. Οφείλεται σε ερεθισμό των χειλιών, για παράδειγμα από επαναλαμβανόμενο δάγκωμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι κύστεις είναι μικρές σε μέγεθος και δεν προκαλούν πόνο. Δεν είναι επικίνδυνες και ανοίγουν μόνες τους μετά από μερικές ημέρες, απελευθερώνοντας το υγρό που βρίσκεται στο εσωτερικό τους. Εάν οι ερεθισμοί είναι συνεχείς, μπορεί να δημιουργηθεί ένα μόνιμο εξόγκωμα που αφαιρείται μόνο με χειρουργική επέμβαση.


    6. Στοματίτιδα

    lip6

    Τα έλκη εμφανίζονται στις βλεννογόνο της εσωτερικής επιφάνειας των χειλιών και του στόματος, λόγω λοίμωξης από μύκητα. Η λοίμωξη από τον HIV, ο διαβήτης αλλά και άλλες παθήσεις αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης αυτών των εξανθημάτων. Η στοματίτιδα είναι συχνότερη στα μικρά παιδιά και τους ηλικιωμένους. Τα προβιοτικά που περιέχει το γιαούρτι και το διάλυμα με υπεροξείδιο του υδρογόνου βοηθούν στην καταπολέμηση των συμπτωμάτων.


    7. Καρκίνος

    lip7

    Σπανιότερα, τα έλκη στο εσωτερικό των χειλιών αποτελούν ένδειξη καρκίνου. Αυτή η μορφή καρκίνου είναι συνηθέστερη στους άνδρες καπνιστές άνω των 50 ετών. Η επίσημη διάγνωση προκύπτει έπειτα από βιοψία.

    Συμβουλευτείτε το γιατρό σας ώστε να διαπιστώσετε την ακριβή αιτία εμφάνισης των στιγμάτων και να ακολουθήσετε την κατάλληλη θεραπεία.

    Πηγή: http://www.onmed.gr




    Λευκοπλακία του στόματος


    ton2

    Η λευκοπλακία είναι μία προκαρκινική βλάβη που εμφανίζεται στον βλεννογόνο του στόματος με τη μορφή λευκής πλάκας.

    Η πλάκα αυτή είναι καλά προσκολλημένη στη θέση της και δεν προκαλείται από κάποιο νόσημα.

    Τα ακριβή αίτια της λευκοπλακίας δεν είναι γνωστά, εκτιμάται όμως ότι στην εμφάνισή της παίζουν ρόλο προδιαθεσικοί παράγοντες και το κάπνισμα..

    Υπολογίζεται ότι ένα ποσοστό 2%-3% του ενήλικου γενικού πληθυσμού παρουσιάζει λευκοπλακία. Η πλειονότητα των ασθενών έχουν ηλικία 40-50 ετών, ενώ η συχνότητά της είναι παρόμοια στα δύο φύλα.

    Συμπτώματα

    -Αρχικά η λευκοπλακία εμφανίζεται σαν ένα επίπεδο γκρίζο ή λευκό σημάδι ή έλκωση στα ούλα, τη βάση του στόματος, κάτω από τη γλώσσα, ή στην έσω πλευρά των παρειών.

    λευκοπλακία στο στόμα, γλώσσα, άσπρη, χείλη, ξηροστομία

    -Μέσα σε μερικές εβδομάδες ή μήνες, σταδιακά δημιουργούνται λευκές πλάκες με παχιά, τραχιά υφή και ρυτιδωμένη, σκληρή επιφάνεια. Αυτές οι λευκές πλάκες είναι στερεά προσκολλημένες στο βλεννογόνο και δεν απομακρύνονται αν τις ξύσουμε όπως συμβαίνει όταν πρόκειται για μυκητιασική στοματίτιδα, διευκολύνοντας έτσι να διακρίνουμε τις δύο παθήσεις.

    leukoplakia

    -Η λευκοπλακία συνήθως δεν προκαλεί άλλα συμπτώματα όπως πόνο ή κάψιμο, όπως άλλες παθήσεις του βλεννογόνου, παρά μόνο σε λίγες περιπτώσεις μια μικρή ευαισθησία σε ζεστά ή πικάντικα φαγητά.

    Ακόμη όμως και αν δεν υπάρχουν ενοχλητικά συμπτώματα, επιβάλλεται η επίσκεψη στο γιατρό λόγω του κινδύνου του καρκίνου του στόματος. Μάλιστα αν εμφανιστούν και κόκκινες ελκώσεις στις λευκές πλάκες (ερυθροπλακία), ο κίνδυνος να πρόκειται για σύμπτωμα κακοήθους πάθησης αυξάνεται περισσότερο.

    Πηγή: http://www.onmed.gr



    Λευκά στίγματα, πύον στις αμυγδαλές


    Εάν επάνω στις αμυγδαλές υπάρχουν μικρές, λευκές κηλίδες, αυτό σημαίνει ότι έχει συσσωρευτεί πύον. Το πύον στις αμυγδαλές συνοδεύεται συνήθως από πυρετό και πόνο στην κατάποση.

    Ποιες παθήσεις και λοιμώξεις μπορεί να κρύβονται πίσω από τις πυώδεις αμυγδαλές και τι πρέπει να κάνετε για να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα;

    Αίτια

    1. Πέτρες στις αμυγδαλές (αμυγδαλολιθίαση)

    Είναι αποτέλεσμα της συσσώρευσης και στερεοποίησης βακτηρίων, υπολειμμάτων από τροφές, νεκρά κύτταρα και βλέννα. Η αμυγδαλολιθίαση εκδηλώνεται συνήθως με τον πόνο στο αυτί και τη χαλίτωση (κακοσμία στόματος).

    2. Αμυγδαλίτιδα από ιό

    Χαρακτηρίζεται από τη φλεγμονή των αμυγδαλών και συνοδεύεται από τον πυρετό και τον πόνο κατά την κατάποση. Συνήθη συνοδά συμπτώματα της αμυγδαλίτιδας είναι ο πονοκέφαλος, και ο πυρετός. Το πύον στις αμυγδαλές υποδεικνύει ότι η φλεγμονή οφείλεται είτε σε βακτήριο είτε σε ιό. Μόνο άν η αμυγδαλίτιδα οφείλεται σε βακτήριο, ο γιατρός μπορεί να προτείνει τη λήψη αντιβίωσης.

    3.Αμυγδαλίτιδα από στρεπτόκοκκο

    Ο στρεπτόκοκκος είναι ένα γένος βακτηρίων. Η λοίμωξη από στρεπτόκοκκο μπορεί να προκαλέσει ισχυρό πόνο κατά την κατάποση, πρήξιμο στις αμυγδαλές και πρήξιμο στους λεμφαδένες. Είναι επίσης πιθανό να εκδηλωθεί υψηλός πυρετός. Ο γιατρός θα χορηγήσει αντιβίωση για την αντιμετώπιση της λοίμωξης. Εάν η αμυγδαλίτιδα εμφανίζεται συχνά, ίσως χρειαστεί επέμβαση για να αφαιρεθούν οι αμυγδαλές.

    Εάν η αμυγδαλίτιδα είναι αποτέλεσμα μόλυνσης από κάποιο στέλεχος στρεπτόκοκκου και δε δοθεί η απαραίτητη αγωγή, τα παιδιά παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σπάνιων παθήσεων όπως:

    - Ρευματικός πυρετός, μια φλεγμονώδη διαταραχή που επηρεάζει την καρδιά, τις αρθρώσεις και άλλους ιστούς
    - Μετα-στρεπτοκοκκική σπειραματονεφρίτιδα, μια φλεγμονώδη διαταραχή των νεφρών που έχει ως αποτέλεσμα την ανεπαρκή απομάκρυνση υπολειμματικών ουσιών και υγρών από το αίμα

    4. Μυκητίαση

    Ο μύκητας κάντιντα (Candida albicans) μπορεί να προσβάλει τη στοματική κοιλότητα και να είναι η αιτία που εμφανίζεται το πύον στις αμυγδαλές. Οι λευκές κηλίδες είναι επίσης εμφανείς στη γλώσσα και εσωτερικά στο μάγουλο. Συχνά, η αίσθηση της γεύσης εξασθενεί όταν η στοματική κοιλότητα έχει μολυνθεί από το μύκητα.

    5. Μονοπυρήνωση

    Οφείλεται σε λοίμωξη από τον ιό Epstein-Barr και εκδηλώνεται με τον έντονο πονοκέφαλο, τον πυρετό και την κόπωση. Επίσης, οι λεμφαδένες του λαιμού πρήζονται και μπορεί να εμφανιστούν εξανθήματα στο σώμα.


    Αντιμετώπιση

    Θα πρέπει να ξεκουράζεστε, να πίνετε πολλά υγρά, να κάνετε γαργάρες με αλατόνερο και να αποφεύγετε τα καυτερά φαγητά και τις όξινες τροφές (π.χ. σάλτσα τομάτας), καθώς ερεθίζουν περαιτέρω το λαιμό και εντείνουν τον πόνο. Διατηρήστε τα επίπεδα υγρασίας στους εσωτερικούς χώρους, καθώς ο ξηρός αέρας ερεθίζει το λαιμό.

    Ανάλογα με την υποκείμενη αιτία του προβλήματος, ο γιατρός μπορεί να προτείνει αντιφλεγμονώδη αγωγή ή αντιβίωση.


    Υποτροπιάζουσες άφθες του στόματος




    Οι υποτροπιάζουσες άφθες αποτελούν μία από τις πιο συχνές παθολογικές καταστάσεις του βλεννογόνου του στόματος και η συχνότητά τους στον γενικό πληθυσμό κυμαίνεται μεταξύ 5-25%, ενώ στα παιδιά και στους εφήβους αποτελούν τη συχνότερη μορφή ελκώσεων του στόματος, με υψηλότερο ποσοστό προσβολής στην ηλικία μεταξύ 10 και 19 ετών.
    Οι γυναίκες προσβάλλονται συχνότερα από τους άνδρες και ασθενείς με τη νόσο έχουν ένα επίσης πάσχον μέλος στην οικογένεια σε ποσοστό 30% έως 40%. Παρά τις πολυάριθμες έρευνες που έχουν διεξαχθεί, η αιτιολογία τους παραμένει μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστη και το πρόβλημα της αντιμετώπισής τους απασχολεί έντονα τόσο τον οδοντιατρικό όσο και ιατρικό κόσμο γενικότερα.


    Κλινική εικόνα-ταξινόμηση


    Το κύριο κλινικό χαρακτηριστικό των υποτροπιαζουσών αφθών είναι οι υποτροπές, που κυμαίνονται από ημέρες έως και μήνες. Οι βλάβες είναι στρογγυλές ή ωοειδείς, ιδιαίτερα επώδυνες ελκώσεις που εντοπίζονται στα χείλη, στο έδαφος στόματος, στις παρειές, αλλά όχι στα ούλα.

    Βάσει κλινικών κριτηρίων ταξινομούνται σε τρεις μορφές:

    - Μικρές άφθες, που αποτελούν τη συχνότερη ποικιλία και απαντώνται στο 70-87% των ασθενών. Η διάμετρός τους δεν ξεπερνά το 1 εκ. και επουλώνονται σε 10-14 ημέρες.

    - Μεγάλες άφθες, που απαντώνται στο 7-20% των περιπτώσεων, η διάμετρός τους ξεπερνά το 1 εκ. και επουλώνονται σε εβδομάδες ή μήνες, καταλείποντας ουλή.

    - Ερπητόμορφα έλκη, που απαντώνται στο 7-10% των περιπτώσεων, η διάμετρός τους δεν ξεπερνά τα 3 χιλ. και εμφανίζονται με τη μορφή μικροσκοπικών ελκώσεων, που συρρέουν σε ομάδες παρόμοιων με αυτών της ερπητικής στοματίτιδας.

    Οι περίοδοι των υποτροπών είναι ανεξάρτητες της κλινικής μορφής των αφθών.


    Αιτιολογία

    Πολυάριθμοι παράγοντες, τόσο τοπικοί όσο και συστηματικοί, έχουν κατά καιρούς ενοχοποιηθεί για την αιτιολογία των αφθών, όμως παρά τη συστηματική έρευνα η νόσος παραμένει ιδιοπαθής και η ακριβής αιτιολογία άγνωστη.

    Τοπικοί παράγοντες

    α) Τραύμα

    Τραυματισμός του στοματικού βλεννογόνου ποικίλης αιτιολογίας, όπως από βελόνα τοπικής αναισθησίας, σκληρές τροφές, σκληρή οδοντόβουρτσα, οξύαιχμα δόντια, μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση αφθών σε ευπαθή άτομα.

    Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις ασθενών με υποτροπιάζουσες άφθες η εμφάνιση των οποίων δεν έπεται τραυματισμού, όπως επίσης και οι νωδοί ασθενείς (χωρίς δόντια) δεν συνηθίζουν να εμφανίζουν άφθες κάτω από τις οδοντοστοιχίες τους.

    β) Κάπνισμα

    Είναι χαρακτηριστικό ότι οι άφθες είναι σπανιότερες σε άτομα που καταναλώνουν καπνό με οποιαδήποτε μορφή. Έχει διατυπωθεί μια άποψη ότι η νικοτίνη, η οποία απορροφάται από τον βλεννογόνο, παίζει ρόλο στην πρόληψη εμφάνισης των αφθών.

    Συστηματικοί παράγοντες

    α) Γενετικοί

    Η εμφάνιση των αφθών φαίνεται ότι σχετίζεται με ένα θετικό οικογενειακό ιστορικό. Γενετική προδιάθεση φαίνεται ότι υπάρχει σε ορισμένες ομάδες ασθενών και συνδέεται με τη φυλετική τους προέλευση.

    β) Λοιμογόνοι

    Η εμπλοκή διαφόρων μικροβιακών παραγόντων όπως στρεπτόκοκκων και ερπητοϊών στην παθογένεια των αφθών έχει κατά καιρούς μελετηθεί, χωρίς όμως σαφή αποτελέσματα.

    γ) Ορμονικοί

    Η εμφάνιση των αφθών κατά την εμμηνόπαυση, την εγκυμοσύνη και την ωχρινική (εκκριτική) φάση του κύκλου δεν έχει τεκμηριωθεί, ενώ η χορήγηση ορμονών δεν έδειξε να επέδρασε στην εμφάνιση των βλαβών.

    δ) Αλλεργικοί

    Αρκετοί ασθενείς με υποτροπιάζουσες άφθες παρουσιάζουν αλλεργία σε χρωστικές και συντηρητικές ουσίες τροφίμων και η αποφυγή των υπεύθυνων ουσιών είχε σαν αποτέλεσμα τη βελτίωση ή και εξαφάνιση των βλαβών.

    ε) Στρες

    Τέλος, αρκετές μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρουν το στρες σαν βασικό εκλυτικό παράγοντα για την εμφάνιση των αφθών, ενώ νεότερες μελέτες δεν συνηγορούν υπέρ αυτής της άποψης.





    Συστηματικά νοσήματα που συνοδεύονται από έλκη που μοιάζουν με άφθες

    Τα άτομα που παρουσιάζουν άφθες είναι συνήθως υγιή, όμως συστηματικά νοσήματα, τα συνηθέστερα από τα οποία είναι το σύνδρομο Αδαμαντιάδη-Behçet, αιματολογικές διαταραχές (ουδετεροπενία), νοσήματα του λεπτού εντέρου (νόσος του Crohn, ελκώδης κολίτιδα, εντεροπάθεια από γλουτένη), HIV λοίμωξη, το σύνδρομο FAPA και Sweet συνδέονται με την εμφάνιση ελκών που μοιάζουν με άφθες.


    Ανοσοπαθογένεια

    Μολονότι το αίτιο των αφθών δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί, στην παθογένειά τους φαίνεται ότι σαφώς εμπλέκεται ανοσολογικός μηχανισμός του τύπου της Τ-κυτταρικής ανοσιακής απόκρισης έναντι ενός μέχρι στιγμής αγνώστου επιθηλιακού αντιγόνου, με αποτέλεσμα ιστική καταστροφή και δημιουργία έλκωσης.



    Θεραπευτική αντιμετώπιση

    Δεν υπάρχει ειδική θεραπευτική αγωγή για τις άφθες και στις περισσότερες περιπτώσεις ασθενών όπου η γενική κατάσταση είναι καλή η νόσος αντιμετωπίζεται συμπτωματικά. Μια μεγάλη ποικιλία θεραπευτικών σχημάτων έχουν χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς, χωρίς όμως να είναι δυνατό να προληφθούν οι υποτροπές ή η εμφάνιση νέων ελκών και κατά συνέπεια η θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου είναι απλώς παρηγορητική.

    Οι βασικοί στόχοι κατά την αντιμετώπιση των αφθών είναι οι ακόλουθοι:

    - Ανακούφιση από τον πόνο

    - Μείωση της διάρκειας των ελκών

    - Επιμήκυνση του χρόνου ύφεσης των βλαβών

    - Μείωση της συχνότητας των υποτροπών.





    Γενικότερα, η θεραπευτική αγωγή διακρίνεται σε: 

    α) Έλεγχο των πιθανών αιτιολογικών παραγόντων 
    β) Τοπική και 
    γ) Συστηματική.


    α) Έλεγχος πιθανών αιτιολογικών παραγόντων

    Αποφυγή τραυματισμού του στόματος, έλεγχος του στρες και ορμονικών μεταβολών.


    β) Τοπική αγωγή

    Κορτικοστεροειδή (κρέμα/αλοιφή)

    Η τοπική εφαρμογή σκευασμάτων κορτικοστεροειδών φαίνεται ότι αποτελεί τον βασικό άξονα για τη θεραπευτική αντιμετώπιση των αφθών. Τοπική εφαρμογή στο έλκος αλοιφής Triamcinolone Acetonide 0,1% σε κολλώδη βάση (Οrabase) που επιτρέπει την προσκόλληση της αλοιφής στον στοματικό βλεννογόνο, τρεις έως έξι φορές ημερησίως, για 4-6 ημέρες βοηθά στη γρήγορη επούλωση των ελκών. Σε μεγάλα επώδυνα έλκη μπορεί να εφαρμοστεί η ενδοβλαβική έγχυση κορτικοστεροειδών με πολύ καλά αποτελέσματα. Συνήθως χρησιμοποιείται η ακετονούχος βηταμεθαζόνη (Celestone Chronodose) βραδείας δράσης ή η διπροπιονική βηταμεθαζόνη (Proprio Chrone) βραδείας επίσης δράσης.


    γ) Συστηματική αγωγή

    Κορτικοστεροειδή

    Η συστηματική χορήγηση κορτικοστεροειδών θεωρείται αναγκαία σε περιπτώσεις μεγάλων αφθών ή πολλαπλών ελκώσεων ή σε περιπτώσεις όπου καινούργια έλκη εκδηλώνονται χωρίς να έχουν ήδη επουλωθεί τα παλαιότερα. Πρεδνιζόνη ή βηταμεθαζόνη χορηγούμενη σταδιακά σε μειούμενες δόσεις, αρχής γενομένης από 20mg ή 2 αντίστοιχα ημερησίως για περίπου 1 εβδομάδα έως 10 ημέρες, βοηθά στη γρήγορη επούλωση των ελκών και μπορεί να αυξήσει τα μεσοδιαστήματα μεταξύ των υποτροπών.

    Θαλιδομίδη, πεντοξυφιλλίνη, δαψόνη και άλλοι ανοσορρυθμιστικοί παράγοντες έχουν κατά καιρούς εφαρμοστεί με αμφίβολα αποτελέσματα.

    Συμπερασματικά, τόσο τα τοπικά όσο και τα συστηματικά χορηγούμενα κορτικοστεροειδή φαίνεται ότι αποτελούν την πιο αποτελεσματική θεραπεία των αφθών, χωρίς όμως να μπορεί να προληφθεί η εμφάνιση νέων ελκών. Σαν γενικός κανόνας, ασθενείς με μία μεμονωμένη άφθα ή μικρό αριθμό αφθών φαίνεται να απαντούν καλά σε τοπικά κορτικοστεροειδή, ενώ η συστηματική χορήγηση κορτικοστεροειδών σε μικρές δόσεις κρίνεται αναγκαία σε περιπτώσεις με πολλαπλά έλκη που επιμένουν για μακρό χρονικό διάστημα και παρουσιάζουν υψηλό ρυθμό υποτροπών. Εάν τα συστηματικά κορτικοστεροειδή χρησιμοποιηθούν λελογισμένα, οι παρενέργειες είναι δυνατό να αποφευχθούν.
    Αλεξάνδρα Σκλαβούνου-Ανδρικοπούλου, καθηγήτρια Στοματολογίας Οδοντιατρικής Σχολής Ε.Κ.Π.Α. και Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Παθολογίας Στόματος, Πηγή: Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία





    Δείτε επίσης:    Kόμπος (κόμβος) στον λαιμό








    Επιστημονικός Συνεργάτης
      

    ΩΡΛ Παίδων

    Μεγάλο μέρος της ειδίκευσης του ο γιατρός το αφιέρωσε στα παιδιά και την

    Παιδο-Ωτορινολαρυγγολογία

     
    right_gradiant2