Ίλιγγος αναλυτικά


Ίλιγγος θέσης
 
Νευροωτολογία
ΗΝΓ
Η διάγνωση των διαταραχών της ισορροπίας, της ακοής, των εμβοών, και του ιλίγγου απαιτεί έμπειρο εξεταστή με βαθιά γνώση της ανατομίας και φυσιολογίας αλλά και πολύπλοκο εξοπλισμό που διαθέτουν οι εξειδικευμένοι στην Νευροωτολογία και τον ίλιγγο ΩΡΛ ιατροί. Ο γιατρός εξειδικεύτηκε στην Νευροωτολογία - Ακουολογία στο ειδικό ερευνητικό εργαστήριο ΝΕΥΡΟΩΤΟΛΟΓΙΑΣ - ΑΚΟΗΣ και ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ της ΩΡΛ κλινικής του ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ στο ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ Νοσοκομείο υπό την καθοδήγηση των καθηγητών 
Ε. ΦΕΡΕΚΥΔΗ, Κ. ΠΑΠΑΦΡΑΓΚΟΥ και Σ. ΚΟΡΡΕ.
 
Το εργαστήριο του ιατρείου μας διαθέτει όλον αυτόν τον σύγχρονο εξοπλισμό, και εξειδικεύεται στην εκτέλεση ποσοτικών και ποιοτικών μετρήσεων που αφορούν την ακουστική λειτουργία, τις εμβοές και την λειτουργία της ισορροπίας.

Περιεχόμενα

  1. 1 ΩΡΛ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
  2. 2 Ίλιγγος
  3. 3 Ίλιγγος τι κάνουμε σήμερα
    1. 3.1 •  Ωτοακουστικές εκπομπές (ΟΑΕς )
      1. 3.1.1 •  Τέστ γλυκερόλης
  4. 4 Ίλλιγος: έλεγχος με νυσταγμογράφημα
  5. 5 Ίλιγγος με λίγα λόγια....
  6. 6  Η αίσθηση, το σύστημα της ισορροπίας, και ο ίλιγγος   
  7. 7  Απώλεια της ισορροπίας, ανισορροπία, αστάθεια 
    1. 7.1 •  Οστικό Έλλειμμα του Άνω Ημικύκλιου Σωλήνα
    2. 7.2 •  αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια
    3. 7.3 •  επιθέσεις πτώσης(Drop Attacks)
  8. 8 Ζάλη (ζαλάδα)
  9. 9 ΙΛΙΓΓΟΣ
    1. 9.1 •  Οστικό Έλλειμμα του Άνω Ημικύκλιου Σωλήνα
    2. 9.2 •  Σύνδρομο μικρονευραγγειακής συμπίεσης του όγδοου κρανιακού νεύρου, αιθουσαία παροξυσμία (Vestibular Paroxysmia). 
    3. 9.3 Κινήτωση ή ναυτία των ταξειδιωτών (Mal de Debarquement σύνδρομο)
    4. 9.4 Η ναυτία του διαδικτύου – Cybersicness 
    5. 9.5 Δεν υπάρχει στομαχικός ίλιγγος
  10. 10 Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης
  11. 11 Νόσος του Meniere
    1. 11.1 ΕΝΔΟΤΥΜΠΑΝΙΚΗ ΕΓΧΥΣΗ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ
  12. 12 Αιθουσαία νευρωνίτιδα, Λαβυρινθίτιδα
  13. 13 Ακουστικό νευρίνωμα (Αιθουσαίο σβάννωμα)
  14. 14 Περιλεμφικό συρίγγιο
    1. 14.1 •  Οστικό Έλλειμμα του Άνω Ημικύκλιου Σωλήνα (SCDS Σύνδρομο)
    2. 14.2 •  Σύνδρομο μικρονευραγγειακής συμπίεσης του όγδοου κρανιακού νεύρου, αιθουσαία παροξυσμία (Vestibular Paroxysmia). 
  15. 15 Aμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια
  16. 16 Γήρανση, Ισορροπία, ζάλη και ίλιγγος
  17. 17 Αιθουσαία ημικρανία
  18. 18 Ανεπάρκεια της σπονδυλοβασικής αρτηρίας
  19. 19 Αυχενικό σύνδρομο
  20. 20 Σκλήρυνση κατά πλάκας 
  21. 21 Κινήτωση ή ναυτία των ταξειδιωτών (Mal de Debarquement σύνδρομο)
  22. 22 Η ναυτία του διαδικτύου – Cybersicness 
    1. 22.1 Δεν υπάρχει στομαχικός ίλιγγος
  23. 23 Ίλιγγος στα παιδιά (παιδιατρικός ίλιγγος)
  24. 24 Ίλιγγος παιδιά διάγνωση θεραπεία
  25. 25 Γήρανση, Ισορροπία, ζάλη και ίλιγγος
  26. 26 διάγνωση του ιλίγγου
    1. 26.1 Μια πρακτική προσέγγιση διαφοροδιάγνωσης στο οξύ επεισόδιο ιλίγγου 
  27. 27 Εξετάσεις ιλίγγου
  28. 28 Ακουολογικές εξετάσεις ιλίγγου
    1. 28.1 Εξέταση με τονοδότες
  29. 29 Ακοόγραμμα
  30. 30 Τυμπανομετρία
  31. 31 Ακουστικά προκλητά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους (ABR)
  32. 32 Ωτοακουστικές εκπομπές (ΟΑΕs)
  33. 33 Αντιμετώπιση, Θεραπεία 
    1. 33.1 ΕΝΔΟΤΥΜΠΑΝΙΚΗ ΕΓΧΥΣΗ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ
    2. 33.2  Ασκήσεις αντιρροπήσεως του ιλίγγου.

Ο ίλιγγος, οι εμβοές, και η βαρηκοΐα δεν είναι ασθένειες, αλλά συμπτώματα, γι αυτό θα πρέπει να αναζητείται η αιτία τους, η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να είναι επικίνδυνη. Η εκτίμηση ξεκινά με λεπτομερές ιστορικό και επί πλέον ερωτηματολόγιο που θα εντοπίσει τις κοινωνικές και συναισθηματικές επιπτώσεις του προβλήματος, και συνεχίζεται με εξετάσεις κλινικές, ακουολογικές, νευροωτολογικές, αιματολογικές και ενίοτε απεικονιστικές.

Ο γιατρός είναι  μέλος.
•Της Πανελλήνιας Ιατρικής Ακουολογικής Νευροωτολογικής Εταιρείας.
 
Ο ωτορινολαρυγγολόγος είναι ο ποιό ειδικός στην αντιμετώπιση των ιλίγγων
 
• Γιατί το  όργανο της ισορροπίας ο λαβύρινθος, βρίσκεται στο αυτί.
• Γιατί οι συχνότερες παθήσεις που προκαλούν ίλιγγο είναι παθήσεις του λαβυρίνθου.
• Γιατί το ιατρικό εκπαιδευτικό σύστημα σε όλον τον δυτικό κόσμο, από παράδοση, εκπαιδεύει κυρίως τους ωτορινολαρυγγολόγους για την διάγνωση και αντιμετώπιση των ιλίγγων.



Κέντρο μελέτης εμβοών ιλίγγου

Ακουολογικές εξετάσεις ιλίγγου

Διαγνωστικές εξετάσεις ιλίγγου


Ακουστικά προκλητά δυναμικά

Νυσταγμογράφημα

Ακoυόγραμμα


Εξέταση νυσταγμού με  γυαλιά Frenzle

Τυμπανομετρία

Δοκιμασίες ιλίγγου θέσεως Dix Halpike 

Ωτοακουστικές εκπομπές (ΟΑΕς )

Δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής

(head thrust test)

Εξέταση με τονοδότες

Δοκιμασία Romberg,Unterberger, βαδίσεως 

Ομιλητική ακουομετρία

Σύμπτωμα συριγγίου

δοκιμασία Hennebert με πνευματικό ωτοσκόπιο

Single


Δείτε          το  Κέντρο μελέτης εμβοών

                •  Ο δεκάλογος των γιατρών για τη διάγνωση και αντιμετώπιση εμβοών 

                • τις εμβοές και το  ερωτηματολόγιο αξιολόγησης και αντιμετώπισης εμβοών

Δείτε         • τον  Ίλιγγο και τις • Ασκήσεις αντιρροπήσεως του ιλίγγου

                 • γιατί  Κάθε ίλιγγος χρειάζεται Ωτορινολαρυγγολόγο και μάλλιστα επειγόντως                 
• για τον 
 Έλεγχο ιλλίγου με νυσταγμογράφημα 

 

ble roi
siel
 
 
 
Παιδο-Ωτορινολαρυγγολογία
ΤΕΛΟΣ τα κλάματα
 
 
Video ωτοσκόπιση
Γρήγορη και άμεση ενδοσκόπηση του τυμπάνου σε δευτερόλεπτα για να μην κλάψη το παιδί και μετά προβολή του υπό μεγάλη μεγέθυνση σε οθόνη για  λεπτομερή ανάλυση και μελέτη.
 

Ο δεκάλογος των γιατρών για τη διάγνωση και αντιμετώπιση των εμβοών. Δείτε  ΕΔΩ

Δείτε  ΕΔΩ για τις εμβοές και το ερωτηματολόγιο αξιολόγησης και αντιμετώπισης των εμβοών

 
BANERright_gradiant

Κάνετε κλίκ σε ότι σας ενδιαφέρει.


 
 

ΩΡΛ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ



• Ιατρικό Κέντρο Νευροωτολογίας • 


Ίλιγγος

πονοκεφαλος ζαλάδα ιλιγγος ασταθεια σφυριγμα στα αυτια







• Εχετε ίλιγγο; γυρίζουν όλα; ζαλίζεστε;  σας έρχετε εμετός;
• Κατ αρχήν μην πανικοβάλλεστε,  ξαπλώστε μείνετε ακίνητοι, χαμηλώστε το φωτισμό πάρτε την πίεση και τηλεφωνήστε αμέσως στο γιατρό σας, πριν χαθούν πολύτιμα για τη διάγνωση συμπτώματα.
• Μην πάρετε κάποιο φάρμακο επειδή το έπερνε κάποιος άλλος που είχε ίλιγγο, γιατί θα καταστείλετε συμπτώματα που θα βοηθήσουν το γιατρό σας στη διάγνωση. 
• Ο ίλιγγος είναι σύμπτωμα και από τι πάσχετε θα το βρεί ο γιατρός σας.
• Είναι πολύ συχνός και αντιμετωπίζεται συνήθως μεεπιτυχία.
• Προσοχή στο χρόνιο ίλιγγο γιατί είναι συχνός σε κεντρικές βλάβες 

Ο ίλιγγος αποτελεί έναν από τους συχνότερους λόγους προσέλευσης των ασθενών στο ιατρείο. Ο ίλιγγος μπορεί να προκληθεί από διαταραχές του περιφερικού αιθουσαίου συστήματος ή του κεντρικού νευρικού συστήματος (ιδίως του στελέχους ή της παρεγκεφαλίδας).
Οι περιφερικές βλάβες είναι συνήθως αθώες και έχουν καλοήθη πορεία, ενώ οι κεντρικές βλάβες είναι δυνητικά απειλητικές για τη ζωή.
Το ιστορικό και ιδιαίτερα η χρονική σειρά εισβολής των συμπτωμάτων και το είδος του νυσταγμού αποτελούν τα πιο χρήσιμα στοιχεία για τον προσανατολισμό στη διάγνωση.
Η παρουσία νευρολογικών συμπτωμάτων και σημείων συνηγορεί υπέρ κεντρικής προέλευσης του ιλίγγου, ενώ η παρουσία διαταραχών ακοής, εμβοών ή ωταλγίας υποδεικνύει περιφερικού τύπου βλάβη.
Εντούτοις συμβαίνει μικρά αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια να εκδηλώνονται με μεμονωμένο σύμπτωμα ιλίγγου. Επίσης σοβαρά αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια του εγκεφαλικού στελέχους και της παρεγκεφαλίδας, απειλητικά για τη ζωή, μπορεί να έχουν και μάλιστα πρώιμα και προειδοποιητικά μόνο βαρηκοία, εμβοές, και ίλιγγο. Αν προστεθεί και ότι αρκετές από τις περιφερικές βλάβες δεν μπορούν να περιμένουν γιατί το εσωτερικό αυτί είναι ευαίσθητο και ειδικά στην ισχαιμία καταδεικνύεται ότι ο ίλιγγος είναι επείγον πρόβλημα και κατά πρώτο λόγο ωτορινολαρυγγολογικό. 
Η μαγνητική τομογραφία και η μαγνητική αγγειογραφία αποτελούν τις εξετάσεις επιλογής για την εκτίμηση ασθενών με υποψία κεντρικού τύπου βλάβης. Η αξονική τομογραφία παρουσιάζει μικρή ευαισθησία στη διερεύνηση του κεντρικού τύπου ιλίγγου, ιδιαίτερα στην ανίχνευση μικρών εγκεφαλικών επεισοδίων που εδράζονται εντός του οπισθίου βοθρίου της παρεγκεφαλίδας.
 
Οι πρώτης γραμμής διαγνωστικές εξετάσεις που χρειάζεται ο ασθενής με ίλιγγο δεν είναι τίποτε άλλο από την ωτορινολαρυγγολογική εξέταση και την εξειδικευμένη μελέτη του λαβυρίνθου και του κεντρικού αιθουσαίου συστήματος. 
Στη διάγνωση του ιλίγγου συνήθως χάνεται χρόνος με εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες, καρδιογραφήματα κλπ, τα οποία δεν έχουν θέση στην πρώτη γραμμή της διαγνωστικής προσέγγισης. Αν 
ο 
ειδικός ωτορινολαρυγγολόγος - νευροωτολόγος αποφανθεί ότι δεν πρόκειται για αιθουσαία πάθηση, ή αν υπάρχουν άλλοι ιατρικοί λόγοι, τότε βεβαίως ο άρρωστος θα μελετηθεί και με αυτές και με άλλες ακόμη εξετάσεις.
  
Ο ίλιγγος θεωρείται επείγον πρόβλημα και δεν πρέπει να χάνεται χρόνος. Όπως και το όργανο της ακοής, έτσι και τα όργανα της ισορροπίας αποτελούνται από ευγενέστατα νευρο-επιθηλιακά κύτταρα. Τα αισθητήρια κύτταρα του κοχλία (τριχωτά) και του αιθουσαίου οργάνου βρίσκονται, μαζί με τα νευρικά κύτταρα, στην κορυφή της ανατομικής και λειτουργικής εξειδικεύσεως. Είναι δε νόμος στη βιολογία, ότι όσο αυξάνεται η κυτταρική εξειδίκευση, τόσο χάνεται η ικανότητα επιβιώσεως των κυτταρικών σχηματισμών (π.χ. η ανθεκτικότητα και αναγεννητικότητα των κυττάρων, η ανάπλαση των ιστών κλπ).

Καλέστε το γιατρό σας
ή πηγαίνετε στα επείγοντα άν νιώσετε ζάλη ή ίλιγγο, μαζί με οποιοδήποτε από τα ακόλουθα:      
 
•  Σημαντικό τραύμα στο κεφάλι 
•  Μια νέα, διαφορετική ή σοβαρή κεφαλαλγία 
•  Πυρετός υψηλότερος από 38.5 C 
•  Δυσκαμψία του αυχένα 
•  Θολή όραση 
•  Αιφνίδια απώλεια ακοής 
•  Διαταραχή ομιλίας  
•  Αδυναμία στο πόδι ή το χέρι 
•  Απώλεια συνείδησης 
•  Πτώση ή δυσκολία στο βάδισμα 
•  Πόνος στο στήθος ή ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία (γρήγορος ή αργός καρδιακός ρυθμός) 

 Ο ωτορινολαρυγγολόγος 
είναι ο ποιό ειδικός στην αντιμετώπιση των ιλίγγων
  • Γιατί το  όργανο της ισορροπίας ο λαβύρινθος, βρίσκεται στο αυτί.
  • Γιατί οι συχνότερες παθήσεις που προκαλούν ίλιγγο είναι παθήσεις του λαβυρίνθου.
  • Γιατί το ιατρικό εκπαιδευτικό σύστημα σε όλον τον δυτικό κόσμο, από παράδοση, εκπαιδεύει κυρίως τους ωτορινολαρυγγολόγους για την διάγνωση και αντιμετώπιση των ιλίγγων.


κομα αρχη Ιατρικό Κέντρο Νευροωτολογίας κόμα τελος  


Ίλιγγος τι κάνουμε σήμερα

Ο ίλιγγος, οι εμβοές, και η βαρηκοΐα δεν είναι ασθένειες, αλλά συμπτώματα, γι αυτό θα πρέπει να αναζητείται η αιτία τους, η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να είναι επικίνδυνη. Η εκτίμηση ξεκινά με λεπτομερές ιστορικό και επί πλέον ερωτηματολόγιο, που θα ποσοτικοποιήσει το πρόβλημα, εντοπίζοντας τις λειτουργικές, τις κοινωνικές, και συναισθηματικές επιπτώσεις του, και συνεχίζεται με εξετάσεις κλινικές, ακουολογικές, νευροωτολογικές, αιματολογικές και ενίοτε απεικονιστικές.

Η θετική στάση και συμπαράσταση του θεράποντος γιατρού είναι ζωτικής σημασίας. Τα αρνητικά σχόλια, όπως «Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να γίνει και πρέπει να μάθετε να ζείτε με αυτό», δεν έχουν καμία απολύτως θέση σήμερα, αντενδείκνυνται και καταδικάζονται. Αυτή η απαράδεκτη έκφραση από το γιατρό έχει συχνά μία απίστευτα αρνητική επίπτωση στους ταλαιπωρημένους αυτούς ασθενείς, και μπορεί να επιφέρει περαιτέρω απογοήτευση, κατάθλιψη, απελπισία, και επιδείνωση της κατάστασης. 

Με τον όρο «ίλιγγο» εννοούμε την ψευδαίσθηση κίνησης. Ίλιγγος λοιπόν είναι η ψευδής αίσθηση περιστροφής των αντικειμένων ή του ίδιου του ασθενούς γύρω από αυτά, ή οποιασδήποτε κίνησης ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία μετακίνηση.


Συνοδεύεται με διάφορες νευροφυτικές εκδηλώσεις, όπως εμετούς, εφίδρωση, ωχρότητα, ναυτία, ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία (λόγω συνδέσεων του λαβυρίνθου με το νευροφυτικό σύστημα) και συχνά εμβοές και βαρηκοΐα (λόγω της γειτνίασης και του ενιαίου του οργάνου ακοής και ισορροπίας στο εσωτερικό αυτί). 

Η ζάλη είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιούν οι ασθενείς για κάθε ακαθόριστο δυσάρεστο αίσθημα στο κεφάλι, από πίεση, βάρος ή κενό στο κεφάλι, θόλωση (θολούρα), τάσεις λιποθυμίας, αίσθημα αδυναμίας ή πτώσης, διαταραχές της οράσεως, ορθοστατική υπόταση, κρίσεων πανικού, μέχρι τη βαριά ζαλάδα, την ανισορροπία και τον ίλιγγο. Οι γιατροί όμως χωρίζουν τη ζάλη σε αυτήν που προκαλείται από πραγματικές διαταραχές του συστήματος της ισορροπίας (αιθουσαία ζάλη) και στην κοινή ζάλη (μη αιθουσαία ζάλη) που προκαλείται από όλες τις υπόλοιπες αιτίες. 

Η χρόνια ζάλη και ο ίλιγγος ταλαιπωρούν πολύ τους ασθενείς σε σημείο μάλιστα που να αποτελούν μία μορφή αναπηρίας, κάνοντας έτσι επιτακτική την ανάγκη για αιτιολογική διάγνωση και αποτελεσματική θεραπεία.

Η ταλαιπωρία οφείλεται σε ένα βαθμό στο ότι το σύστημα της ισορροπίας είναι περίπλοκο και απαιτεί έμπειρο εξεταστή και πολύπλοκο εξοπλισμό.

Ο Ίλλιγος, η ανισορροπία-αστάθεια, και η αιθουσαία ζάλη οφείλονται σε βλάβες του συστήματος της ισορροπίας που μπορεί να είναι περιφερικές ή κεντρικές.


Νυσταγμός -  Ίλιγγος
                αργή φάση------>

<-----ταχεία φάση                
Ο ασθενής που βιώνει ίλιγγο ενδέχεται να παρουσιάζει οριζόντιες κινήσεις των οφθαλμών που καλούνται νυσταγμός. Εδώ η αργή φάση παίρνει το μάτι προς τα αριστερά (δεξιά στη εικόνα) μακριά από την προτιμώμενη θέση, ενώ η ταχεία φάση (ή σακκαδική) φέρνει το μάτι δεξιά πίσω στο οπτικό στόχο.
Ο ίλιγγος δεν είναι ασθένεια αλλά σύμπτωμα, γι αυτό θα πρέπει να αναζητείται η αιτία του, η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να είναι σοβαρή και επικίνδυνη. Επειδή το σύστημα της ισορροπίας είναι ένα περίπλοκο σύστημα, δεν υπάρχει ένα μοναδικό τεστ για τη διάγνωση των διαταραχών της ισορροπίας. Αντίθετα, η εκτίμηση του συστήματος της ισορροπίας απαιτεί μια σειρά δοκιμασιών, που η κάθε μία ελέγχει μια συγκεκριμένη περιοχή και δομή, και πρέπει να γίνουν σχολαστικά και μεθοδικά για να αποκαλυφτεί οποιαδήποτε δυσλειτουργία, με σκοπό να βρεθεί η ακριβής αιτία της ζάλης και του ιλίγγου και να απαλλαχτεί ο ασθενής. 
Από τον έλεγχο πρέπει να βρεθεί αν πάσχει πραγματικά το σύστημα της ισορροπίας, κεντρικά ή περιφερικά, ποιό ακριβώς τμήμα του (μάτια, αυτιά, παρεγκεφαλίδα, ιδιοδεκτικότητα), αριστερά ή δεξιά, και πόσο.

Η διάγνωση των διαταραχών της ισορροπίας και του ιλίγγουαπαιτεί και έλεγχο της ακοήςλόγω της έδρασης και των δύο λειτουργιών στο ίδιο όργανο, το αυτί, και προϋποθέτει έμπειρο εξεταστή με βαθιά γνώση της ανατομίας και φυσιολογίας αλλά και πολύπλοκο εξοπλισμό που διαθέτουν οι εξειδικευμένοι στην Νευροωτολογία - Ακουολογία, ΩΡΛ ιατροί. Το εργαστήριο του ιατρείου μας διαθέτει όλον αυτόν τον σύγχρονο εξοπλισμό, και εξειδικεύεται στην εκτέλεση ποσοτικών και ποιοτικών μετρήσεων που αφορούν την ακουστική λειτουργία, τις εμβοές και την λειτουργία της ισορροπίας. Η εκτίμηση ξεκινά με λεπτομερές ιστορικό και συμπλήρωση ερωτηματολογίου και συνεχίζεται με εξετάσεις κλινικές, ακουολογικές, νευροωτολογικές, αιματολογικές και ενίοτε απεικονιστικές.


Το προτεινόμενο βασικό νευροωτολογικό πρωτόκολλο είναι:

Ιστορικό του ασθενούς     --->    και συμπλήρωση ερωτηματολογίου
Ωτομικροσκόπηση 
         --->    και πλήρης ΩΡΛ εξέταση
Ακουολογικός έλεγχος     --->    Ακουομετρία, Τυμπανομετρία, ABR, OAEs
Κλινικές εξετάσεις            --->    DixHallpike, Romberg, Fukuda, head thrust test 
Εξέταση με γυαλιά Frenzl --->    Head-shake test, Hennebert

Νυσταγμογράφημα:

 
• Αυτόματος νυσταγμός
 • Οπτοκινητικός νυσταγμός
  Παρακολούθηση στόχου
 • Σακκαδική δοκιμή
  Dix-Hallpike ελιγμοί
 • Δοκιμές θέσεως
 • Θερμικός ερεθισμός 





Ακουολογικός έλεγχος :

•  Εξέταση με τονοδότες

•  Ακουομετρία τονική 

•  Ακουομετρία ομιλητική

•  Τυμπανομετρία

•  Ωτοακουστικές εκπομπές (ΟΑΕς )

•  Ακουστικά προκλητά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους


Κλινικές εξετάσεις


τεστ Romberg Ίλλιγος, ανισορροπία - αστάθεια, ζάλη                                    Unterberger Ίλλιγος, ανισορροπία - αστάθεια, ζάλη

Babinsky Weill  Ίλλιγος, ανισορροπία - αστάθεια, ζάλη                             Barany test Ίλλιγος, ανισορροπία - αστάθεια, ζάλη


Η εξέταση με γυαλιά Frenzl: 





Το αιθουσο-οφθαλμικό αντανακλαστικό (VOR) είναι μια αντανακλαστική κίνηση των ματιών, η οποία εμφανίζεται συνήθως ως απάντηση στην κίνηση της κεφαλής. Το VOR επιτρέπει στους ανθρώπους να εστιάζουν σε στατικά αντικείμενα, ενώ το κεφάλι (και το σώμα) βρίσκεται σε κίνηση. Δυσλειτουργία του VOR έχει σαν αποτελέσματα τη χρόνια αστάθεια, το αίσθημα κίνησης, και τον αποπροσανατολισμό. 

  
head thrust test
Head thrust test


φυσιολογικό      




περιφερική βλάβη δεξιά





Ανωμαλίες του VOR μπορούν να καταδειχθούν από ασυνήθιστες μη φυσιολογικές κινήσεις των ματιών(νυσταγμό), με άμεση παρατήρηση και καλύτερα με γυαλιά Frenzl ή καταγραφή μέσω νυσταγμογραφήματος. Από αυτή τη μελέτη του VOR βγαίνουν πολύτιμα συμπεράσματα για την κατάσταση του συστήματος της ισορροπίας


Το νυσταγμογράφημα:


Το νυσταγμογράφημα περιλαμβάνει τρία βασικά πρωτόκολλα δοκιμών:

1) οφθαλμικές δοκιμές κινητικότητας

2) δοκιμές θέσεως

3) Θερμικός ερεθισμός.



Οι οφθαλμικές δοκιμές κινητικότητας που χρησιμοποιούνται για να αποκλειστεί η παρουσία υποκείμενου αυτόματου απρόκλητου νυσταγμού, θα βοηθήσουν στην αξιολόγηση του VOR (αιθουσο-οφθαλμικό αντανακλαστικό)


Οι δοκιμές θέσεως θα βοηθήσουν να προσδιοριστούν τα συμπτώματα του ασθενούς σχετικά με τη θέση της κεφαλής στο χώρο. 




Τέλος, οι θερμικές δοκιμασίες αναλύουν την ένταση απόκρισης του αιθουσαίου συστήματος του ασθενούς και καθορίζουν αν η αιθουσαία λειτουργία είναι παρούσα και συμμετρική ή απούσα σε όλες τις θερμικές δοκιμές.



Από το νυσταγμογράφημα θα βρεθεί αν πάσχει πραγματικά το αιθουσαίο σύστημα της ισορροπίας, κεντρικά ή περιφερικά, αριστερά ή δεξιά, και πόσο. 
Αυτό το αποτέλεσμα θα συσχετιστεί με το ιστορικό, την κλινική εικόνα, τις άλλες δοκιμασίες που έγιναν και τις υπόλοιπες εξετάσεις, για να καταλήξουμε στη διάγνωση και την ακριβή αιτία, ώστε να δοθεί η κατάλληλη θεραπεία.


Άλλες εξετάσεις:

Ορισμένες φορές χρειάζεται επί πλέον έλεγχος όπως, απεικονιστικές εξετάσεις (MRI, CT, Triplex), αιθουσαία μυογενή προ
κλητά δυναμικά (VEMPs) για τον έλεγχο του ωτολιθοφόρου συστήματος, ισορροπομετρία, ηλεκτροκοχλιογραφία, δοκιμασία περιοστροφής, κλπ











Η δοκιμή της υποκειμενικής οπτικής κάθετης (SVV) μελετά την έννοια της καθετότητας, ζητώντας από τον ασθενή την κάθετη τοποθέτηση μίας φωτεινής γραμμής στο σκοτάδι. Σε οξεία μονομερή δυσλειτουργία του ωτολιθοφόρου συστήματος η ράβδος τοποθετείται σε μία θέση που αποκλίνει προς την οριζόντια ή την κατακόρυφη από 3 ° έως 15 ° στην πάσχουσα πλευρά.



Η δοκιμή της υποκειμενικής οπτικής οριζόντιας


Η δοκιμή της υποκειμενικής οπτικής οριζόντιας είναι παραπλήσια. 

Η δοκιμή της υποκειμενικής οπτικής οριζόντιας και κάθετης είναι εξαιρετικά εργαλεία αξιολόγησης της λειτουργίας ου ωτολιθοφόρου συστήματος.








Ο δονητής είναι ένα νέο τεστ για να αποκαλύψει τον νυσταγμό σε περιφερικές αιθουσαίες βλάβεςΈνας δονητής 100 Hz εφαρμόζεται διαδοχικά πίσω από το αριστερό και το δεξί αυτί (στη μαστοειδή) για 3 δευτερόλεπτα.
Σε ασθενείς που πάσχουν από αιθουσαία ασυμμετρία, προκαλείται νυσταγμός, με την ταχεία φάση προς την προσβεβλημένη πλευρά.


Δοκιμασία δόνησης
Δοκιμασία δόνησης






>>    Απεικονιστικές εξετάσεις

  1. Μαγνητική τομογραφία (MRI) έσω ακουστικού πόρου
    1. Εξέταση εκλογής για το ακουστικό νευρίνωμα
    2. Αξιολογεί για φλεγμονές όπως λόγω ωτικού έρπητα ζωστήρα
    3. Αγγειακές βλάβες μπορεί να είναι εμφανείς
  2. Μαγνητική αγγειογραφία (MRA) εγκεφάλου
    1. Ενδείκνυται αν υπάρχει υποψία αγγειακής βλάβης
  3. Αξονική τομογραφία (CT) κροταφικού οστού
    1. Αξιολογεί λοιμώδη αίτια (π.χ. Μαστοειδίτιδα , Χολοστεάτωμα )
    2. Αξιολογεί την ανατομία των οστών  (οστάρια και κοχλία ,  διεύρυνση υδραγωγού της αιθούσηςΚάταγμα)
    3. Μπορεί επίσης να προσδιορίσει ακουστικό νερίνωμα και αγγειακές βλάβες, αλλά η MRI προτιμάται


Ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας (MRI) σε ασθενή με ακουστικό νευρίνωμα



Στο Meniere αποφύγετε το αλάτι και τη ζάχαρη





siel

Πως γίνεται το νυσταγμογράφημα


  



ΗΝΓ εικόνα

Ίλλιγος: έλεγχος με νυσταγμογράφημα

 

Ο έλεγχος της λειτουργίας του λαβυρίνθου γίνεται με το νυσταγμογράφημα, και τη βοήθεια κατά πρώτον των θερμικών εξετάσεων. Σε αυτή την εξέταση εισάγεται διαδοχικά κρύο και ζεστό νερό σε κάθε αφτί. Η διαφορά στη θερμοκρασία του νερού από τη φυσιολογική θερμοκρασία του σώματος είτε ενεργοποιεί (ζεστό) είτε αναστέλλει (κρύο) το όργανο της ισορροπίας σε κάθε αφτί εναλλακτικά. Αυτό προκαλεί μια αίσθηση ψευδούς κίνησης (ίλιγγος) και μια ρυθμική κίνηση των ματιών που ονομάζεται νυσταγμός και μπορεί να γίνει ορατός αν κάποιος παρακολουθήσει τα μάτια από κοντά ή και να καταγραφεί.
Δηλαδή στη διάρκεια αυτής της εξέτασης γίνεται διέγερση του λαβυρίνθου με ψυχρό - θερμό διακλυσμό και καταγράφονται οι νυσταγμικές κινήσεις. Με τον τρόπο αυτό, συγκρίνοντας τη λειτουργία των δύο λαβυρίνθων μπορούμε να συμπεράνουμε αν υπάρχει υπαισθησία. 
Κατά τη διάρκεια του νυσταγμογραφήματος γίνονται επίσης, οι δοκιμές θέσεως, οι Dix-Hallpike ελιγμοί, και οι οπτοκινητικές δοκιμασίες με τις οποίες ελέγχονται οι σακκαδικές κινήσεις η παρακολούθηση στόχου και ο οπτοκινητικός νυσταγμός.
Οι δοκιμασίες αυτές είναι παθολογικές σε προβλήματα κεντρικής αιτιολογίας.


Σακκαδικές κινήσεις




Παρακολούθηση στόχου


Οπτοκινητικός νυσταγμός

Οπτοκινητικός νυσταγμός



 
Τεστ κίνησης κεφαλής Head-shake nystagmus test Νυσταγμός αιθουσαία νευρίτιδα ζάλης ιλίγγου
Τεστ κίνησης κεφαλής (Head-shake nystagmus test).

δοκιμές θέσεως, Dix-Hallpike ελιγμοί

Δοκιμές θέσεως, Dix-Hallpike ελιγμοί



 Video-νυσταγμογράφημα

Το νυσταγμογράφημα (Video ή ηλεκτρο-νυσταγμογράφημα) είναι η σημαντικότερη εξέταση για τη διάγνωση του ιλίγγου γιατί δείχνει:

1) αν πρόκειται για πραγματικό ίλιγγο και όχι για άλλη απλή ζάλη.
 
2) αν είναι κεντρικός (από τον εγκέφαλο) και άρα σοβαρός ή περιφερικός (από τον λαβύρινθο) και ως εκ τούτου λιγότερο ανησυχητικός.
 
3) την πλευρά που πάσχει δηλ. αριστερά η δεξιά. 
 
Το νυσταγμογράφημα διαρκεί λιγότερο από μία ώρα είναι ανώδυνη και ακίνδυνη εξέταση, και το μόνο που αισθάνεται ο εξεταζόμενος είναι η ελαφριά ζάλη που προκαλείται από το κρύο και μετά το ζεστό νερό, που εισάγεται για 20(15-40) sec πρώτα στο δεξιό και μετά στο αριστερό αυτί (και ερεθίζει τους λαβυρίνθους) από ειδικό μηχάνημα, ενώ ταυτόχρονα ένα άλλο μηχάνημα ο νυσταγμογράφος καταγράφει τον νυσταγμό (τις κινήσεις των ματιών που προκαλούνται επειδή  υπάρχουν νευρικές συνδέσεις μεταξύ ματιών και λαβυρίνθων) με τη μέγιστη αντίδραση να εμφανίζεται συνήθως στα 60-90 δευτ. και που διαρκεί έως 2 λεπτά. Οι θερμοί διακλυσμοί προκαλούν νυσταγμό προς το εξεταζόμενο αυτί ενώ οι ψυχροί το αντίθετο. Στα περίπου 60 δευτερόλεπτα, ασθενής ανοίγει τα μάτια και τα καθηλώνει σε ένα φωτεινό σημείο. Κανονικά αυτό προκαλεί καταστολή του νυσταγμού(δείκτης οπτικής προσήλωσης φυσιολογικός). Αν όχι, τότε η αιτία μπορεί να είναι κεντρική. Στο τέλος και μετά από ψηφιακή επεξεργασία στον υπολογιστή παίρνουμε τα αποτελέσματα που μπορεί να είναι φυσιολογικά ή παθολογικά όπως υπαισθησία ή αναισθησία ενός λαβυρίνθου για παράδειγμα, που σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες εξετάσεις μας οδηγούν στην τελική διάγνωση.
Νυσταμογράφημα εκτέλεσηΔιάγραμμα νυσταγμογραφήματος  νυσταγμογράφημα
                                 
Νυσταμογράφημα 




νυσταγμογράφημα, διέγερση του λαβυρίνθου με  με ψυχρό, θερμό διακλυσμό


 

Θερμικούς διακλυσμούς  νυσταγμογραφήματος
Θερμικοί διακλυσμοί  νυσταγμογραφήματος



Ηλεκτρονυαταγμογράφημα

Πεταλούδα Clausen

 

 

Φυσιολογικό Ηλεκτρο

νυσταγμογράφημα με ψηφιακή επεξεργασία από 

ηλεκτρονικό υπολογιστή,  έκδοση αποτελέσματος, και πεταλούδα του Claussen. 

 

ΝυσταγμογράφημαΝυσταγμογράφημα
Νυσταγμογράφημα μετρήσεις


Νυσταγμογράφημα μετρήσεις


Ανάλυση νυσταγμογραφήματος υπολογισμός γωνιακής ταχύτητος βραδείας φάσεως

Ανάλυση νυσταγμογραφήματος, υπολογισμός γωνιακής ταχύτητος βραδείας φάσεως. Κάθε κάθετο τετραγωνάκι αντιστοιχεί σε 1°, και κάθε οριζόντιο σε 0,1 sec


Τα μάτια κανονικά κινούνται με ταχύτητα αργής φάσης ανάλογη προς τη δύναμη του ερεθίσματος, περίπου 22 ° / sec. Περιφερική αιθουσαία βλάβη παράγει λιγότερο έντονο νυσταγμό.

Φυσιολογικά αποτελέσματα  είναι οι συμμετρικές αντιδράσεις των δύο λαβυρίνθων στον ψυχρό και θερμό διακλυσμό με νερό ή αέρα (όταν υπάρχει διάτρηση στο τύμπανο) στα αυτιά. Τα φυσιολογικά όρια μπορεί να διαφέρουν ελαφρώς μεταξύ των διαφόρων εργαστηρίων.


Τύπος Μονόπλευρης υπαισθησίας (Unilateral weakness formula):
(RW + RC) - (LW + LC) / (RW + RC + LW + LC) x 100 =

:
(RW + LC) - (LW + RC) / (RW + LC + LW + RC) x 100 =

Τύπος Δείκτη οπτικής προσήλωσης (Fixation index formula):
SPV (με προσήλωση) / SPV (χωρίς προσήλωση) =




Φυσιολογικές τιμές θερμικών διακλυσμών νυσταγμογραφήματος
  • Μονόπλευρη υπαισθησία > 22 %  (Jacobson) 
  • Υπεροχή νυσταγμικής κατευθύνσεως > 28% (Jacobson)
  • Δείκτης οπτικής προσήλωσης < 0,6
  • Αμφοτερόπλευρη υπαισθησία αν και οι τέσσερις θερμιδικές απαντήσεις είναι συνολικά < 22 deg / sec (Jacobson)
  • Υπερευαισθησία ορίζεται όταν οι ψυχροί διακλυσμοί υπερβαίνουν τις  >50 deg / sec και οι θερμοί τις 80 deg / sec (Jacobson: 99 deg / sec ψυχροί, 146 deg / sec θερμοί, 221 deg / sec συνολικά)












 


Μη φυσιολογικά αποτελέσματα περιλαμβάνουν, την υπερευαισθησία, την 

υπεροχή νυσταγμικής κατευθύνσεως (>30-35%), και την υπαισθησία (>25-30%) ή αναισθησία ενός λαβυρίνθου, ή και των δύο λαβυρίνθων και μπορεί να είναι σημάδια βλάβης στο λαβύρινθο ή στο αιθουσαίο νεύρο ή σε άλλα μέρη του εγκεφάλου που ελέγχουν την ισορροπία και τις κινήσεις των οφθαλμών.


Τέτοιες βλάβες είναι:

 

•Αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια
•Χολοστεάτωμα και άλλοι όγκοι του αυτιού 
•Συγγενείς διαταραχές 
•Αιθουσαία νευρωνίτιδα 
•Τα φάρμακα που είναι τοξικά για τα νεύρα του αυτιού, όπως αμινογλυκοσίδες,  κάποια ανθελονοσιακά φάρμακα, διουρητικά της αγκύλης και σαλικυλικά 
•Σκλήρυνση κατά πλάκας 
•Κινητικές διαταραχές, όπως η Προϊούσα παράλυση 
•Η ερυθρά

•Η ιλαρά
•Μερικά δηλητήρια 
•Ακουστικό νευρίνωμα 
•Καλοήθης ίλιγγος θέσης 
•Λαβυρινθίτιδα 
•Νόσος του Meniere

 
Υπαισθησία - πάρεση μεταξύ 25 και 40% είναι ύποπτη και πρέπει να συνδυαστεί με τα κλινικά δεδομένα, ενώ υπαισθησία - πάρεση > 40% οφείλεται συχνά σε αιθουσαία νευρωνίτιδα.

Υπεροχή νυσταγμικής κατευθύνσεως >30-35%χωρίς αυτόματο νυσταγμό, είναι ιδιαίτερα ενδεικτική μιάς κεντρικής αιθουσαίας παθολογίας.

Στη νόσο Meniere το προσβεβλημένο αφτί μπορεί να είναι αρχικά υπεραντιδραστικό, αλλά σύντομα η λειτουργία του μειώνεται και αυτό μπορεί να φανεί στη θερμική δοκιμασία ως μια "παράλυση" των ημικύκλιων σωλήνων που προκαλεί λιγότερο νυσταγμό.

Περίπου το 50% των ασθενών με όγκο γεφυροπαρεγκεφαλιδικής γωνίας και έσω ακουστικού πόρου, ως και σκλήρυνση κατά πλάκας εμφανίζουν λαβυρινθική υπαισθησία αντίστοιχα, ενώ μόλις το 10% αυτών με αιθουσαία ημικρανία.


 

νυσταγμογράφημα σε ακουστικό νευρίνωμα, υπαισθησία δεξιά


Νυσταγμογράφημα σε ακουστικό νευρίνωμα δεξιά: υπαισθησία δεξιά στους θερμικούς διακλυσμούς




 Νυσταμογράφημα θερμικές δοκιμασίες υπαισθησία δεξιά

Νυσταμογράφημα θερμικές δοκιμασίες, υπαισθησία δεξιά 
Υπεροχή νυσταγμικής κατευθύνσεως προς αριστερά σε ευμέγεθες μηνιγγίωμα 
δεξιά




θερμική δοκιμασία υπαισθησία

Νυσταμογράφημα θερμική δοκιμασία υπαισθησία αριστερά, σε ευμέγεθες ακουστικό νευρίνωμα αριστερά.



Επιπλέον, οι θερμικές αυτές δοκιμές μας επιτρέπουν να καθορίσουμε, αν υπάρχει αντιληπτή αίσθηση από τον εξεταζόμενο του προκαλούμενου ιλίγγου, απόδειξη ύπαρξης κεντρικής ολοκλήρωσης των αιθουσαίων πληροφοριών. Η έλλειψη της αίσθησης μπορεί να παρατηρηθεί, από μία δυσλειτουργία των ανώτερων περιοχών του φλοιού που εμπλέκονται στην επεξεργασία των πληροφοριών από το εσωτερικό αυτί. Ορισμένες φορές η έλλειψη της αίσθησης παρατηρείται σε ηλικιωμένα άτομα.


Κίνδυνοι: Η υπερβολική πίεση του νερού μέσα στο αυτί μπορεί να τραυματίσει ή να σπάσει ένα ήδη επηρεασμένο τύμπανο, αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια, ιδίως από έμπειρο εξεταστή. Όταν υπάρχει διάτρηση (τρύπα) στο τύμπανο η εξέταση δεν γίνεται με νερό αλλά με αέρα, επειδή αυτό μπορεί να οδηγήσει σε λοίμωξη του αυτιού.



Πίνακας διαδικασίας νυσταγμογραφήματος

Όνομα δοκιμής

Περιγραφή

Ευρήματα

Αυτόματος Νυσταγμός

Ο ασθενής κάθεται όρθιος πρώτα ατενίζοντας ευθεία με τα μάτια ανοιχτά, και μετά τα μάτια κλειστά.

Κανονικά δεν υπάρχει νυσταγμός. Περιφερειακές ή κεντρικές βλάβες παράγουν νυσταγμό. Ανοίγοντας τα μάτια καταστέλλεται ο περιφερικός νυσταγμός.

Βλεμματικόςνυσταγμός (Gaze test)

Ο ασθενής κάθεται σε όρθια θέση, και τα μάτια παρεκκλίνουν 30 ° δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω.

Κανονικά δεν υπάρχει νυσταγμός. Περιφερειακές ή κεντρικές βλάβες παράγουν νυσταγμό.

Σακκαδική δοκιμή

Σε καθιστή όρθια θέση, ο ασθενής ακολουθεί ένα φωτεινό σημείο που κινείται ταχύτατα σε διαφορετικές θέσεις σε μία οριζόντια γραμμή.

Συνήθως, τα μάτια κινούνται γρήγορα, με ακρίβεια προς το σημείο. Κεντρική βλάβες παράγουν οφθαλμική δυσμετρία.

Παρακολούθηση ημιτονοειδούς  στόχου

Ο ασθενής κάθεται σε όρθια θέση, και παρακολουθεί ένα σημείο του φωτός κινείται πάνω στην οριζόντια γραμμή σε μια ημιτονοειδή μορφή.

Κανονικά οι κινήσεις των ματιών είναι ομαλές, αντανακλώντας τις κινήσεις του φωτός. Κεντρικές βλάβες παράγουν οφθαλμική δυσμετρία.

Οπτοκινητικός Νυσταγμός

Ο ασθενής κάθεται σε όρθια θέση, και παρακολουθεί  ένα περιστρεφόμενο τύμπανο που κινείται πάνω στην οριζόντια γραμμή.

Συνήθως, τα μάτια του ασθενούς παρακολουθούν ομαλά το μοτίβο από το ένα άκρο της λωρίδας στο άλλο. Κεντρικές βλάβες παράγουν οφθαλμική δυσμετρία.

Δοκιμασία Dix-Hallpike για καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσης (BPPV)

Από καθιστή θέση, το κεφάλι του ασθενούς στρέφεται κατά 45 ° προς το αυτί δοκιμάζεται. Μετά ο εξεταστής κινεί γρήγορα τον ασθενή προς τα πίσω σε ύπτια θέση με το κεφάλι να κρέμεται.

Φυσιολογικά δεν έχουν ζάλη.Οι ασθενείς με BPPV εμφανίζουν μια έντονη έκρηξη ζάλης που συνοδεύεται από περιστροφικό ίλιγγο και νυσταγμό.Ο BPPV παράγεται από την αποκόλληση και την είσοδο της ωτοκονίας στο κυπέλλιο του οπίσθιου ημικυκλικού σωλήνα. Ο BPPV είναι ιδιαίτερα θεραπεύσιμος με τον ελιγμό eppley.

Ο νυσταγμός θέσης

Ο ασθενής τοποθετείται σε διάφορες θέσεις όπως σε ύπτια θέση, στροφή μόνο του σώματος δεξιά ή αριστερά, στροφή μόνο του κεφαλιού δεξιά ή αριστερά, το κεφάλι να κρέμεται δεξιά ή αριστερά.  

Κανονικά, υποθέτοντας αυτές τις θέσεις δεν παράγει συμπτώματα. Κεντρική ή περιφερικές βλάβες μπορεί να προκαλέσει νυσταγμό.

Θερμιδικές δοκιμές

Ο ασθενής είναι σε ύπτια θέση με τα μάτια κλειστά, το κεφάλι ανασηκωμένο κατά 30° (ο οριζόντιος ημικυκλικός σωλήνας να είναι κάθετος).  Διακλυσμός με ζεστό ή κρύο νερό προκαλεί μια μέτριας έντασης περιφερική αιθουσαία απάντηση.    

Μετά από περίπου 60 δευτερόλεπτα, ασθενής ανοίγει τα μάτια και τα καθηλώνει σε ένα φωτεινό σημείο.

Τα μάτια κανονικά κινούνται με ταχύτητα αργής φάσης ανάλογη προς τη δύναμη του ερεθίσματος, περίπου 22 ° / sec. Περιφερική αιθουσαία βλάβη παράγει λιγότερο έντονο νυσταγμό.

 



Κανονικά αυτό προκαλεί καταστολή του νυσταγμού. Αν όχι, τότε η αιτία μπορεί να είναι κεντρική.








 siel
                                                 

 

Ίλιγγος με λίγα λόγια....

 

 
πονοκεφαλος ζαλάδα ιλιγγος ασταθεια σφυριγμα στα αυτια
   

Ίλλιγος, ανισορροπία, αστάθεια, ζάλη

 

Με τον όρο «ίλιγγο» εννοούμε την ψευδαίσθηση κίνησης.

Για να διατηρήσουμε την ισορροπία μας χρησιμοποιούμε τους λαβυρίνθους(αιθουσαίο σύστημα), τα μάτια, και την βαθειά αισθητικότητα των αρθρώσεων(ιδιοδεκτική αισθητικότητα). Η επεξεργασία όλων αυτών των ερεθισμάτων γίνεται στον εγκέφαλο. Η δυσλειτουργία ενός εκ των παραπάνω, έχει ως αποτέλεσμα τα ερεθίσματα να είναι μη αναμενόμενα, γεγονός που οδηγεί στη λανθασμένη ερμηνεία τους και στην ψευδή αίσθηση ότι κινούμαστε. 

  

 

Ίλλιγος λοπόν είναι η ψευδής αίσθηση, περιστροφής των αντικειμένων ή του ίδιου του ασθενούς γύρω από αυτά, ή οποιασδήποτε κίνησης ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία μετακίνηση. Άρα ως ίλλιγος χαρακτηρίζεται κάθε κινητική ψευδαίσθηση που αφορά τον εαυτό ή το περιβάλλον είτε είναι περιστροφική είτε όχι (πχ γραμμική, μπρος πίσω ή δεξιά αριστερά). Ο ίλιγγος είναι υποκειμενικό σύμπτωμα μικρής διάρκειας, διαφορετικών διαταραχών, συνήθως όχι σοβαρών που πρέπει όμως να διαγνωσθούν. Συνοδεύεται με διάφορες νευροφυτικές εκδηλώσεις, όπως  εμετούς, εφίδρωση, ωχρότητα, ναυτία, ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία (λόγω συνδέσεων του λαβυρίνθου με το νευροφυτικό σύστημα) και συχνά εμβοές και βαρηκοΐα (λόγω της γειτνίασης και του ενιαίου του οργάνου ακοής και ισορροπίας στο εσωτερικό αυτί).

Η ανισορροπία και η αστάθεια είναι πραγματικές διαταραχές της ισορροπίας μεγαλύτερης συνήθως διάρκειας.
Η ζάλη είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιούν οι ασθενείς για κάθε ακαθόριστο δυσάρεστο αίσθημα στο κεφάλι, από πίεση, βάρος ή κενό στο κεφάλι, θόλωση (θολούρα), τάσεις λιποθυμίας, αίσθημα αδυναμίας ή πτώσης, διαταραχές της οράσεως, ορθοστατική υπόταση, κρίσεων πανικού, μέχρι τη βαριά ζαλάδα την ισορροπία και τον ίλιγγο. Οι γιατροί όμως χωρίζουν τη ζάλη σε αυτήν που προκαλείται από πραγματικές διαταραχές του συστήματος της ισορροπίας (αιθουσαία ζάλη) και στην κοινή ζάλη (μη αιθουσαία ζάλη) που προκαλείται από όλες τις υπόλοιπες αιτίες.  

Ο Ίλλιγος, η αστάθεια, και η αιθουσαία ζάλη οφείλονται σε βλάβες του συστήματος της ισορροπίας που μπορεί να είναι περιφερικές ή κεντρικές.

 

 Αιτίες 


Υπάρχουν δύο μορφές ιλίγγου:
•  Περιφερικός ίλιγγος όταν υπάρχει πρόβλημα με το μέρος του έσω ωτός
, που ελέγχει την ισορροπία, ή με το ακουστικό νεύρο,
•  Κεντρικός ίλιγγος όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα στον εγκέφαλο, ιδιαίτερα στο εγκεφαλικό στέλεχος ή την παρεγκεφαλίδα.

 

Περιφερικός ίλιγγος
 
Ίλιγγος που σχετίζεται με τις περιοχές στο εσωτερικό
αυτί (οπίσθιος λαβύρινθος), που ελέγχουν την ισορροπία (το ελλειπτικό και το σφαιρικό κυστίδιο, ημικύκλιους σωλήνες), ή το ακουστικό νεύρο (που συνδέει το εσωτερικό αυτί με το εγκεφαλικό στέλεχος).

 

                                 μπορεί να προκληθεί από:


•  Καλοήθης ίλιγγος θέσης (επίσης ονομάζεται καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης)
•  Φάρμακα όπως οι αμινογλυκοσίδες, σισπλατίνη, διουρητικά, ή σαλικυλικά
•  Τραυματισμός (όπως τραυματισμός στο κεφάλι)
•  Λαβυρινθίτιδα
•  Νόσο του Meniere
Ίλιγγος που σχετίζεται με προβλήματα στο αιθουσαίο νεύρο μπορεί να προκληθεί από:
•  Φλεγμονή (αιθουσαία νευρωνίτιδα)
•  Πίεση στο νεύρο συνήθως από καλοήθεις όγκους, όπως ένα μηνιγγίωμα ή ακουστικό νευρίνωμα 

 

Κεντρικός ίλιγγος

 

Ίλιγγος που σχετίζεται με τον εγκέφαλο, ιδιαίτερα το εγκεφαλικό στέλεχος ή το πίσω τμήμα του εγκεφάλου (παρεγκεφαλίδα).

 

                                   μπορεί να προκληθεί από:

 
•  Αγγειακά αίτια (εγκεφαλικά επεισόδια)
•  Φάρμακα (αντιεπιληπτικά, η ασπιρίνη, οινόπνευμα)
•  Ημικρανία(αιθουσαία ημικρανία)
•  Σκλήρυνση κατά πλάκας
•  Επιληψία (σπάνια) 


 Συμπτώματα 


Το κύριο σύμπτωμα είναι μια αίσθηση ότι εσείς ή το δωμάτιο κινείται ή περιστρέφεται. Ο ίλιγγος μπορεί να προκαλέσει ναυτία και έμετο.

 

Άλλα συμπτώματα μπορεί να είναι:


•  Δυσκολία στην όραση
•  Ζάλη
•  Βαρηκοία από το ένα αυτί
•  Απώλεια της ισορροπίας και αστάθεια
•  Εμβοές (κουδούνισμα στα αυτιά)
 Αν ο ίλιγγος οφείλεται σε προβλήματα στον εγκέφαλο (κεντρικός ίλιγγος), υπάρχουν συνήθως κεφαλαλγία και άλλα νευρολογικά συμπτώματα που μπορεί να περιλαμβάνουν:
•  Δυσκολία στην κατάποση
•  Διπλωπία (διπλή όραση)
•  Προβλήματα στην κίνηση των οφθαλμών
•  Παράλυση του προσωπικού νεύρου
•  Δυσαρθροία
•  Αδυναμία των άκρων 


 

Εξετάσεις και δοκιμές 


      Η φυσική εξέταση μπορεί να αποκαλύψει:


•  Νυσταγμό (ακούσιες κινήσεις των ματιών), προβλήματα στην κίνηση των οφθαλμών και διπλωπία
•  Αταξία (έλλειψη συντονισμού), ανισορροπία και αστάθεια
•  Δυσκολία με τη βάδιση
•  Βαρηκοία
•  Αδυναμία των άκρων 


    

 Οι δοκιμές για να καθοριστεί η αιτία του ιλίγγου μπορεί να περιλαμβάνουν:

 

 
•  Οι εξετάσεις αίματος
•  Ακουστικά προκλητά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους
•  Θερμικές δοκιμασίες
•  Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG)
•  Νυσταγμογράφημα
•  CT εγκεφάλου, λιθοειδών
•  Οσφυνωτιαία παρακέντηση
•  Μαγνητική τομογραφία και μαγνητική αγγειογραφία των αγγείων του εγκεφάλου

 


 Ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας (MRI) σε ασθενή με ακουστικό νευρίνωμα

 

 

Αντιμετώπιση, Θεραπεία 


Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του περιφερικού ιλίγγου μπορεί να είναι: 

 

 
Φαρμακευτική Θεραπεία

                  
•  Αντιχολινεργικά (όπως η σκοπολαμίνη)
•  Αντιισταμινικά (όπως Meclizine)
•  Οι βενζοδιαζεπίνες (όπως η διαζεπάμη ή λοραζεπάμη)
•  Προμεθαζίνη (για τη θεραπεία της ναυτίας και του εμέτου)
•  Διουρητικά
•  Κορτικοστεροειδή (κορτιζόνη) 
 

------------------------------------------------------------------------------

Πίνακας. Φαρμακολογικές θεραπείες για τον ίλιγγο

 

Φάρμακο

Δόση

Συνήθεις ανεπιθύμητες ενέργειες

Μεκλιζίνη

25–50 mg κάθε 6 ώρες

Καταστολή

Διφαινυδραμίνη

25–50 mg κάθε 4–6 ώρες

Καταστολή, ξηροστομία,

Προμεθαζίνη

25 mg κάθε 6 ώρες

Καταστολή, εξάνθημα, εξωπυραμιδικά συμπτώματα

Διαζεπάμη

2–10 mg κάθε 6–12 ώρες

Καταστολή, καταστολή αναπνευστικού, δυσσυνέργεια κινήσεων, αρτηριακή υπόταση

Κλοναζεπάμη

0.5 mg κάθε 8 ώρες

Καταστολή, διαταραχή νοητικών λειτουργιών, καταστολή αναπνευστικού

Διαδερμικό επίθεμα σκοπολαμίνης

1 έμπλαστρο κάθε 3 ημέρες

Καταστολή, ξηροστομία, ξηροδερμία, σύγχυση, ψευδαισθήσεις

 

------------------------------------------------------------------------------


Οι αιτίες των διαταραχών του εγκεφάλου που προκαλούν ίλιγγο πρέπει να εντοπίζονται και να αντιμετωπίζονται κατά το δυνατόν.
Επίμονα προβλήματα ισορροπίας μπορεί να βελτιωθούν με φυσιοθεραπεία.
Αιθουσαία αποκατάσταση , ένα είδος φυσικοθεραπείας με εκτέλεση ασκήσεων μπορεί να βελτιώσει την ανοχή στα συμπτώματα της ζάλης και έλλειψης ισορροπίας και να επιταχύνει την κεντρική αντιρρόπιση.
 
Για να αποφευχθεί επιδείνωση των συμπτωμάτων κατά τη διάρκεια επεισοδίων ιλίγγου, δοκιμάστε τα εξής:


•  Μείνετε ακίνητοι στο κρεβάτι.
•  Να επανέρχεσθε σιγά-σιγά στις δραστηριότητές σας.
•  Αποφύγετε τις απότομες μεταβολές θέσης.
•  Μην προσπαθήσετε να διαβάσετε και να δείτε τηλεόραση.
•  Αποφύγετε δυνατά φώτα.

 

Καλέστε το γιατρό σας
ή πηγαίνετε στα επείγοντα άν νιώσετε ζάλη ή ίλιγγο, μαζί με οποιοδήποτε από τα ακόλουθα:      
 
•  Σημαντικό τραύμα στο κεφάλι
•  Μια νέα, διαφορετική ή σοβαρή κεφαλαλγία
•  Πυρετός υψηλότερος από 38.5 C
•  Δυσκαμψία του αυχένα
•  Θολή όραση
•  Αιφνίδια απώλεια ακοής
•  Διαταραχή ομιλίας 
•  Αδυναμία στο πόδι ή το χέρι
•  Απώλεια συνείδησης
•  Πτώση ή δυσκολία στο βάδισμα
•  Πόνος στο στήθος ή ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία (γρήγορος ή αργός καρδιακός ρυθμός)
 
 

Αποφύγετε επικίνδυνες δραστηριότητες όπως η οδήγηση, ο χειρισμός βαρέων μηχανημάτων, και εργασία σε ύψος μέχρι 1 εβδομάδα μετά την εξαφάνιση των συμπτωμάτων. 

 

 πρόγνωση


Η πρόγνωση εξαρτάται από την αιτία, την ηλικία, την γενική υγεία και την έγκαιρη διάγνωση. Γίνεται κατανοητό λοιπόν γιατί κάθε ίλιγγος χρειάζεται Ωτορινολαρυγγολόγο και μάλλιστα επειγόντως.πειγ

 

Δείτε  ΕΔΩ  γιατί κάθε ίλιγγος χρειάζεται Ωτορινολαρυγγολόγο και μάλλιστα επειγόντως

 

Επιπλοκές 


Επίμονος χρόνιος ίλιγγος κα αστάθεια μπορεί να επηρεάσει την οδήγηση, την εργασία, και τον τρόπο ζωής.  Μπορεί επίσης να προκαλέσει πτώσεις, που μπορεί να οδηγήσουν σε πολλούς τραυματισμούς.

 

 

Περισσότερα για   ανισορροπία, αστάθεια  

 
Περισσότερα για   Ζάλη

 

Περισσότερα για    ΙΛΙΓΓΟ

 Ζάλη ίλλιγος

 


siel

Ο ίλιγγος αναλυτικά 

siel





 

 Η αίσθηση, το σύστημα της ισορροπίας, και ο ίλιγγος   

Ίλιγγος λαβυρινθος κεφάλι αυτί
 

 

Με λίγα λόγια....

 

 

Η ισορροπία καθορίζεται από ένα πολύπλοκο συνδυασμό πληροφοριών που εισρέουν στον εγκέφαλο, από τα μάτια, τις αρθρώσεις (ιδιοδεκτικότητα), και το λαβύρινθο (εσωτερικό αυτί).

 

Λαβύρινθος

 

 

 

 

 

 

 

 

     Λαβύρινθος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η αίσθηση της ισορροπίας εξαρτάται από τις φυσιολογικές η όχι αλληλεπιδράσεις:

  • -Του λαβυρίνθου, ο οποίος καταγράφει την κατεύθυνση της κίνησης όπως στροφή, εμπρός-πίσω, δεξιά-αριστερά, επάνω-κάτω.
  • -Των οφθαλμών που καταγράφουν τη θέση του σώματος στο χώρο καθώς και την κατεύθυνση της κίνησης.
  • -Των υποδοχέων πίεσης του δέρματος που ευρίσκονται στα πόδια και ενημερώνουν για το ποιο μέρος του σώματος είναι προς τα κάτω και ακουμπά στο έδαφος.
  • -Των αισθητικών υποδοχέων στους μύες, τις αρθρώσεις, και την σπονδυλική στήλη, που ενημερώνουν ποια μέρη του σώματος κινούνται
  • -της παρεγκεφαλίδας και του εγκέφαλου  που επεξεργάζεται τις πληροφορίες από τα υπόλοιπα τμήματα και ρυθμίζει την μεταξύ τους συνεργασία.

 Λαβύρινθοι

 Μάτια
 Αισθητικοί  
υποδοχείς δέρματος αρθρώσεων

Ισορροπία

 

Όταν ο εγκέφαλος λαμβάνει αντικρουόμενα μηνύματα από τα υπόλοιπα τέσσερα τμήματα όπως σε περίπτωση βλάβης, αυτό γίνεται αντιληπτό σαν ίλιγγος.

Οποιαδήποτε βλάβη στο φλοιό του εγκεφάλου, στα βασικά γάγγλια, στην παρεγκεφαλίδα ή στα περιφερικά πληροφορικά συστήματα (μάτια, αισθητήρια νεύρα των άκρων και του κορμιού και λαβύρινθος μαζί με το αιθουσαίο νεύρο που τον ενώνει με τον εγκέφαλο) καθώς και στα νεύρα που ενώνουν τα προαναφερθέντα όργανα μεταξύ τους επιφέρει μια «αναστάτωση» που υποκειμενικά την εκλαμβάνουμε ως ίλιγγο ( ψευδαίσθηση ότι εμείς ή τα αντικείμενα περιστρέφονται ή κινούνται ). Το κεντρικό νευρικό σύστημα προσπαθεί να αντιρροπήσει τη βλάβη, όσο αυτό όμως δεν συμβαίνει επαρκώς, παραπονιόμαστε για ίλιγγο, ή αστάθεια και κινδυνεύουμε να χάσουμε την ισορροπία μας.

Αντιθέτως δεν κινδυνεύουμε να χάσουμε την ισορροπία μας, όταν έχουμε απλώς ζάλη γιατί σε αυτήν δεν υπάρχει βλάβη στο μηχανισμό της ισορροπίας και το λαβύρινθο.
 
Περισσότερα....
 
Η σωστή λειτουργία του περιφερικού αιθουσαίου συστήματος απαιτεί άθικτους ημικύκλιους σωλήνες, που ανιχνεύουν τη γωνιακή επιτάχυνση. Εντός των ημικύκλιων σωλήνων, η μετακίνηση της ενδολέμφου διεγείρει τα τριχωτά κύτταρα της λυκηθοφόρου ακρολοφίας και στη συνέχεια το αιθουσαίο νεύροΕάν υπάρχει μονόπλευρη υπερδιέγερση ή υποδιέγερση του αιθουσαίου νεύρου, τότε βιώνει κανείς το αίσθημα του ιλίγγου.
 
 
λαβυρινθος κυπέλιο 
Το έσω ους περιέχει τα όργανα της ακουστικής και αιθουσαίας λειτουργίας. Ο  πρόσθιος λαβύρινθος ή κοχλίας (cochlea) είναι το εξειδικευμένο όργανο για την ακοή, ενώ ο οπίσθιος λαβύρινθος, συνεισφέρει στον προσανατολισμό και σταθεροποιεί την όραση και την ισορροπία, μέσω του αιθουσο-οφθαλμικού και του αιθουσο-νωτιαίου αντανακλαστικού. 


Ο οπίσθιος λαβύρινθος αποτελείται από τρεις ημικυκλικούς σωλήνες, και από δύο κυστίδια (ωτολιθοφόρα όργανα), το ελλειπτικό (utricle) και το σφαιρικό (saccule) κυστίδιο που αποτελούν την αίθουσα (vestibulare). Οι ημικυκλικοί σωλήνες (semicircular canals) είναι τοποθετημένοι κάθετα μεταξύ τους και είναι ευαίσθητοι στις περιστροφικές μετακινήσεις (γωνιακὴ ἐπιτάχυνση) σε κάθε ξεχωριστό γεωμετρικό άξονα. Το ελλειπτικό κυστίδιο αισθάνεται τις γραμμικές κινήσεις και την γραμμικὴ ἐπιτάχυνση  στους άξονες δεξιά - αριστερά και μπροστά - πίσω, ενώ το σφαιρικό κυστίδιο ανιχνεύει τις γραμμικές κινήσεις στους άξονες από πάνω - κάτω και μπροστά -πίσω. Το σφαιρικό και το ελλειπτικό κυστίδιο ανιχνεύουν επίσης τις μεταβολές στον προσανατολισμό μας ως προς τη βαρύτητα, μεταβολές που οφείλονται σε κινήσεις της κεφαλής, όπως είναι η κάμψη προς τα εμπρός ή η πλάγια κλίση.

Ο οπίσθιος λαβύρινθος ρυθμίζει την ισορροπία στέλνοντας στον εγκέφαλο δύο ειδών πληροφορίες:
  • Πληροφορίες γιά τη γραμμικὴ ἐπιτάχυνση με τα ωτολιθοφόρα όργανα.
  • Πληροφορίες γιά τη γωνιακὴ ἐπιτάχυνση με τους ἡμικυκλίους σωλήνες.
 
κυπέλλιο
Κάθε ημικύκλιος σωλήνας(semicircular canal)έχει μία παχιά βάση τη λύκηθο (ampulla), η οποία περιέχει μια παχύρρευστη ζελατινώδη ουσία(ζελέ) σε σχήμα σταγόνας βροχής (βλ. Σχήμα). Αυτή η δομή, που ονομάζεται κυπέλλιο(cupula), κάθεται πάνω σε ένα σύμπλεγμα αισθητήριων(τριχωτά κύτταρα) και στηρικτικών κυττάρων(Supporting cells), που ονομάζεται λυκηθοφόρος ακρολοφία. Τα τριχωτά κύτταρα(Hair cells) έχουν μερικές μακριές νηματοειδείς προεκτάσεις, που ονομάζονται στερεοκροσοί(Stereocilia), και μία μακρύτερη που ονομάζεται κινοσίλιο (kinocilium), και εκτείνονται μέσα στο ζελέ. Με τις κινήσεις της κεφαλής, το υγρό στο εσωτερικό του ημικυκλικού σωλήνα (ενδόλεμφος) μετακινείται από αδράνεια. Αυτή η κίνηση προκαλεί το κυπέλλιο να γείρει προς τη μία ή την άλλη πλευρά και να κάμψει τους στερεοκροσούς (stereocilia) πρός ή μακριά από το κινοσίλιο.
 

κυπέλιο κινοσίλια στερεοσίλια2

 
Λήκυθος κυπέλιο Λήκυθος κυπέλιο στροφή
  
 
Η δράση της κλίσης παραμορφώνει τους κροσούς και δημιουργείται ένα νευρικό σήμα που ταξιδεύει με το αιθουσαίο νεύρο (nerve) στον εγκέφαλο για να αντιληφθεί την κίνηση και τη θέση του κεφαλιού.
Όπως και οι ημικυκλικοί σωλήνες, το ελλειπτικό και το σφαιρικό κυστίδιο έχουν αισθητήρια τριχωτά κύτταρα. Αυτά τα κύτταρα βρίσκονται στο κάτω μέρος της δομής και οι στερεοκροσοί τους επεκτείνονται σε ένα υπερκείμενο ζελατινώδες(ζελέ) στρώμα. Στην κορυφή της ζελατινώδους μάζας βρίσκονται μικροσκοπικοί κόκκοι (ωτόλιθοι,otoliths) από ανθρακικό ασβέστιο που σχηματίζουν ένα στρώμα, την ωτοκονία. Αυτές οι δομές ονομάζονται ωτολιθοφόρα όργανα (κηλίδες του ελλειπτικού και του σφαιρικού κυστιδίου). 
 
 
ωτόλιθοι κηλίδα
Ελειπτικό σφαιρικό κυστίδιο ωτοκονία ωτόλιθοι
 
Σφαιρικό ελειπτικό κυστίδιο ωτοκονία ωτόλιθοι
 
 
Μόλις γέρνετε το κεφάλι σας, η βαρύτητα τραβά τους ωτόλιθους, οι οποίοι στη συνέχεια μετακινούν τους στερεοκροσούς. Όπως και με τους ημικυκλικούς σωλήνες, η κίνηση αυτή δημιουργεί ένα σήμα (νευρική ώση) που ενημερώνει τον εγκέφαλο γιά τη θέση του κεφαλιού.
 
Ελειπτικό κυστίδιο ωτοκονία ωτόλιθοι Σφαιρικό κυστίδιο ωτοκονία ωτόλιθοι
 
 
 
Ημικύκλιοι σωλήνες
 
 
 λύκηθος ακρολοφία
 
 
 
δυναμικά ενέργειας στους ημικύκλιους σωλήνες 
δυναμικά  στους ημικύκλιους σωλήνες
 
 
Όταν το κεφάλι βρίσκεται σε ανάπαυση τα τριχωτά κύτταρα είναι μερικώς εκπολωμένα και τα δυναμικά ενέργειας του νεύρου σε χαμηλή συχνότητα. Όταν το κεφάλι περιστρέφεται, η ενδόλεμφος εντός του λαβυρίνθου υστερεί λόγω της αδράνειας. Ανάλογα με τη γωνία και φορά περιστροφής, οι στερεοκροσοί στο κυπέλλιο είτε λυγίζουν προς κινοσίλιο (kinocilium) ή απομακρύνονται από αυτό. Εάν οι στερεοκροσοί λυγίσουν μακριά από το κινοσίλιο το κύτταρο είναι υπερπολωμένο και τα δυναμικά ενέργειας του νεύρου υφίστανται μείωση. Αν η στροφή των στερεοκροσών γίνει προς το κινοσίλιο το κύτταρο είναι αποπολωμένο και τα δυναμικά ενέργειας του νεύρου υφίστανται αύξηση 


 
Λέμφος λύκηθος ημικυκλίου σωλήνα  σε χορεύτρια
 
 
Το ελλειπτικό και το σφαιρικό κυστίδιο (ωτολιθοφόρα όργανα)
 
 
δυναμικά ενέργειας στην κηλίδα του σφαιρικού κυστιδίου
 
Κατά τη γραμμική επιτάχυνση τα τριχωτά κύτταρα στο ελλειπτικό και το σφαιρικό κυστίδιο, υπόκεινται στις ίδιες μηχανικές στρεβλώσεις και παράγουν ανάλογα δυναμικά ενέργειας του νεύρου, όπως περιγράφεται στους ημικύκλιους σωλήνες. Τα κύτταρα αυτά όχι μόνο ανιχνεύουν τη γραμμική επιτάχυνση, αλλά παρέχουν πληροφορίες για τη σχετική θέση του κεφαλιού στο χώρο.
 
 
δυναμικά ενέργειας στην κηλίδα του ελειπτικού κυστιδίου
 
 
 
 
 Ελειπτικό κυστίδιο Σφαιρικό κυστίδιο ωτοκονία
Ωτολιθοφόρα όργανα

 

Ο οπίσθιος λαβύρινθος ρυθμίζει την ισορροπία στέλνοντας στον εγκέφαλο δύο ειδών πληροφορίες:
  • Πληροφορίες γιά τη γραμμική κίνηση και πιτάχυνση κάθετα με το ελλειπτικό (utricle) και οριζόντια με το σφαιρικό (saccule) κυστίδιο.
  • Πληροφορίες γιά τη γωνιακή επιτάχυνση με τους ἡμικυκλίους σωλήνες που ο κύριος ρόλος τους είναι ο έλεγχος της θέσης των ματιών κατά τη διάρκεια της κίνησης του κεφαλιού.
  •   

 

Δείτε ΕΔΩ με κινούμενες εικόνες 

 

Πως και γιατί δημιουργείται το αίσθημα του ιλίγγου;
 
 
Αν υπάρχει βλάβη στους ημικυκλίους σωλήνες που ελέγχουν τη γωνιακή επιτάχυνση - περιστροφή, θα προκληθεί αυτόματος περιστροφικός ίλιγγος
Αν υπάρχει βλάβη στα ωτολιθοφόρα όργανα που ελέγχουν πληροφορίες γιά τη γραμμική κίνηση και επιτάχυνση άρα και τη βαρύτητα, κυρίως θα προκληθεί γραμμικός ίλιγγος τύπου ανελκυστήρος, και ποιό σπάνια διαταραχή στην αντίληψη της καθετότητος, δηλαδή τύπου Πίζας, σαν το σύνολο του κόσμου να είχε κλίση.


Σε περιπτώσεις τέλος όπου, μετά από βλάβη των ωτολιθοφόρων οργάνων, μερικοὶ ωτόλιθοι έχουν "ἀποικίσει" το ειδικό αισθητήριο του οπισθίου καθέτου ημικυκλίου σωλήνα ή βρίσκονται ελεύθεροι μέσα σ' αυτόν, τότε δημιουργείται ο  καλοήθης ἴλιγγος θέσεως, που έχει έντονο περιστροφικό χαρακτήρα καί είναι προκλητός αφού επέρχεται λίγο μετά τη λήψη ορισμένων θέσεων του κεφαλιού. Αυτό συμβαίνει γιατί ο ασθητήρας της γωνιακής επιταχύνσεως του ημικυκλίου σωλήνα μετατράπηκε από τους ωτολίθους, που εγκατεστάθησαν πάνω του, σε αισθητήρα βαρύτητος. Ενώ λοιπόν η βαρύτητα ερεθίζει τώρα τον πρώην αισθητήρα γωνιακής επιταχύνσεως, ο εγκέφαλος συνεχίζει να αντιλαμβάνεται την πληροφορία που στέλνει, ως πληροφορία γωνιακής επιταχύνσεως. Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ο ασθενὴς μπερδεύεται και προβληματίζεται, γιατί δεν μπορεί να πιστέψει στις αισθήσεις του. 
 

 

 

 

 

siel 

 Απώλεια της ισορροπίας, ανισορροπία, αστάθεια 
Ανισορροπία αστάθεια

 
Η ανισορροπία είναι ένας σχετικά ασαφής όρος, τον οποίο ο ασθενής περιγράφει με ιδιαίτερη δυσκολία. Οι ασθενείς με ανισορροπία συχνά παραπέμπονται λόγω αίσθησης έλλειψης ισορροπίας [imbalance] ή αστάθειας [unsteadiness]. Δεν εμφανίζουν αίσθηση μετακίνησης, ούτε αίσθημα ζάλης ή προλιποθυμικής κατάστασης. Αισθάνονται ότι η ισορροπία τους δεν είναι φυσιολογική και μπορεί να μην αισθάνονται σταθεροί όταν στέκονται ακίνητοι σε ένα σημείο ή όταν βαδίζουν. Η ανισορροπία μπορεί να εμφανιστεί ως αποτέλεσμα ευρείας ποικιλίας καταστάσεων και δεν εντοπίζεται σε μεμονωμένο τμήμα του νευρικού συστήματος. Οι διαταραχές στο φλοιό ή στα βασικά γάγγλια (για παράδειγμα, υδροκέφαλος φυσιολογικής πίεσης ή νόσος του Parkinson), στο νωτιαίο μυελό (για παράδειγμα, μυελοπάθειες) στην παρεγκεφαλίδα (για παράδειγμα, παρεγκεφαλιδική αταξία, τα περιφερικά νεύρα (για παράδειγμα, αισθητικές πολυνευροπάθειες) ή ακόμη και στο οπτικό σύστημα μπορεί να δημιουργούν μια αίσθηση ανισορροπίας.

Οι ασθενείς με ανισορροπία μπορεί να παραπονιούνται για συνεχή ή επιμένοντα συμπτώματα. Ωστόσο, μπορεί να υπάρχει και πρόκληση κατά τη διάρκεια της ορθοστασίας ή της βάδισης. Η επιδείνωση των συμπτωμάτων κατά τη βάδιση στο σκοτάδι ή μετά από κλείσιμο των ματιών κατά την όρθια θέση (όπως για παράδειγμα κατά τη διάρκεια του ντους) μπορεί να εγείρει την πιθανότητα δυσλειτουργίας αισθητικών νεύρων, όπως στα πλαίσια περιφερικής πολυνευροπάθειας ή των οπίσθιων δεσμών του νωτιαίου μυελού, όπως στα πλαίσια μυελοπάθειας. Οι ασθενείς με ανισορροπία δεν είναι απαραίτητο να παραπονιούνται για αληθή ίλιγγο ή αίσθημα ζάλης. Ωστόσο, αυτοί με αληθή ίλιγγο ή αίσθημα ζάλης μπορεί επίσης να αναφέρουν ένα αίσθημα ανισορροπίας.

Εξαιτίας του ότι η ανισορροπία έχει να κάνει με δυσλειτουργία σε διάφορους τομείς του νευρικού συστήματος, υπάρχει μια πλειάδα διαταραχών που μπορεί να συσχετιστούν με αυτό το σύμπτωμα. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι διαταραχές της παρεγκεφαλίδας (για παράδειγμα, ανεπιθύμητες ενέργειες φαρμάκων ή τοξίκωση από αλκοόλ, εκφύλιση παρεγκεφαλίδας, νεοπλάσματα, παρεγκεφαλιδικά έμφρακτα), διαταραχές των οπίσθιων δεσμών του νωτιαίου μυελού (υποξεία συνδυασμένη εκφύλιση από έλλειψη βιταμίνης Β12, έλλειψη χαλκού, συμπιεστικές μυελοπάθειες) και διαταραχές των αισθητικών περιφερικών νεύρων (περιφερικές νευροπάθειες). Ένα προσεκτικό ιστορικό και μια αντικειμενική εξέταση αναμένεται να βοηθήσουν στην ταυτοποίηση της εντόπισης της διαταραχής και να προσδιορίσουν τη διαφορική διάγνωση. Ωστόσο, ακόμη και μετά από μια πλήρη εξέταση και ένα πλήρη έλεγχο, συχνά η υποκείμενη αιτία της ανισορροπίας δεν προσδιορίζεται.

Οι αιτίες της ανισορροπίας και της αστάθειας μπορεί να περιλαμβάνουν:

 
  • Προβλήματα από το έσω αυτί. (περιφερικό αιθουσαίο). Ανωμαλίες με το εσωτερικό αυτί σας μπορεί να σας αναγκάσει να νιώθετε αστάθεια όταν περπατάτε, ειδικά στο σκοτάδι.
  • Αισθητικές διαταραχές. Βλάβες της όρασης και των νεύρων στα πόδια (περιφερική νευροπάθεια) είναι συχνές σε ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας και μπορεί να οδηγήσει σε δυσκολία στο να διατηρήσουν την ισορροπία τους.
  • Προβλήματα των μυών και αρθρώσεων. Η μυϊκή αδυναμία και η οστεοαρθρίτιδα - ο τύπος της αρθρίτιδας που περιλαμβάνει την φθορά των αρθρώσεων - μπορεί να συμβάλει στην απώλεια της ισορροπίας.
  • Νευρολογικές παθήσεις. (κεντρικό αιθουσαίο) Διάφορες νευρολογικές διαταραχές μπορεί να οδηγήσουν σε προοδευτική απώλεια της ισορροπίας, συμπεριλαμβανομένης της νόσου του Πάρκινσον, παρεγκεφαλιδικής αταξίας, υδροκέφαλου φυσιολογικής πίεσης και παθήσεων της σπονδυλικής στήλης.
  • Φάρμακα. (δρούν και περιφερικά και κεντρικά)  Απώλεια της ισορροπίας μπορεί να είναι μια παρενέργεια ορισμένων φαρμάκων, όπως η κατάχρηση αμινογλυκοσιδών (περιφερικά), ή υπνωτικών, ηρεμιστικών, και ναρκωτικών (κεντρικά).
Δηλαδή στην ανισορροπία και αστάθεια εκτός των προβλημάτων των μυών και των αρθρώσεων, τα υπόλοιπα αποτελούν βλάβη του συστήματος της ισορροπίας (περιφερικού ή κεντρικού) και υπάρχει πραγματική διαταραχή της ισορροπίας που εμφανίζεται όμως με τη μορφή αστάθειας και όχι περιστροφής (ιλίγγου).
 
Αιτίες της ανισορροπίας
 
Αισθητηριακές διαταραχές (απώλεια της ιδιοδεκτικής αίσθησης, αιθουσαίας αίσθησης, οπτικής αίσθησης, ή ένας συνδυασμός και των τριών). Κάθε πηγή μπορεί να προκαλέσει ζάλη, ανισορροπία.
  • Ελειψη Β12 (συχνή)
  • Περιφερική νευροπάθεια (συχνή)
  • αμφοτερόπλευρη απώλεια της αιθουσαίας λειτουργίας (σπάνια)
  • αστάθεια (Disequilibrium) των τυφλών
Κεντρικές διαταραχές του εγκεφάλου, 
  • Ημικρανία (συχνή)
  • Πολλαπλά μικρά εγκεφαλικά επεισόδια (συχνή)
  • Εκφύλιση , δυσπλασία Chiari , και άλλες διαταραχές της παρεγκεφαλίδας (μέτρια συχνή)
  • Παρκινσονισμός και συναφείς διαταραχές των βασικών γαγγλίων (μέτρια συχνή)
  • Υδροκέφαλος ή διαρροή ΕΝΥ (σπάνια)
  • Κινήτωση - Mal de Debarquement σύνδρομο (σπάνια)
  • Σκλήρυνση κατά πλάκας και άλλες διαταραχές της λευκής ουσίας (σπάνια)
  • Μεταστάσεις καρκίνου (σπάνια)
  • Οφθαλμοϋπερώιος (oculopalatal) μυόκλονος (σπάνια)
  • ορθοστατικός τρόμος (εξαιρετικά σπάνιο, ίσως ακόμη και ανύπαρκτες)
 
Περιφερικές (όπως αδυναμία που προκαλείται από την ασθένεια των μυών), ή παθήσεων της σπονδυλικής στήλης.
  • Αυτές είναι συχνές διαταραχές, αλλά γενικά άλλα συμπτώματα εκτός της ανισορροπίας κυριαρχούν στην κλινική εικόνα
  • Συμπίεση του νωτιαίου μυελού (συχνές).

 

Στην περίπτωση της χρόνιας ανισορροπίας και αστάθειας (χρόνιος ίλιγγος) χρειάζεται πολύ προσοχή γιατί είναι συχνή σε κεντρικές βλάβες. Μπορεί όμως να συμβεί και σε παλιές περιφερικές βλάβες όπου έμεινε μόνιμη υπαισθησία(βλάβη) στο λαβύρινθο και τελικά επήλθε κεντρική αντρρόπηση, από ρήξη αυτής της αντιρροπήσεως κατά διαστήματα, ιδίως στις απότομες κινήσεις. Οι οξείες βλάβες του λαβυρίνθου συνήθως κάνουν έντονο περιστροφικό ίλιγγο με εμμέτους, μικρής διάρκειας.

Σε ασθενείς με ανισορροπία και κάποια ψευδαίσθηση της κίνησης, όπως κλίση, κυματισμός, ή ώθηση, η ανισορροπία συνήθως προκαλείται από διαταραχές στο εσωτερικό αυτί. Όταν κάποια ψευδαίσθηση της κίνησης, δεν είναι παρούσα, η ανισορροπία είναι πιο κεντρικά. Σε ηλικιωμένους ασθενείς, πολυαισθητηριακές διαταραχές είναι η πιο συχνή αιτία. Στους νεότερους ασθενείς, τα κεντρικά προβλήματα είναι πιο συχνά.


•  Περιλεμφικό συρίγγιο. 

Το περιλεμφικό συρίγγιο [perilymphatic fistula] (ΠΛΣ) είναι μια παθολογική επικοινωνία ανάμεσα στο έσω και το μέσο αυτί, που επιτρέπει τη μετακίνηση περιλεμφικού υγρού στο μέσο αυτί μέσω της στρογγυλής ή ωοειδούς θυρίδας, ή του οριζόντιου συνήθως ημικύκλιου σωλήνα μετά απο διάβρωσή του. 


Μια χειρουργική επέμβαση στον αναβολέα, μια μηχανική κάκωση ή ένα βαρότραυμα [barotrauma] συνήθως από κατάδυση, και η χρόνια μέση χολοστεατοματώδης ωτίτιδα, μπορεί να οδηγήσουν σε ΠΛΣ.
Οι ασθενείς εμφανίζουν επεισοδικό ίλιγγο, που προκαλείται από το χειρισμό Valsalva (προσπάθεια πρόκλησης εξίσωσης) ή από δυνατό ήχο (φαινόμενο Tullio), και / ή απώλεια ακοής που μπορεί να είναι, αιφνίδια ή προοδευτικά εξελισσόμενη με διακυμάνσεις, νευραισθητήρια βαρηκοία.  Άλλα συμπτώματα που συνοδεύουν το περιλεμφικό συρίγγιο είναι οι εμβοές ώτων, διαταραχές της ιοσορροπίας και αίσθημα πληρότητας του αυτιού. Αν εμφανιστεί περιλεμφικό συρίγγιο σε παιδί, αυτό μπορεί να σχετίζεται με με συγγενείς ανωμαλίες του μέσου ή του έσω ωτός. 
Η δοκιμασία συριγγίου Henebert [fistula test], δηλαδή η εφαρμογή θετικής και αρνητικής πίεσης μέσω αερο-ωτοσκοπίου [pneumatic otoscope], μπορεί να προκαλέσει νυσταγμό και ίλιγγο, η ευαισθησία της όμως σε χειρουργικά επιβεβαιωμένες περιπτώσεις είναι χαμηλή.
Στον έλεγχο για ύπαρξη περιλεμφικού συριγγίου με πνευματικό ωτοσκόπιο ή μπαλόνι(δοκιμασία Henebert), επί υπάρξεως συριγγίου παρατηρείται νυσταγμός προς την πάσχουσα πλευρά. Η δοκιμασία Hennebert έχει ευαισθησία 25%.
Επίσης υπάρχει και η δοκιμασία συριγγίου στροφής με ευαισθησία 90% κατά την οποία ο ασθενής περπατά σε ευθεία γραμμή με τα μάτια κλειστά και εν συνεχεία εκτελεί στροφή 180 μοιρών προς τα δεξιά ή αριστερά. Εάν υπάρχει συρίγγιο ο ασθενής θα χάσει την ισορροπία του προς την πλευρά της βλάβης.
Η υπολογιστική τομογραφία (CT) μπορεί να αναδείξει υγρό στην περιοχή του κολπώματος της στρογγυλής θυρίδας [round window recess].
Το πρώτο βήμα της θεραπείας είναι η ανάπαυση, η ανύψωση της κεφαλής και η αποφυγή καταπόνησης. Η απουσία υποχώρησης μετά από μερικές εβδομάδες συντηρητικής θεραπείας αποτελεί ένδειξη χειρουργικής επιδιόρθωσης μέσω επικάλυψης [surgical patch]. Υποτροπές εμφανίζονται στο 10% των περιπτώσεων.

•  Οστικό Έλλειμμα του Άνω Ημικύκλιου Σωλήνα

Το οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα οφείλεται σε ελάττωμα του κροταφικού οστού που καλύπτει τον άνω (πρόσθιο) ημικύκλιο σωλήνα. Αυτό επιτρέπει στους ήχους ή στην πίεση να μεταδοθούν στο έσω ους, μετακινώντας την ενδολέμφο του άνω ημικύκλιου σωλήνα. Οι ασθενείς αναπτύσσουν ίλιγγο και ταλαντοψία που επάγονται από ήχο ή πίεση (με οποιοδήποτε χειρισμό Valsalva). Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν τη χρόνια διαταραχή της ισορροπίας και την υπερακουσία στους ήχους που μεταδίδονται μέσω της οστέινης αγωγής. Ο νυσταγμός επάγεται ομοίως από την πίεση και έχει κάθετο και στροφικό στοιχείο προς την κατεύθυνση της ενεργοποίησης του άνω ημικύκλιου σωλήνα. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να εμφανίζουν βαρηκοΐα τύπου αγωγιμότητας και αυτοφωνία. 
Δοκιμασία Weber στον αστράγαλο. Στη δοκιμασία Weber το δονούμενο διαπασών τοποθετείται στον αστράγαλο ή στο γόνατο. Εάν ανιχνεύεται ο ήχος, πρόκειται για μία ασυνήθιστα μεγάλη ικανότητα που ονομάζεται υπερ-ακουσία και μπορεί να παραπέμπει σε SCDS Σύνδρομο.
Η υπολογιστική(αξονική) τομογραφία (CT) μπορεί να αναδείξει το έλλειμμα στο κροταφικό οστό
 
οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα  Superior canal dehiscenceπεριλεμφικό  συρίγγιο και οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα
 
οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα και περιλεμφικό συρίγγιο
 
 
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χειρουργική σύγκλιση ή την ανάπλαση του ημικύκλιου σωλήνα.



•  αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια


Η αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια είναι μια σημαντική αιτία προϊούσας διαταραχής της ισορροπίας σε ενήλικες και θα πρέπει να λογαριάζεται ακόμη και όταν η ακοή είναι φυσιολογική και δεν υπάρχουν συνοδά επεισόδια υποτροπιάζοντος ιλίγγου. Η αιθουσαία δυσλειτουργία μπορεί να προκληθεί από πολλά διαφορετικά αίτια, συμπεριλαμβανομένων τοξικών, μεταβολικών, αυτοάνοσων, αγγειακών, νεοπλασματικών, αναπτυξιακών ή εκφυλιστικών διεργασιών.

 

•  επιθέσεις πτώσης(Drop Attacks)

 
Είναι ξαφνικές πτώσεις απρόκλητες και αυθόρμητες ενώ κάποιος στέκεται ή περπατάει, με πλήρη ανάκτηση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά. Συνήθως δεν υπάρχει απώλεια της συνείδησης ή εκδηλώσεις απο τη μνήμη. Είναι ένα σύμπτωμα, όχι η διάγνωση, και μπορεί να έχει διαφορετικές αιτίες.
Αιτίες
Στις περισσότερες περιπτώσεις (64%), η αιτία  δεν είναι ποτέ οριστική. Περίπου το 12% οφείλονται στην καρδιά (μια παραλλαγή της συγκοπής ), το 8% οφείλεται στην κακή κυκλοφορία προς τον εγκέφαλο , το 8% οφείλεται σε προβλήματα τόσο με την καρδιά όσο με τον εγκέφαλο, το 7% οφείλεται σε σπασμούς , 5% λόγω του εσωτερικού αυτιού (νόσος Meniere  - που ονομάζεται ωτολιθική κρίση του Tumarkin), και 1%, που οφείλεται σε ψυχολογικά προβλήματα. Σπάνια, οι επιθέσεις πτώσης είναι υπερβολικές αντιδράσεις σε ένα ξάφνιασμα. Ένας μικρός αριθμός των επιθέσεων πτώσης μπορεί να οφείλεται σε οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα.
 

siel 

Ζάλη (ζαλάδα)

 

ζαλάδα πονοκεφαλος  ιλιγγος ασταθεια σφυριγμα στο αυτί
 

 

Η ζάλη είναι ένας από τους πιο συχνούς λόγους επίσκεψης των ενηλίκων στον γιατρό.
Ορισμένα χαρακτηριστικά της ζάλης όπως, αν είναι αίσθημα λιποθυμίας και αδυναμίας, ή απώλεια της ισορροπίας αστάθεια και ίλιγγος, θα δώσουν ενδείξεις για τις πιθανές αιτίες.
Οι ασθενείς με τη λέξη ζάλη μπορεί να εννούν τα πάντα, από την ελαφριά ζάλη και βάρος στό κεφάλι, μέχρι τον περιστροφικό ίλλιγγο και τη βαρειά ζάλη, οι γιατροί όμως διαχωρίζουν την κοινή ζάλη απο τον ίλιγγο. 
Γιά τους γιατρούς ζάλη είναι ένα μάλλον ακαθόριστο δυσάρεστο αίσθημα στο κεφάλι, συνοδευόμενο ορισμένες φορές από διαταραγμένη αντίληψη του περιβάλλοντος και αδιαθεσία, αλλά ο προσανατολισμός στο χώρο είναι φυσιολογικός.
 
 
Ζάλη είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει όλα τα υπόλοιπα εκτός, την ψευδαίσθηση ότι εσείς ή τα αντικείμενα περιστρέφονται ή κινούνται που καλείται ίλιγγος και την αίσθηση απώλειας της ισορροπίας (ανισορροπία) και αστάθειας στη βάδιση.

Δηλαδή τα πάντα, από πίεση, βάρος ή κενό στο κεφάλι, σύγχυση, θόλωση(θολούρα), τάσεις λιποθυμίας, αίσθημα αδυναμίας ή πτώσης, διαταραχές της οράσεως, ορθοστατική υπόταση, κρίσεων πανικού με υπεραερισμό, μέχρι τη βαριά ζάλη.
Δέν αποκλείεται όμως πραγματικές βλάβες του συστήματος της ισορροπίας να εκδηλώνονται ή να συνοδεύονται από ακαθόριστη ζάλη ιδίως όταν είναι χρόνιες.
Η ζάλη λοιπόν είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιούν οι ασθενείς για κάθε ακαθόριστο δυσάρεστο αίσθημα στο κεφάλι, από πίεση, βάρος ή κενό στο κεφάλι, θόλωση (θολούρα), τάσεις λιποθυμίας, αίσθημα αδυναμίας ή πτώσης, διαταραχές της οράσεως, ορθοστατική υπόταση, κρίσεων πανικού, μέχρι τη βαριά ζαλάδα την ισορροπία και τον ίλιγγο. Οι γιατροί όμως χωρίζουν τη ζάλη σε αυτήν που προκαλείται από πραγματικές διαταραχές του συστήματος της ισορροπίας (αιθουσαία ζάλη) και στην κοινή ζάλη (μη αιθουσαία ζάλη) που προκαλείται από όλες τις υπόλοιπες αιτίες. 

 
Αιθουσαία βλάβη υπάρχει στον ίλιγγο πάντα, στην αστάθεια πολύ συχνά, στη ζάλη σπάνια.
 

Άλλο ζάλη, και άλλο, ίλιγγος και αστάθεια

 

 

Βλάβη μηχανισμού ισορροπίας (αιθουσαίου)

ίλιγγος

 

ΝΑΙπάντα

αστάθεια

 

ΝΑΙσυχνά

ζάλη

 

ΟΧΙσπάνια


Γιατί εμάς μπορεί να μας μπερδεύουν η ζάλη, ο ίλιγγος, και η αστάθεια (ανισορροπία), για τους ειδικούς όμως αποτελούν διαφορετικά συμπτώματα, που χρειάζεται να είναι ξεκαθαρισμένα ώστε να μπορέσουν να καταλήξουν στη σωστή διάγνωση και να βρεθεί η αιτία.
Δυστυχώς, πολλοί ασθενείς δυσκολεύονται να περιγράψουν τη ζάλη τους. Πάνω από το ένα τρίτο των ασθενών με βλάβη στο σύστημα της ισορροπίας και νυσταγμό χρησιμοποιούν τους όρους «βαρύ κεφάλι» και «ζαλάδα ή ζάλη» για να περιγράψουν πραγματικό ίλιγγο ή αίσθημα περιστροφής. Το νυσταγμογράφημα είναι χρήσιμο για τον προσδιορισμό εάν ένας ασθενής έχει πραγματικά ίλιγγο από το εσωτερικό αυτί.
 
 

Αιτίες της ζάλης

Εδώ αναφέρονται οι αιτίες της μη αιθουσαίας ζάλης, οι υπόλοιπες αιτίες της αιθουσαίας ζάλης είναι ίδιες με του ιλίγγου, της ανισορροπίας και της αστάθειας.
Αν και συχνά οι ζαλάδες διαρκούν πολύ, σπάνια οφείλονται σε μια σοβαρή, ή απειλητική για τη ζωή αιτία.

Αίσθημα λιποθυμίας (προσυγκοπή)
Είναι ο ιατρικός όρος για το αίσθημα λιποθυμίας και ζαλάδας στο κεφάλι χωρίς απώλεια συνείδησης. Μερικές φορές η ναυτία, το χλωμό δέρμα και ατονία του μυοσκελετικού συνοδεύουν ένα αίσθημα λιποθυμίας. Αιτίες της προσυγκοπής είναι :

  • Πτώση της αρτηριακής πίεσης (ορθοστατική υπόταση) Η πτώση της συστολικής πίεσης του αίματος μπορεί να οδηγήσει σε ζαλάδα ή αίσθημα λιποθυμίας. Μπορεί να συμβεί όταν κάποιος κάθεται και μετά σηκώνεται πάρα πολύ γρήγορα.
  • Η ανεπαρκής εξώθηση του αίματος από την καρδιά. Διάφορες παθήσεις του καρδιακού μυός (μυοκαρδιοπάθεια), ένας μη φυσιολογικός καρδιακός ρυθμός (αρρυθμία) ή μείωση του όγκου του αίματος μπορεί να προκαλέσει ανεπαρκή ροή του αίματος από την καρδιά σας.
Άλλες αισθήσεις ζάλης όπως αίσθηση περιστροφής μέσα στο κεφάλι, βάρος ή κενό στο κεφάλι ,ελαφριά ζαλάδα, κούνημα, ταλάντωση, κυματισμός ή βαριά ζαλάδα. Και άλλες αισθήσεις "ζάλης" που είναι πιο δύσκολο να περιγράψουν οι ασθενείς.
Ορισμένες από τις αιτίες είναι:
  • Φάρμακα. Αντιυπερτασικά φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν αίσθημα λιποθυμίας, αν ρίξουν την αρτηριακή σας πίεση πάρα πολύ. Πολλά άλλα φάρμακα όπως αντιβιοτικά, παυσίπονα, αντικαταθλιπτικά, ηρεμιστικά, ή οινόπνευμα κ.α.,  μπορεί να προκαλέσουν μη ειδικά αισθήματα της ζάλης που εξαφανίζονται μετά τη διακοπή του φαρμάκου.
  • Εσωτερικές διαταραχές στα αυτιά. Μερικές ανωμαλίες στο εσωτερικό αυτί μπορεί να προκαλέσουν επίμονη ζάλη, όχι του τύπου του ίλιγγου.
  • Οι αγχώδεις διαταραχές. Ορισμένες αγχώδεις διαταραχές, όπως αγχώδης νεύρωση ή κατάθλιψη, κρίσεις πανικού και αγοραφοβίας, μπορεί να προκαλέσουν ζάλη. Μερικές φορές, μία διαταραχή του αιθουσαίου μπορεί να προκαλεί τα συμπτώματα, αλλά στη συνέχεια και ενώ το πρόβλημα στο αυτί έχει επιλυθεί το άγχος προκαλεί τη συνέχιση της ζάλης.
  • Διάφορα άλλα όπως, συστηματικά νοσήματα, υπογλυκαιμία, ενδοκρινολογικές παθήσεις, ή ακόμα και ένας όγκος στον εγκέφαλο.

 

Δυστυχώς, πολλοί ασθενείς δυσκολεύονται να περιγράψουν τη ζάλη τους. Πάνω από το ένα τρίτο των ασθενών με βλάβη στο συστημα της ισορροπίας και νυσταγμό χρησιμοποιούν τους όρους «βαρύ κεφάλι» και «ζαλάδα ή ζάλη» για να περιγράψουν πραγματικό ίλιγγο ή αίσθημα περιστροφής.


Το νυσταγμογράφημα είναι χρήσιμο για τον προσδιορισμό εάν ένας ασθενής έχει πραγματικά ίλιγγο από το εσωτερικό αυτί.

 

 

Η θεραπεία της ζάλης εξαρτάται από την αιτία και την βαρύτητα των συμπτωμάτων, αλλά είναι συνήθως αποτελεσματική.

 

 

 

 

 

ΙΛΙΓΓΟΣ

 
 
Ίλιγγος λαβυρινθος

 

Η «επιτροπή ακοής και ισορροπίας» [Hearing and Equilibrium Committee] της Αμερικανικής Ακαδημίας Ωτολαρυγγολογίας - Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου [American Academy of Otolaryngology-Head and Neck Surgery] έχει προσδιορίσει τον ίλιγγο ως «την αίσθηση μετακίνησης όταν δεν υπάρχει μετακίνηση σε σχέση με τη δύναμη βαρύτητας της γης».

Ίλλιγος είναι η ψευδής αίσθηση περιστροφής των αντικειμένων ή του ίδιου του ασθενούς γύρω από αυτά, ή κίνησης ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία μετακίνηση. Mπορεί να εμφανιστεί και ως αίσθηση πτώσης προς τα εμπρός ή προς τα πίσω ή μετατόπισης του εδάφους.Ο ίλιγγος είναι υποκειμενικό σύμπτωμα διαφορετικών διαταραχών συνήθως όχι σοβαρών που πρέπει όμως να διαγνωσθούν. Συνοδεύεται με διάφορες νευροφυτικές εκδηλώσεις, όπως  εμετούς, εφίδρωση, ωχρότητα, ναυτία, ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία (λόγω συνδέσεων του λαβυρίνθου με το νευροφυτικό σύστημα) και συχνά εμβοές και βαρηκοΐα (λόγω γειτνίασης του οργάνου ακοής και ισορροπίας στον εσωτερικό αυτί).

Αντικειμενικά σημεία είναι η παρέκκλιση και πτώση του σώματος προς την πάσχουσα πλευρά και ο νυσταγμός, ακούσιες δηλαδή εκκρεμοειδείς κινήσεις των οφθαλμικών βολβών, που τις καγράφουμε με το νυσταγμογράφημα.

Το σύνολο αυτών των εκδηλώσεων ονομάζεται "αιθουσαίο σύνδρομο".
Ο ίλιγγος ειναι σύμπτωμα ενώ η αιθουσαία συνδρομή νόσος.
Τα αιθουσαία σύνδρομα (ίλιγγος) ταξινομούνται, αναλόγως της εντοπίσεως της βλάβης σε περιφερικά και κεντρικά.
  • Περιφερικά, όπου το πρόβλημα εντοπίζεται στο έσω αυτί (λαβύρινθο), ή στο αιθουσαίο νεύρο.
  • Κεντρικά, το πρόβλημα αφορά σε τμήματα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος.
 
αιτίες του ιλίγγου
 
 

Οι ποιό συχνές αιτίες ιλίγγου (80-90%) είναι  οι

  • περιφερικές και μάλιστα κατά σειρά: καλοήθης ίλιγγος θέσεως, νόσος Meniere, αιθουσαία νευρωνίτιδα, λαβυρινθίτιδα, περιλεμφικό συρίγγιο, αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια, ακουστικό νευρίνωμα.
Διαρκούν λίγο, ώρες ή ημέρες και κάνουν έντονο ίλιγγο με εμετούς εφίδρωση ωχρότητα ναυτία (ανακάτεμα στο στομάχι και τάση για εμμετό), ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία (λόγω συνδέσεων του λαβυρίνθου με το νευροφυτικό σύστημα) και συχνά εμβοές και βαρηκοΐα (λόγω ανατομικής συνυπαρξης του οργάνου ακοής και ισορροπίας στο εσωτερικό αυτί) ενώ αντιθέτως,
 
  • οι κεντρικές αιτίες είναι λιγότερο συχνές αλλά σοβαρότερες, με ηπιότερο ίλιγγο που όμως διαρκεί περισσότερο και επιμένει παίρνοντας ορισμένες φορές τη μορφή χρόνιας αστάθειας και ανισορροπίας, τα συμπτώματα από τα αυτιά όπως εμβοές και βαρηκοΐα είναι σπάνια, ενώ υπόνοιες βάζει η τυχόν ύπαρξη πονοκεφάλου. Τέτοιες αιτίες αποτελούν τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, η σκλήρυνση κατά πλάκας, οι όγκοι, και η αιθουσαία ημικρανία που όμως έχει συμπτώματα περιφερικού τύπου και καλοήθη πορεία. 
Ο ασθενής θα πρέπει να γνωρίζει ότι τα εντυπωσιακά συμπτώματα του οξέος ιλίγγου για τα οποία θα αναζητήσει άμεσα την ιατρική συμβουλή είναι τις περισσότερες φορές καλοήθους μορφής περιφερικής αιτιολογίας και παροδικά. Αντίθετα, τα χρόνια και άτυπα συμπτώματα μπορεί να κρύβουν σωματικές νόσους (όπως αυτές του κυκλοφορικού συστήματος, σκλήρυνση κατά πλάκας ,όγκους) ή ψυχικές (όπως η κατάθλιψη και η διαταραχή πανικού).
 
 
 
 Περιφερικές
 
 
Ίλιγγος λαβυρινθος κεφάλι
 

• Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης (BPPV). Οφείλεται στην αποκόλληση κρυστάλλων (ωτοκονίας) στο λαβύρινθο απο την κανονική τους θέση, οι οποίοι  πλέουν ελεύθεροι και στις κινήσεις του κεφαλιού ερεθίζουν το λαβύρινθο προκαλώντας ίλιγγο. Προκαλεί έντονα μικρής διάρκειας(δευτερολέπτων), επεισόδια ιλίγγου αμέσως μετά την αλλαγή στη θέση του κεφαλιού, συχνά όταν γυρίζετε στο κρεβάτι ή όταν σηκώνεστε το πρωί. Είναι η πιο συχνή αιτία ιλίγγου.
•  Νόσος του Meniere. Η ασθένεια αυτή οφείλεται την υπερβολική συσσώρευση υγρού στο εσωτερικό αυτί σας (ύδρωπας του λαβυρίνθου). Πρόκειται για μια ασυνήθιστη κατάσταση που μπορεί να επηρεάσει τους ενηλίκους σε οποιαδήποτε ηλικία (σπάνια και τα παιδιά) και χαρακτηρίζεται, από αιφνίδια επεισόδια ιλίγγου διάρκειας 20-30 λεπτών έως αρκετές ώρες, βαρηκοίας και εμβοών.
 
 
 
Ενδολεμφικός ύδρωπας Meniere

 
•  Αιθουσαία νευρωνίτιδα. Είναι φλεγμονή του αιθουσαίου νεύρου συνήθως από ιούς. Προκαλεί αυτόματο έντονο σοβαρό ίλιγγο με ναυτία και εμετό διάρκειας ημερών που συνεχίζει με αστάθεια και ανισορροπία εβδομάδων(έως 3 ή και 4) που σας αναγκαζουν να μείνεται στο κρεβάτι.
•  Λαβυρινθίτιδα. Είναι φλεγμονή του λαβυρίνθου (εσωτερικό αυτί) από ιούς ή μικρόβια και εκτός της βαρηκοίας και των εμβοών (βουητό στο αυτί), τα άλλα συπτώματα μοιάζουν με την αιθουσαία νευρωνίτιδα. 
•  Περιλεμφικό συρίγγιο. Το περιλεμφικό συρίγγιο [perilymphatic fistula] (ΠΛΣ) είναι μια παθολογική επικοινωνία ανάμεσα στο έσω και το μέσο αυτί, που επιτρέπει τη μετακίνηση περιλεμφικού υγρού στο μέσο αυτί μέσω της στρογγυλής ή ωοειδούς θυρίδας, ή του οριζόντιου συνήθως ημικύκλιου σωλήνα μετά απο διάβρωσή του. Μια χειρουργική επέμβαση στον αναβολέα, μια μηχανική κάκωση ή ένα βαρότραυμα [barotrauma] συνήθως από κατάδυση, και η χρόνια μέση χολοστεατοματώδης ωτίτιδα, μπορεί να οδηγήσουν σε ΠΛΣ.
Οι ασθενείς εμφανίζουν επεισοδικό ίλιγγο, που προκαλείται από το χειρισμό Valsalva (προσπάθεια πρόκλησης εξίσωσης) ή από δυνατό ήχο (φαινόμενο Tullio), και / ή απώλεια ακοής που μπορεί να είναι, αιφνίδια ή προοδευτικά εξελισσόμενη με διακυμάνσεις, νευραισθητήρια βαρηκοία.  Άλλα συμπτώματα που συνοδεύουν το περιλεμφικό συρίγγιο είναι οι εμβοές ώτων, διαταραχές της ιοσορροπίας και αίσθημα πληρότητας του αυτιού. Αν εμφανιστεί περιλεμφικό συρίγγιο σε παιδί, αυτό μπορεί να σχετίζεται με με συγγενείς ανωμαλίες του μέσου ή του έσω ωτός. 
Η δοκιμασία συριγγίου Henebert [fistula test], δηλαδή η εφαρμογή θετικής και αρνητικής πίεσης μέσω αερο-ωτοσκοπίου [pneumatic otoscope], μπορεί να προκαλέσει νυσταγμό και ίλιγγο, η ευαισθησία της όμως σε χειρουργικά επιβεβαιωμένες περιπτώσεις είναι χαμηλή.
Στον έλεγχο για ύπαρξη περιλεμφικού συριγγίου με πνευματικό ωτοσκόπιο ή μπαλόνι(δοκιμασία Henebert), επί υπάρξεως συριγγίου παρατηρείται νυσταγμός προς την πάσχουσα πλευρά. Η δοκιμασία Hennebert έχει ευαισθησία 25%.
Επίσης υπάρχει και η δοκιμασία συριγγίου στροφής με ευαισθησία 90% κατά την οποία ο ασθενής περπατά σε ευθεία γραμμή με τα μάτια κλειστά και εν συνεχεία εκτελεί στροφή 180 μοιρών προς τα δεξιά ή αριστερά. Εάν υπάρχει συρίγγιο ο ασθενής θα χάσει την ισορροπία του προς την πλευρά της βλάβης.
Η υπολογιστική τομογραφία (CT) μπορεί να αναδείξει υγρό στην περιοχή του κολπώματος της στρογγυλής θυρίδας [round window recess].
Το πρώτο βήμα της θεραπείας είναι η ανάπαυση, η ανύψωση της κεφαλής και η αποφυγή καταπόνησης. Η απουσία υποχώρησης μετά από μερικές εβδομάδες συντηρητικής θεραπείας αποτελεί ένδειξη χειρουργικής επιδιόρθωσης μέσω επικάλυψης [surgical patch]. Υποτροπές εμφανίζονται στο 10% των περιπτώσεων.

•  Οστικό Έλλειμμα του Άνω Ημικύκλιου Σωλήνα

Το οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα οφείλεται σε ελάττωμα του κροταφικού οστού που καλύπτει τον άνω (πρόσθιο) ημικύκλιο σωλήνα. Αυτό επιτρέπει στους ήχους ή στην πίεση να μεταδοθούν στο έσω ους, μετακινώντας την ενδολέμφο του άνω ημικύκλιου σωλήνα. Οι ασθενείς αναπτύσσουν ίλιγγο και ταλαντοψία που επάγονται από ήχο ή πίεση (με οποιοδήποτε χειρισμό Valsalva). Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν τη χρόνια διαταραχή της ισορροπίας και την υπερακουσία στους ήχους που μεταδίδονται μέσω της οστέινης αγωγής. Ο νυσταγμός επάγεται ομοίως από την πίεση και έχει κάθετο και στροφικό στοιχείο προς την κατεύθυνση της ενεργοποίησης του άνω ημικύκλιου σωλήνα. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να εμφανίζουν βαρηκοΐα τύπου αγωγιμότητας και αυτοφωνία. 
Δοκιμασία Weber στον αστράγαλο. Στη δοκιμασία Weber το δονούμενο διαπασών τοποθετείται στον αστράγαλο ή στο γόνατο. Εάν ανιχνεύεται ο ήχος, πρόκειται για μία ασυνήθιστα μεγάλη ικανότητα που ονομάζεται υπερ-ακουσία και μπορεί να παραπέμπει σε SCDS Σύνδρομο.
Η υπολογιστική(αξονική) τομογραφία (CT) μπορεί να αναδείξει το έλλειμμα στο κροταφικό οστό
 
οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα  Superior canal dehiscenceπεριλεμφικό  συρίγγιο και οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα
 
οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα και περιλεμφικό συρίγγιο
 
 
Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χειρουργική σύγκλιση ή την ανάπλαση του ημικύκλιου σωλήνα.

•  Η αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια είναι μια σημαντική αιτία προϊούσας διαταραχής της ισορροπίας σε ενήλικες και θα πρέπει να λογαριάζεται ακόμη και όταν η ακοή είναι φυσιολογική και δεν υπάρχουν συνοδά επεισόδια υποτροπιάζοντος ιλίγγου. Η αιθουσαία δυσλειτουργία μπορεί να προκληθεί από πολλά διαφορετικά αίτια, συμπεριλαμβανομένων τοξικών, μεταβολικών, αυτοάνοσων, αγγειακών, νεοπλασματικών, αναπτυξιακών ή εκφυλιστικών διεργασιών.
•  Ακουστικό νευρίνωμα. Το ακουστικό νευρίνωμα (αιθουσαίο σβάννωμα) είναι ένας με αργή ανάπτυξη καλοήθης όγκος του ακουστικού νεύρου (συνδέει το έσω αυτί με τον εγκέφαλο). Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν γενικά, προοδευτική απώλεια της ακοής και εμβοές(βουητά στο αυτί) από τη μία πλευρά, που συνοδεύεται από αστάθεια και ανισορροπία.


Μεγάλο ακουστικό νευρίνωμα





MRI. Μεγάλο ακουστικό νευρίνωμα


 
•  Αυτοάνοση ωτολογική νόσος στο εσωτερικό αυτί συμβαίνει, όταν οι αμυντικές δυνατότητες του ανοσοποιητικού συστήματος βλάπτουν τα κύτταρα του σώματος και επηρεάζουν και το αυτί. Μπορεί να νοσεί μόνο το εσωτερικό αυτί ή να νοσεί στα πλαίσια μίας άλλης αυτοάνοσου πάθησης. Ορισμένες αυτοάνοσες διαταραχές που μπορούν να επηρεάσουν το αυτί περιλαμβάνουν το σύνδρομο Cogan, η υποτροπιάζουσα πολυχονδρίτιδα, η οζώδης πολυαρτηρίτιδα, κοκκιωμάτωση του Wegener, συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η ελκώδης κολίτιδα, το σύνδρομο του Sjogren και η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Παρουσιάζει προοδευτικά εξελισσόμενη βαρηκοία ημερών, εβδομάδων ή μηνών, συνήθως και στα δύο αυτιά, ενώ μπορεί να συνυπάρχουν εμβοές και εκδηλώσεις από το αιθουσαίο. Ανταποκρίνεται πολύ καλά στα κορτικοειδή, που αποτελεί και ισχυρό διαγνωστικό κριτήριο. 

•  Σύνδρομο μικρονευραγγειακής συμπίεσης του όγδοου κρανιακού νεύρου, αιθουσαία παροξυσμία (Vestibular Paroxysmia). 


Οφείλεται στη συμπίεση του ακουστικού νεύρου(ένα ηλεκτρικό πρόβλημα με πολύ σύντομα και έντονα συμπτώματα) από αιμοφόρα αγγεία και χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα ακουολογικά και αιθουσαία συμπτώματα, και κυρίως απότομους παροξυσμούς έντονου σύντομου ιλίγγου. Ένας συγκεκριμένος τύπος εμβοής που ονομάζεται " εμβοές γραφομηχανής " έχει προταθεί ότι οφείλεται σε μικροαγγειακή συμπίεση του κοχλιακού νεύρου. Στην ουσία είναι ένα σύνδρομο του αιθουσαίου (γρήγορες περιστροφές), ενδεχομένως σε συνδυασμό με δυσανεξία κίνησης ή θέσης και ενδεχομένως ακουστικά συμπτώματα που ανταποκρίνονται στη θεραπεία με φάρμακα για νευραλγία (π.χ. καρβαμαζεπίνη ή oxcarbamazine), και ενώ άλλες εύλογες αιτίες (π.χ.νόσος του Meniere , Ημικρανία , λαβυρινθίτιδα , συρίγγιο ), έχουν αποκλειστεί. Η ανεύρεση απρόκλητου αυτόματου νυσταγμού που αντιστρέφεται με τον υπεραερισμό ενισχύει τη διάγνωση.

Σύνδρομο μικρονευραγγειακής συμπίεσης του όγδοου κρανιακού νεύρου, αιθουσαία παροξυσμία (Vestibular Paroxysmia




Στη μαγνητική τομογραφία μπορεί να φανεί το αγγείο που πιέζει.






•  Ωτοσκλήρυνση είναι μια νόσος που προκαλεί βαρηκοΐα και εμβοές, και ορισμένες φορές ίλιγγο, λόγω «σκλήρυνσης του οστού του μέσου και έσω ωτός».

•  Σύνδρομο διεύρυνσης υδραγωγού της αιθούσης. Είναι μία πολύ σπάνια πάθηση.
 
 
Κεντρικές
 
Σπάνια, ο ίλιγγος μπορεί να είναι σύμπτωμα ενός πιό σοβαρού νευρολογικού προβλήματος, όπως ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, εγκεφαλική αιμορραγία, όγκος ή σκλήρυνση κατά πλάκας. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο πονοκέφαλος και άλλα νευρολογικά συμπτώματα είναι συνήθως παρόντα, όπως διπλωπία, δυσαρθρία, αδυναμία ή μούδιασμα του προσώπου, προβλήματα με το συντονισμό των άκρων, ή σοβαρά προβλήματα ισορροπίας.
Συχνότερη είναι η αιθουσαία ημικρανία (ημικρανικός ίλιγγος), ή σχετιζόμενος με τις ημικρανίες ίλιγγος, που όμως έχει συμπτώματα περιφερικού τύπου και καλοήθη πορεία. Ακριβώς όπως μερικοί άνθρωποι βιώνουν μια οπτική «αύρα» με τις ημικρανίες τους, άλλοι μπορεί να έχουν επεισόδια ημικρανικού ιλίγγου σαν «αύρα» μεταξύ των ημικρανιών.

 

Πίνακας. Συνήθη αίτια ιλίγγου
 
Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσεως
 
Αιθουσαία ημικρανία (ημικρανικός ίλιγγος)
  
Νόσος Menier
 
Λοιμώξεις Σύνδρομο Ramsay Hunt
                 Λαβυρινθίτιδα
                 Αιθουσαία νευρωνίτιδα
                 Νευροσύφιλη
                 Μέση και εκκριτική ωτίτιδα
 
Τραύμα  Διάσειση λαβυρίνθου
              Περιλεμφικό συρίγγιο
              Κάταγμα κροταφικού οστού
              Διάτρηση τυμπανικής μεμβράνης
 
Φάρμακα Αμινογλυκοσίδες
                Χλωροκίνη
                Φουροσεμίδη
                Κινίνη
 
Αγγειακή νόσος Ισχαιμικό έμφρακτο παρεγκεφαλίδας
                          Ισχαιμικό έμφρακτο στελέχους
                          Παρεγκεφαλιδική αιμορραγία

Χολοστεάτωμα

Σκλήρυνση κατά πλάκας

Όγκοι    Ακουστικό νευρίνωμα
             Όγκος γεφυροπαρεγκεφαλιδικής γωνίας

Δυσπλασία Chiari

 
BANER Φύλλο 
 


Κινήτωση ή ναυτία των ταξειδιωτών (Mal de Debarquement σύνδρομο)


Κινήτωση ή ναυτία των ταξειδιωτών (Mal de Debarquement σύνδρομο) συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια ταξιδιού με αυτοκίνητο, αεροπλάνο και ιδιαίτερα καράβι (ή μετά από αυτό) σε άτομα που είναι επιρρεπή σε αυτή την κατάσταση. Πιο ευάλωτα είναι τα παιδιά ηλικίας 2-15 ετών που ταξιδεύουν με αυτοκίνητο ή αεροπλάνο και σχεδόν όλοι όσοι ταξιδεύουν με πλοίο, όπως επίσης και οι γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης ή σε περίοδο εμμήνου ρήσεως και τέλος τα άτομα που πάσχουν συχνά από ημικρανίες. Χαρακτηρίζεται από ζάλη, ωχρότητα, εφιδρώσεις, ναυτία ή/και εμέτους. Αρχικά εμφανίζεται ένα αίσθημα κοιλιακής δυσφορίας, και ακολουθούν διάφορα συμπτώματα όπως αίσθημα αυξημένης θερμοκρασίας, ζάλη, ταχύπνοια, πονοκέφαλος, υπνηλία και αυξημένη έκκριση σάλιου. Συχνά παρατηρούνται ωχρότητα και κρύος ιδρώτας. Δεν αποτελεί ακριβώς νόσο. Πρόκειται για μια μάλλον φυσιολογική αντίδραση που οφείλεται σε ασυμφωνία των πληροφοριών που συλλέγουν ο λαβύρινθος και τα μάτια σε σχέση με το περιβάλλον. Είναι μια διαταραχή της ισορροπίας στην οποία μπορεί να αισθάνεστε ότι κουνιέστε συνεχώς σαν σε πλοίο παρόλο που το ταξίδι τελείωσε και βρίσκεστε στη στεριά. Συνήθως, τα συμπτώματα εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες ή ημέρες, ωστόσο σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να διαρκέσουν μήνες ή και χρόνια. 
Υπάρχουν διάφορα φάρμακα με τα οποία είτε προλαμβάνεται είτε αντιμετωπίζεται το πρόβλημα αυτής της ζάλης.

Για την πρόληψη της ναυτίας χρησιμοποιούνται τόσο μη φαρμακευτικά όσο και φαρμακευτικά μέσα. 
Μη φαρμακευτικά μέσα 
1. Μετακίνηση σε κάποια θέση όπου η ταλάντωση είναι μικρότερη (σε πλοίο π.χ. αυτό αφορά στο κεντρικό τμήμα και στα κατώτερα στρώματα του πλοίου, σε αυτοκίνητο ή λεωφορείο αυτό συνήθως αφορά στα μπροστινά καθίσματα). 
2. Σταθεροποίηση του κεφαλιού ώστε να κινείται όσο λιγότερο γίνεται 
3. Σε κλειστό χώρο (π.χ. στην καμπίνα ενός πλοίου) να προτιμάται η ύπτια θέση με τα μάτια κλειστά. 
4. Σταθεροποίηση του βλέμματος σε ένα σημείο 
5. Τα ειδικά φάρμακα κατά της ναυτίας, συχνά προκαλούν ζάλη και υπνηλία 
6. Κατανάλωση μικρών και συχνών γευμάτων, αποφυγή αλκοόλ και καπνίσματος 
Φαρμακευτικά αγωγή 
1.Αντισταμινικά (διμενιδρινάτη, μεκλιζίνη, κυκλιζίνη, βουκλιζίνη) 2.Αντιμουσκαρινικά (σκοπολαμίνη) 
3.Αντιντοπαμινεργικά (δεξτροαμφεταμίνη, εφεδρίνη) 
Η επιλογή τόσο του φαρμάκου όσο και της δόσης πρέπει να βασίζεται στη διάρκεια του ταξιδιού και στα συνυπάρχοντα προβλήματα υγείας. Ο ταξιδιώτης που παίρνει δισκία για τη ναυτία να αποφύγει να οδηγήσει ή να χειριστεί οποιαδήποτε επικίνδυνα μηχανήματα υπό την επήρεια αυτών των φαρμάκων. Για να είναι πιο αποτελεσματικά τα φάρμακα πρέπει να λαμβάνονται τουλάχιστον 30 λεπτά πριν από το ταξίδι. 
Σε ορισμένες περιπτώσεις η πρόληψη της ναυτίας δεν είναι δυνατή είτε γιατί η κίνηση δεν μπορεί να προβλεφθεί είτε γιατί τα προληπτικά μέτρα δεν επαρκούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις, επειδή η λήψη φαρμάκων από το στόμα δεν είναι ανεκτή, χρησιμοποιούνται εναλλακτικά σκευάσματα όπως τα υπόθετα και οι ενδομυϊκές ενέσεις.



Η ναυτία του διαδικτύου – Cybersicness 

Προκαλείται από τη διαφωνία μεταξύ της κίνησης των ματιών και της κίνησης της τρισδιάστατης εικόνας. Αυτή η αδυναμία συγχρονισμού μπορεί να προκαλέσει αίσθημα ναυτίας, πόνο στα μάτια και ζάλη ενώ το πρόβλημα επιδεινώνεται όσο μεγαλύτερη είναι η ανάλυση της οθόνης. Τα συμπτώματα μπορούν να μειωθούν είτε με αλλαγή των ρυθμίσεων του κινητού ή με το να στρέψουμε για λίγο το βλέμμα μας προς τον ορίζοντα.


Δεν υπάρχει στομαχικός ίλιγγος


Ένας ίλιγγος, λόγω των πολλών νευρικών συνδέσεων του αιθουσαίου συστήματος, μπορεί να περιλαμβάνει συμπτώματα και από το γαστρεντερικό σύστημα(εμέτους) αλλά και το νευρικό σύστημα(βραδυκαρδία), επειδή επηρεάζεται ιδιαίτερα μια περιοχή του στελέχους του εγκεφάλου που ονομάζεται αιθουσαίοι πυρήνες(vestibular nuclei), η οποία συνδέεται με το “κέντρο του εμετού”. Το κέντρο αυτό ελέγχει τον πεπτικό σωλήνα. Για αυτόν το λόγο όταν έχετε ίλιγγο ή ζάλη, θα νιώσετε και ναυτία, το στομάχι σας να “ανακατεύεται”, ακόμη κάνετε και εμέτους, ενώ το χρώμα σας γίνεται χλωμό και ιδρώνετε.
Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει στομαχικός ίλιγγος και η ναυτία, ο έμετος και γενικά τα συμπτώματα από το στομάχι είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία.




 
Περιφερικές αιτίες ιλίγγου
 

 Τί εἶναι ἴλιγγος θέσεως, καὶ τί καλοήθης παροξυσμικὸς ἴλιγγος θέσεως;

 

Ἴλιγγος θέσεως λέγεται κάθε κινητικὴ ψευδαίσθησι ποὺ σχετίζεται μὲ τὴ λῆψι κάποιας θέσεως τῆς κεφαλῆς. Μπορεῖ νὰ ἔχῃ ὁποιαδήποτε περιφερική, κεντρικὴ ἢ ἐξωαιθουσαία αἰτία.

 

Καλοήθης παροξυσμικὸς ἴλιγγος θέσεως εἶναι μία ὑποκατηγορία, ἡ σημαντικότερη, τὰ συμπτώματα τῆς ὁποίας ὀφείλονται σὲ βλάβη τῶν ὠτολιθοφόρων ὀργάνων καὶ μετανάστευσι τῶν ὠτολίθων σὲ μή προβλεπόμενα σημεῖα τοῦ λαβυρίνθου. Εἶναι φαινόμενο ποὺ σχετίζεται μὲ τὴ βαρήτητα, ὅπως αὐτὴ ἐπενεργεῖ στὶς διάφορες θέσεις, καὶ ὄχι μὲ τὶς θέσεις καθ' ἑαυτές.

 

 

Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης

 
 

Οφείλεται στην αποκόλληση κρυστάλλων (ωτοκονίας) στο λαβύρινθο απο την κανονική τους θέση, οι οποίοι  πλέουν ελεύθεροι και στις κινήσεις του κεφαλιού ερεθίζουν το λαβύρινθο προκαλώντας ίλιγγο. Προκαλεί έντονα, μικρής διάρκειας(δευτερολέπτων) επεισόδια ιλίγγου αμέσως μετά την αλλαγή στη θέση του κεφαλιού, συχνά όταν γυρίζετε στο κρεβάτι ή όταν σηκώνεστε το πρωί. Είναι η πιο συχνή αιτία ιλίγγου.

 

Αιτίες

 

Στον ίλιγγο θέσεως, ωτοκονία από τον ωτολιθοφόρο υμένα του ελειπτικού κυστιδίου κινείται ελεύθερα στην λέμφο συνήθως του οπίσθιου ημικύκλιου σωλήνα (θεωρία της καναλολιθίασης), ή προσκολλάται στο κυπέλλιο (θεωρία της κυπελολιθίασης). Έτσι στην πρώτη περίπτωση οι ελεύθερα κινούμενοι ωτόλιθοι απο αδράνεια δημιουργούν ανώμαλο ρεύμα κίνησης στη λέμφο, ενώ στη δεύτερη αλλάζει το ειδικό βάρος του κυπελλίου το οποίο δεν έχει πλέον το ίδιο ειδικό βάρος με την έσω λέμφο με αποτέλεσμα να καθίσταται ανώμαλα ευαίσθητο στη βαρύτητα και να μην αντιδρά φυσιολογικά σε ορισμένες κινήσεις του κεφαλιού. Οι αισθητήρες γωνιακής επιτάχυνσης δηλαδή των ημικύκλιων σωλήνων, μετατρέπονται σε ανώμαλα ευαίσθητους αισθητήρες βαρύτητας.

Μία από τις πιο συχνές αιτίες του καλοήθη παροξυσμικού ίλιγγου θέσης (BPPV) είναι το τραύμα στο κεφάλι. Αν και οι πραγματικοί μηχανισμοί δεν είναι ακριβώς γνωστοί, οι δυνάμεις σύγκρουσης προκαλούν κατά πάσα πιθανότητα αποκόληση των σωματιδίων (ωτόλιθοι) της ωτοκονίας που βρίσκονται στο ελειπτικό κυστίδιο, για να  εκτοπιστούν και να μεταναστέψουν στον ημικύκλιο σωλήνα.

Άλλοι παράγοντες που προδιαθέτουν τα άτομα με καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσης περιλαμβάνουν, εκφύλιση λόγω ηλικίας, παρατεταμένη κατάκλιση, οξύ αλκοολισμό, σημαντική χειρουργική επέμβαση, και νόσους του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος.

Στο μεγαλύτερο όμως ποσοστό είναι αγνώστου αιτιολογίας (ιδιοπαθής).

Ποιό συχνή είναι η καναλολιθίαση του οπίσθιου ημικύκλιου σωλήνα.

 

  •  Πολλοί ασθενείς έχουν ταυτόχρονη παθολογία του αυτιού, το οποίο υπογραμμίζει τη σημασία μιας ολοκληρωμένης νευροωτολογικής εξέτασης.
  • Οι συχνότητες των διαφόρων αιτίων είναι οι εξής:
    • 39% ιδιοπαθής
    • 21% τραύμα
    • 29% παθήσεις του αυτιού
    • 9%   χρόνια μέση ωτίτιδα
    • 7%   αιθουσαία νευρωνίτις
    • 7%   νόσος του Meniere
    • 4%   ωτοσκλήρυνση
    • 2%   αιφνίδια νευροαισθητήρια απώλεια ακοής
    • 11% ασθένειες Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ)
    • 9%   ανεπάρκεια σπονδυλοβασικού
    • 2%   ακουστικό νευρίνωμα
    • 2%   αυχενικός ίλιγγος
  •  

    Συμπτώματα

     

    Οι ασθενείς τυπικά αναφέρουν επεισόδια ζάλης, όταν γυρνούν πλευρό ευρισκόμενοι σε ύπτια θέση (ανάσκελα) ή μετά το σήκωμα από το κρεβάτι, όταν κινούν το κεφάλι για να κοιτάξουν προς τα πάνω ή σκύβουν για να δέσουν τα κορδόνια τους. Τα επεισόδια αυτά διαρκούν δευτερόλεπτα.

     

    Διάγνωση

     

    Χειρισμός Dix-Hallpike
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    δοκιμασία Dix Hallpike
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Η διάγνωση του ιλίγγου θέσεως γίνεται με τη δοκιμασία Dix Hallpike.Δοκιμασίες ιλίγγου θέσης

    Στη δοκιμασία αυτή ο ασθενής τοποθετείται γρήγορα από την καθιστή στην ύπτια (ανάσκελα) θέση φέρνοντας το κεφάλι σε επίπεδο χαμηλότερο από το υπόλοιπο σώμα αρχικά στη δεξιά και μετά σηκωνεται, και στη συνέχεια το ίδιο στην αριστερή πλευρά. Όταν η δοκιμασία είναι θετική οι ασθενείς εμφανίζουν τυπικό νυσταγμό με κατεύθυνση συνήθως προς το κατώτερο εξεταζόμενο αυτί (γεωτροπικός), που διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα. Αντιθέτου φοράς νυσταγμός (απογεωτροπικός) εμφανίζεται κατα το σήκωμα. Χαρακτηριστικά του νυσταγμού είναι η καθυστέρηση έναρξης μερικά δευτερόλεπτα(λανθάνων χρόνος) και η κόπωση (ελάτωση) μετά από επανάληψη του χειρισμού.

     

     

     
    Dix Halpike δοκιμασία ιλίγγου θέσεως ξαφνικη ζαλαδα στον υπνο
     
     
     
     
    δοκιμασία Dix Hallpike δεξιά
     
    Dix Halpike δοκιμασία ιλίγγου θέσης ξαφνικη ζάλη στον υπνο
                                                       δοκιμασία Dix Hallpike αριστερά

     

     
    Γιά τον οριζόντιο σωλήνα γίνεται η παρακάτω δοκιμασία 
     
     
    Χειρισμός στροφής της κεφαλής σε ύπτια θέση για τον προσδιορισμό της παρουσίας καλοήθους παροξυσμικού ιλίγγου θέσης του τύπου του οριζόντιου σωλήνα,
     
     
     
     
    δοκιμασία γιά τον οριζόντιο σωλήνα  
     
     
     
     
     
     
    Αντιμετώπιση, θεραπεία
     
    Έχει δειχθεί ότι είναι δραστική μια ποικιλία χειρισμών επανατοποθέτησης της ωτοκονίας, που μειώνουν την ένταση της κατάστασης ή προκαλούν ύφεση. H θεραπεία της είναι συνήθως απλή και γίνεται με χειρισμούς επανατοποθέτησης ωτοκονίας (Epley, Semont και Brandt Daroff). Ο χειρισμός που συχνά χρησιμοποιείται είναι ο χειρισμός Epley που είναι μια απλή διαδικασία που μπορεί να διενεργηθεί παρά την κλίνη του ασθενούς και επιχειρεί να μετακινήσει τα συγκρίματα της ωτοκονίας έξω από τον ημικύκλιο σωλήνα, εντός του ελλειπτικού κυστιδίου. Χρησιμοποιώντας την κατάλληλη τεχνική μιας σειράς αρκετών μετακινήσεων της κεφαλής και του σώματος με σκοπό την επανατοποθέτηση, ο ίλιγγος συχνά μπορεί να υποχωρήσει πλήρως, σε πολλές επιτυχείς περιπτώσεις. Η αποτελεσματικότητα του χειρισμού Epley έχει αξιολογηθεί σε αρκετές μελέτες, που έχουν δείξει ότι αποτελεί ασφαλή και δραστική θεραπεία για τον καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσης (BPPV) που προσβάλει τον οπίσθιο ημικυκλικό σωλήνα, αλλά δεν υπάρχουν οριστικά στοιχεία ως προς το εάν παρέχει μακροχρόνια υποχώρηση της κατάστασης. Ωστόσο, σε ποσοστό έως και 13% των ασθενών, τα συμπτώματα μπορεί να επιμένουν μετά από ένα μεμονωμένο χειρισμό και να είναι αναγκαίες οι επαναλήψεις του. Η χρήση αυχενικού κολάρου ή ο περιορισμός της μετακίνησης της κεφαλής για 2 ημέρες μετά από το χειρισμό μπορεί να ενισχύσει το θεραπευτικό αποτέλεσμα του.
     
     
    Ανάταξη ιλίγγου θέσης
    Ανάταξη ιλίγγου θέσεως

     

     

                                     Χειρισμός Epley πάνω όψη

     

     

     

     

     Χειρισμός επανατοποθέτησης των ωτολίθων Epley

     

    Χειρισμός Epley πλάγια όψη 

     
     
    Χειρισμός Epley επανατοποθέτησης των λίθων του οπίσθιου σωλήνα.
    Βήμα 1: Καθίστε τον ασθενή σε σταθερή επιφάνεια, σε θέση ώστε να μπορεί να μετακινηθεί προς τα πίσω ώστε το κεφάλι να βρεθεί σε επικρεμάμενη θέση, με τον αυχένα σε ελαφρά έκταση. Σταθεροποιήστε το κεφάλι του ασθενούς με τα χέρια σας και μετακινήστε το κατά 45 μοίρες προς τη μια πλευρά, αυτή που θα ελεγχθεί. Μετακινήστε ταυτόχρονα το κεφάλι, τον αυχένα και τους ώμους, ώστε να αποφευχθεί κάποια θλάση στον αυχένα ή κάποια βίαιη υπερέκταση του.
    Βήμα 2: Παρατηρείστε για την ύπαρξη νυσταγμού και κρατήστε τη θέση αυτή για περίπου 10 δευτερόλεπτα μετά από την παύση του νυσταγμού.
    Βήμα 3: Κρατήστε το κεφάλι προς τα πίσω σε ελαφρά υπερέκταση και στρίψτε το κατά 90 μοίρες προς την αντίθετη πλευρά, όπου και θα αναμείνετε για 20 δευτερόλεπτα.
    Βήμα 4: Στρίψτε το σώμα του ασθενούς ώστε να αλλάξει πλήρως πλευρά και περιμένετε 10 έως 15 δευτερόλεπτα.
    Βήμα 5: Από αυτήν την πλάγια θέση, στρίψτε το κεφάλι ώστε να κοιτάζει προς το πάτωμα και κρατήστε το εκεί για 10 έως 15 δευτερόλεπτα.
    Βήμα 6: Κρατήστε το κεφάλι ελαφρώς στην ίδια θέση, και ακολούθως ζητήστε από τον ασθενή να καθίσει και στο τέλος επαναφέρετε και το κεφάλι σε όρθια θέση. Παραμείνετε δίπλα στον ασθενή για λίγο, διότι ορισμένοι αισθάνονται ένα αιφνίδιο αλλά πολύ σύντομο αίσθημα ώθησης, σε αυτήν την καθιστή θέση. Επανάληψη: Μετά από αναμονή περίπου 30 δευτερολέπτων, επαναλάβετε όλο το χειρισμό. Εάν δεν υπάρχει παροξυσμικός νυσταγμός ή συμπτώματα κατά τη διάρκεια του χειρισμού Dix-Hallpike (βήματα 1, 2) τότε υπάρχει υψηλή πιθανότητα επιτυχίας.

     

    Δοκιμασίες ιλίγγου θέσης Dix-Hallpike

    Χειρισμός Epley πίσω όψη

     

     

    Απελευθερωτικός χειρισμός του Semont

     

     

    Χειρισμός Semont
     

     

     

    Γιά τον οριζόντιο σωλήνα γίνεται ο παρακάτω χειρισμός (σούφλας) του Lempert 

     

     

     
    Χειρισμός στροφής κατά 360 μοίρες («τύπου σούβλας») του Lempert
     
     
    Χειρισμός (σούφλας) Lempert (γιά τον οριζόντιο σωλήνα) 
     
     
     
     
     
    Οι ασκήσεις ιλίγγου Brandt-Daroff μπορούν να γίνουν στο σπίτι από τον ίδιο τον ασθενή.Χειρισμός Semont iligos ueshw
     
     
     
    Ασκήσεις ιλίγγου Brandt-Daroff
     
     
    Ασκήσεις ιλίγγου Brandt-Daroff
     
    Εκτελώντας τις ασκήσεις Brandt-Daroff στο σπίτι, ξαπλώστε στο πλάι με το κεφάλι στραμμένο προς τα πάνω περίπου 450, και παραμείνετε τριάντα δευτερόλεπτα σε κάθε μία από τις θέσεις που εμφανίζονται. Πρέπει να γίνονται πέντε επαναλήψεις αυτών των ασκήσεων κάθε πρωί και βράδυ για τρεις εβδομάδες, ή τρεις φορές την ημέρα για 2 εβδομάδες,
     
    φάρμακα
     
    Περιστασιακά, φάρμακα μπορούν να συνταγογραφηθούν για να ανακουφίσουν την αίσθηση της περιστροφής.
    •  Αντιισταμινικά
    •  Αντιχολινεργικά
    •  Κατασταλτικά-υπνωτικά

    Ωστόσο, αυτά τα φάρμακα συχνά δεν λειτουργούν πολύ καλά για τη θεραπεία του ιλίγγου.

    Για να αποφευχθούν τα συμπτώματα σας κατά τη διάρκεια επεισοδίων ιλίγγου, αποφύγετε τις θέσεις που τα προκαλούν.

    Για να αποφευχθεί επιδείνωση των συμπτωμάτων κατά τη διάρκεια επεισοδίων ιλίγγου, δοκιμάστε τα εξής:

    •  Μείνετε ακίνητοι στο κρεβάτι. 

    •  Αποφύγετε να ξαπλώνετε στην πλευρά του αυτιού που πάσχει.

    •  Αποφύγετε να ξαπλώσετε ύπτια, με την πλάτη μας, χωρίς να υποστηρίζεται ο αυχένας μας από μαξιλάρι.

    •  Μόλις ξυπνήσετε το πρωί παραμείνετε στο άκρο του κρεβατιού για 1 με 2 λεπτά πριν σηκωθείτε από το κρεβάτι.

    •  Προσέχετε τις κινήσεις της κεφαλής στο κομμωτήριο, στον οδοντίατρο, στο γυμναστήριο και το κολυμβητήριο.

    •  Αποφύγετε την έντονη καταπόνηση, το σκύψιμο και το απότομο σήκωμα, καθώς και την κίνηση της κεφαλής σε ακραίες θέσεις.  Αποφύγετε την έντονη και απότομη κίνηση πάνω, κάτω ή αριστερά, δεξιά.
    •  Να επανέρχεστε σιγά-σιγά στις δραστηριότητές σας.  
    •  Μην προσπαθήσετε να διαβάσετε και να δείτε τηλεόραση. 
    •  Αποφύγετε δυνατά φώτα.
     

     
     
     

    Νόσος του Meniere

     
     
    Η νόσος του Meniere είναι μια αιθουσαία διαταραχή που εμφανίζεται ως αποτέλεσμα αύξησης στην πίεση του ενδολέμφιου υγρού.
     
     
      αιτίες
     
    Είναι η διάταση του λαβυρίνθου και η υπερπλήρωση του με λέμφο, λόγω υπερπαραγωγής ή και ελαττωματικής αποχέτευσης αυτής. 
    Αν και η βασική αιτία της νόσου του Meniere (ενδολεμφικός ύδρωπας) είναι άγνωστη, πιστεύεται ότι προκύπτει από ανωμαλίες στην ποσότητα, σύνθεση, και πίεση της ενδολέμφου, ένα υγρό που υπάρχει μέσα στο λαβύρινθο (εσωτερικό αυτί). Ενοχοποιούνται φλεγμονές, αλλεργία, ενδοκρινικές διαταραχές κ.α.
    Η συχνότητα είναι 0,5 % στο γενικό πληθυσμό και συνήθως είναι μονόπλευρη.
     
     
    Ενδολεμφικός ύδρωπας Meniere
      
     
                                      Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν:
     
    • Αλλεργίες
    • Η χρήση του αλκοόλ
    • Οικογενειακό ιστορικό
    • Κούραση
    • Πρόσφατη ιογενής ασθένεια
    • Λοίμωξη αναπνευστικού
    • Κάπνισμα
    • Στρες
    • Η χρήση ορισμένων φαρμάκων
      
      συμπτώματα
     
    Τα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν τον ενδολεμφικό ύδρωπα περιλαμβάνουν πίεση ή αίσθημα πληρότητας στα αυτιά, εμβοές (βούισμα ή άλλος θόρυβος στα αυτιά), κυμαινόμενη βαρυκοία, ίλιγγο, ανισορροπία, και ζάλη.
    Η νόσος του Meniere χαρακτηρίζεται από ξαφνικές, βίαιες επιθέσεις, με επεισόδια όπου προηγούνται, αίσθημα πληρότητας, απώλεια ακοής, εμβοές και διπλακουσία (αντίλαλος) και έπονται ίλίγγος με εμέτους και ναυτία και αστάθεια, διαρκείας ωρών οπότε και εξαφανίζονται η πίεση στο αυτί και οι εμβοές. Οι κρίσεις αυτές επαναλαμβάνονται κατά διαστήματα και μπορεί να καταλείπουν βαρηκοία με νευροαισθητηριακού τύπου απώλεια ακοής στις χαμηλές συχνότητες και μόνιμη έκπτωση της λειτουργικότητας του λαβυρίνθου που αθροίζονται και χειροτερεύουν με την πάροδο του χρόνου. Συνήθως η απώλεια ακοής και ισορροπίας είναι μόνο στο ένα αυτί, αλλά μπορεί να επηρεάσει και τα δύο αυτιά.
    Οι επιθέσεις ή επεισόδια της νόσου του Meniere συχνά ξεκινούν χωρίς προειδοποίηση και διαρκούν απο 20 λεπτά έως μερικές ώρες. Μπορεί να συμβαίνουν από καθημερινά, έως μία φορά το χρόνο ή ποιό σπάνια. Η σοβαρότητα του κάθε επεισοδίου μπορεί να ποικίλει.
    Οι ασθενείς με αμιγώς αιθουσαία νόσο του Meniere εκδηλώνουν τα αιθουσαία συμπτώματα χωρίς απώλεια ακοής. Υπάρχει διαφωνία σχετικά με την ύπαρξη μιας αμιγώς κοχλιακής νόσου του Meniere, με κυμαινόμενη βαρηκοΐα χωρίς αιθουσαία συμπτώματα. Η επίπτωση της αμφοτερόπλευρης νόσου του Meniere ποικίλει σημαντικά, με τις μελέτες να δίνουν ποσοστά από 2 έως 78%.
    Πιστεύεται ότι η αύξηση της πιέσεως της ενδολέμφου προκαλεί την πίεση και τις εμβοές στο αυτί και οδηγεί σε μικρορήξη, οπότε προκαλείται μεν ίλιγγος αλλά εκτονώνεται η κρίση.
     
                                                 
                   Η νόσος του Meniere έχει συνήθως τέσσερα κύρια συμπτώματα:
     
    • Πτώση της ακοής συνήθως στις χαμηλές συχνότητες
    • Πίεση στο αυτί
    • Εμβοές στο αυτί
    • Ίλιγγος
     
     
    audio-meniere
                                    
    Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν:
     
    • Διάρροια
    • Πονοκέφαλοι
    • Πόνος ή δυσφορία στην κοιλιά
    • Η ναυτία και ο εμετός
    • Νυσταγμός (ακούσιες κινήσεις των ματιών) 
     
     διάγνωση
      
    Η διάγνωση του ύδρωπα είναι κλινική και βασίζεται στο ιστορικό, τα συμπτώματα του ασθενούς, και την κλινική εικόνα. Η κλινική διάγνωση μπορεί να ενισχυθεί από τα αποτελέσματα διαγνωστικών εξετάσεων, κυρίως για να αποκλεισθούν άλλα νοσήματα που προκαλούν την τριάδα βαρηκοία εμβοές ίλιγγος, όπως πχ το ακουστικό νευρίνωμα.
     
                                              Τέτοιες εξετάσεις είναι:

    •  Νυσταμογράφημα
    •  Ακουομετρία (τονική, ομιλητική)
    •  Ακουστικά προκλητά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους
    •  Ωτοακουστικές εκπομπές
    •  CT (αξονική τομογραφία) εγκεφάλου-έσω ακουστικών πόρων
    •  MRI (μαγνητική τομογραφία)  εγκεφάλου-έσω ακουστικών πόρων
    •  Τέστ γλυκερόλης
    •  Ηλεκτροκοχλιογραφία (EcochG)

     Αντιμετώπιση, Θεραπεία

    Μια δίαιτα που δίνει έμφαση σε μιά ισορροπημένη διατροφή με κατανάλωση μέτριων ποσοτήτων σε τακτά χρονικά διαστήματα, την ελαχιστοποίηση της χρήσης αλατιού (Η μείωση της πρόσληψης Νατρίου (1-2g  / ημέρα) για έως και 3 μήνες μπορεί να μειώσει τα επεισόδια) και σάκχαρης, συχνά κάνει πολλούς ανθρώπους να αισθάνονται πολύ καλύτερα. Ο γιατρός μπορεί να συνταγογραφήσει διουρητικά που μπορεί να είναι δραστικά στη μείωση της πίεσης της ενδολέμφου και στη βελτίωση των συμπτωμάτων, και άλλα φάρμακα που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να καταστείλουν τυχόν επίμονη ζάλη, ναυτία ή έμετο. Τα κορτικοστεροειδή(κορτιζόνη) μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε βαριές και ανθεκτικές περιπτώσεις.
     
                                         Φαρμακευτική Θεραπεία
     
                        Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται μπορεί να είναι:
    •  Αντιχολινεργικά (όπως η σκοπολαμίνη)
    •  Αντιισταμινικά (όπως Meclizine)
    •  Οι βενζοδιαζεπίνες (όπως η διαζεπάμη ή λοραζεπάμη)
    •  Προμεθαζίνη (για τη θεραπεία της ναυτίας και του εμέτου)
    •  Διουρητικά
    •  Κορτικοστεροειδή (κορτιζόνη) 
     

    ------------------------------------------------------------------------------

    Πίνακας. Φαρμακολογικές θεραπείες για τον ίλιγγο

     

    Φάρμακο

    Δόση

    Συνήθεις ανεπιθύμητες ενέργειες

    Μεκλιζίνη

    25–50 mg κάθε 6 ώρες

    Καταστολή

    Διφαινυδραμίνη

    25–50 mg κάθε 4–6 ώρες

    Καταστολή, ξηροστομία,

    Προμεθαζίνη

    25 mg κάθε 6 ώρες

    Καταστολή, εξάνθημα, εξωπυραμιδικά συμπτώματα

    Διαζεπάμη

    2–10 mg κάθε 6–12 ώρες

    Καταστολή, καταστολή αναπνευστικού, δυσσυνέργεια κινήσεων, αρτηριακή υπόταση

    Κλοναζεπάμη

    0.5 mg κάθε 8 ώρες

    Καταστολή, διαταραχή νοητικών λειτουργιών, καταστολή αναπνευστικού

    Διαδερμικό επίθεμα σκοπολαμίνης

    1 έμπλαστρο κάθε 3 ημέρες

    Καταστολή, ξηροστομία, ξηροδερμία, σύγχυση, ψευδαισθήσεις

     

    ------------------------------------------------------------------------------


    Αιθουσαία αποκατάσταση , ένα είδος φυσικοθεραπείας με εκτέλεση ασκήσεων μπορεί να βελτιώσει την ανοχή στα συμπτώματα της ζάλης και έλλειψης ισορροπίας και να επιταχύνει την κεντρική αντιρρόπιση.
    Εάν παρά τη συντηρητική αγωγή η ζάλη και ο ίλιγγος επιμένουν, μπορεί να γίνει ενδοτυμπανική έγχυση κορτικοστεροειδών (κορτιζόνης). Εάν παρά ταύτα δεν υπάρχει αποτέλεσμα και η βαρηκοία είναι ήδη πολύ μεγάλη, τα αισθητήρια κύτταρα(τριχωτά) του εσωτερικού αυτιού μπορεί να  καταστραφούν επιλεκτικά με την προσεκτική χρήση ωτοτοξικών φαρμάκων (γενταμυκίνης) με ενδοτυμπανική έγχυση. Σε σπάνιες περιπτώσεις, εάν τα συμπτώματά σας είναι σοβαρά και δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες, μπορεί να γίνηλαβυρινθος
                                          χειρουργική επέμβαση όπως:
    • Διατομή του αιθουσαίου νεύρου που βοηθά στον έλεγχο του ιλίγγου χωρίς να προκαλεί βλάβη στην ακοή.
    • Λαβυρινθεκτομή βοηθά στον ίλιγγο, αλλά προκαλεί πλήρη απώλεια ακοής.
     
    Ακουστικά βαρηκοΐας μπορούν να απαιτηθούν για σοβαρή απώλεια της ακοής.
     
    Για να αποφευχθεί επιδείνωση των συμπτωμάτων κατά τη διάρκεια επεισοδίων ιλίγγου, δοκιμάστε τα εξής:
     
    •  Μείνετε ακίνητοι στο κρεβάτι.
    •  Να επανέρχεσθε σιγά-σιγά στις δραστηριότητές σας.
    •  Αποφύγετε τις απότομες μεταβολές θέσης.
    •  Μην προσπαθήσετε να διαβάσετε και να δείτε τηλεόραση.
    •  Αποφύγετε δυνατά φώτα.
     
    Για την ασφάλειά σας αποφύγετε επικίνδυνες δραστηριότητες όπως η οδήγηση, ο χειρισμός βαρέων μηχανημάτων, και εργασία σε ύψος μέχρι 1 εβδομάδα μετά την εξαφάνιση των συμπτωμάτων.

      
    πρόγνωση, τέστ γλυκερόλης

    Η πρόγνωση ποικίλει. Η Νόσος του Meniere μπορεί συχνά να ελεγχθεί με τη θεραπεία ενώ μπορεί να πάει καλύτερα και από μόνη της.

    Η δοκιμασία αφυδάτωσης με γλυκερόλη μπορεί να έχει προγνωστική σημασία σε Νόσο του Meniere. Στην κλινική πράξη ένα θετικό τεστ γλυκερίνης δείχνει αναστρεψιμότητα και ότι η θεραπεία με διουρητικά φάρμακα μπορεί να είναι χρήσιμη.
    Το πιο σημαντικό τεστ για τη διάγνωση της νόσου του Meniere είναι η δοκιμή γλυκερίνης. Αυτή είναι μια απλή και ταχεία μέθοδος και αρκετοί συγγραφείς έχουν επιβεβαιώσει την αποτελεσματικότητα της για τον εντοπισμό ενδολεμφικού ύδρωπα. Αυτή η δοκιμή παρέχει πληροφορίες σχετικά με την κοχλιακή ανταπόκριση στις οσμωτικές αλλαγές που παράγονται από τη γλυκερίνη στο εσωτερικό αυτί, ενώ οι τροποποιήσεις που επιφέρει στον αιθουσαίο λαβύρινθο συνήθως δεν αξιολογούνται. Όμως θετικές επιπτώσεις της γλυκερίνης στην ισορροπία κατά τη διάρκεια επιθέσεων της νόσου του Meniere, καταγράφηκαν στο 70% των ασθενών, οι οποίοι αναφέρουν βελτίωση του ιλίγγου. 
    Κατάποση γλυκερίνης, 1.5 g ή 1.5 cm3 / kg βάρους σώματος, σε ίσο μέρος φυσιολογικού ορού και λίγες σταγόνες λεμόνι, προκαλεί μία παροδική βελτίωση της απώλειας ακοής που φτάνει στο μέγιστο 2 1/2 ώρες μετά, στο πρώιμο στάδιο της νόσου του Meniere. Σε προχωρημένο Meniere με επίπεδη καμπύλη απώλειας η επίδραση της γλυκερίνης είναι μικρότερη. Σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρείται βελτίωση, με τη μετατόπιση του ουδού να είναι περισσότερο έκδηλη στα σύμφωνα, περιοχή και σχετίζεται με σημαντικό κέρδος στη διάκριση της ομιλίας. Θετική θεωρείται η δοκιμασία αν υπάρχει βελτίωση του ουδού κατά 10 dB στα 500, 1000, 2000 Hz, ή βελτίωση  στη διάκριση της ομιλίαςΚαμία επίδραση της γλυκερόλης δεν παρατηρείται σε φυσιολογικά άτομα ή σε περιπτώσεις κοχλιακής βαρηκοΐας άλλων τύπων. Η δοκιμασία είναι θετική σε ποσοστό 60% αλλά η αρνητική δεν αποκλείει τη νόσο. Σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχει και βελτίωση της ισορροπίας ή ακόμη και του ιλίγγου της οξείας φάσης. Η δράση της γλυκερόλης είναι καθαρά οσμωτική και το αποτέλεσμα στις περιπτώσεις του Meniere είναι πιθανόν να οφείλεται σε μείωση της ενδολαβυρινθικής πίεσης. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι ο ενδολεμφικού ύδρωπας συμβάλλει στην απώλεια ακοής στη νόσο του Meniere σε μηχανική βάση, με υδροδυναμική απόσβεση του οργάνου του Corti. Έτσι ένα θετικό τεστ γλυκερίνης δείχνει αναστρεψιμότητα και ότι η θεραπεία με διουρητικά φάρμακα μπορεί να είναι χρήσιμη.
     
      Επιπλοκές

    •Ανικανότητα βαδίσεως που οφείλεται σε χρόνια αστάθεια και ανεξέλεγκτους ιλίγγους
    •Απώλεια ακοής στην προσβεβλημένη πλευρά
     
      Πρόληψη
     
    Δεν υπάρχει καμία γνωστή πρόληψη για τη νόσο του Meniere, αλλά η έγκαιρη θεραπεία των λοιμώξεων του αυτιού και άλλες συναφείς διαταραχές μπορεί να είναι χρήσιμη.

    • Το άγχος επιδεινώνει τα συμπτώματα της νόσου του Meniere.
    • Υγιεινή διατροφή. Οχι στην υπερφαγία.
    • Να ασκείστε τακτικά, αν είναι δυνατόν.
    • Μάθετε τεχνικές χαλάρωσης.
    • Περιορίστε την καφεΐνη και το αλκοόλ.
     
     Δευτεροπαθής ύδρωπας ή σύνδρομο Meniere

    Εκτός της νόσου του Meniere που ονομάζεται και πρωτοπαθής ή ιδιοπαθής ύδρωπας, υπάρχει και ο δευτεροπαθής ύδρωπας ή σύνδρομο Meniere που οφείλεται σε υποκείμενη πάθηση. Για παράδειγμα, μπορεί να ακολουθήσει τραύμα στο κεφάλι ή στο αυτί, χειρουργική επέμβαση , φλεγμονές του μέσου και του έσω ωτός, αλλεργίες, ή συστηματικές διαταραχές (όπως ο διαβήτης ή αυτοάνοσα νοσήματα ).   
    Στον δευτεροπαθή ύδρωπα ή σύνδρομο Meniere, τα συμπτώματα τείνουν να παρουσιάζουν κάποια συνέχεια, αντί να εμφανίζονται με αυθόρμητες επιθέσεις, να είναι ποιό ήπια και να προκαλούν λιγότερη ζημιά στην ακοή και την ισορροπία από ό, τι της νόσου του Meniere. 


    ΕΝΔΟΤΥΜΠΑΝΙΚΗ ΕΓΧΥΣΗ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ


    Καθώς υπάρχει ένας αίματο-λαβυρινθικός φραγμός αντίστοιχος του αίματο-εγκεφαλικού φραγμού, τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η απευθείας χορήγηση στεροειδών στο έσω αυτί. Η βάση γι’ αυτή την οδό χορήγησης είναι η διαβατότητα της στρογγύλης θυρίδας. Η έγχυση στεροειδών στο μέσο αυτί θεωρείται ότι προκαλεί αυξημένη συγκέντρωση του φαρμάκου στο έσω αυτί με συνακόλουθα καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα από τη
    συστηματική χορήγησή τους.

    Η χρήση στεροειδών ενδοτυμπανικά ενδείκνυται σε ασθενείς με αιφνίδια βαρηκοΐα που δεν μπορούν να ανεχθούν την συστηματική χορήγηση στεροειδών, που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη, σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς ή σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στην συστηματική θεραπεία.

    Η ενδοτυμπανική έκχυση στεροειδών/Γενταμυκίνης μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί στην αντιμετώπιση της νόσου Meniere.

    Ενδείξεις χορήγησης κορτικοστεροειδών με ενδοτυμπανική
    έγχυση στη νόσο του Menière:

    • Σε εξάρσεις, σε ενεργό μονόπλευρη νόσο του Meniere με υπο-
    τροπιάζοντα ίλιγγο, σε μη αποτελεσματική χρήση κατασταλτι-
    κών, διουρητικών και άναλου δίαιτας.
    • Σε αμφοτερόπλευρη νόσο του Meniere, σύνδρομο Cogan (υπο-
    ψία αυτοάνοσης νόσου έσω ωτός).
    • Νόσο του Meniere με οξεία πτώση της ακοής.
    • Όταν τα επεισόδια επαναλαμβάνονται και η ακοή παρουσιάζει
    σημαντική πτώση (τονικό ακοόγραμμα βαρηκοΐας <50 db).
    • Σε ασθενείς που δεν είναι σε θέση να λάβουν συστηματικά
    κορτικοστεροειδή.
    Μετά από πειραματικές μελέτες αποδείχθηκε ότι:
    • Υπάρχει κάποιος μηχανισμός ενεργού μεταφοράς των κορτικο-
    στεροειδών από την περίλεμφο στην ενδόλεμφο.
    • Υπάρχουν ενδοκυττάριοι υποδοχείς κορτικοστεροειδών σε ό λες
    τις ανατομικές δομές του έσω ωτός, με μεγαλύτερη όμως συ-
    γκέντρωση στον κοχλία.
    • Η δράση των κορτικοστεροειδών στους υποδοχείς του έσω ωτός
    προκαλεί την έκφραση γονιδίων στις ανατομικές δομές του, με
    αύξηση των υδροπορινών και κυρίως της AQP-1.
    • Η αντιφλεγμονώδης και μεταβολική δράση των κορτικοστε-
    ροειδών προκαλεί αυξημένη ροή αίματος στον κοχλία σε πο-
    σοστό 29%.

    Δοσολογικά σχήματα:

    • Methylprednisolone 0,4ml του σκευάσματος Solu Medrol 125mg/
    ml αρχικά από 1 έγχυση για 2 συνεχείς ημέρες και ακολούθως
    1 έγχυση την εβδομάδα για 2-4 εβδομάδες.
    • Dexamethasone 0,4ml του σκευάσματος Decadron 4mg/ml
    4-6 φορές μέσα σε 4 εβδομάδες ή 1-2 φορές την εβδομάδα
    για 10 εβδομάδες.
    Τα παραπάνω δοσολογικά σχήματα φαίνεται ότι ανακουφίζουν
    τον υποτροπιάζοντα ίλιγγο σε ποσοστό 70%, σταθεροποιούν τις
    διακυμάνσεις της νευροαισθητηρίου βαρηκοΐας σε ποσοστό 50%
    και βελτιώνουν τις εμβοές σε ποσοστό 35%.

    Όμως υπάρχουν διάφορα δοσολογικά σχήματα, που κυμαίνονται από μία έγχυση κάθε μέρα, μέχρι μία έγχυση την εβδομάδα.


    Τα κύρια οφέλη από την ενδοτυμπανική χορήγηση στεροειδών έχουν ως εξής
    :

    • είναι εντελώς ανώδυνη

    • υψηλή συγκέντρωση της δραστικής ουσίας μπορεί απευθείας στο πάσχον αυτί

    • σε αντίθεση με την συστημική χορήγηση, η τοπική έγχυση στεροειδών επιλέγει το πάσχον αυτί

    • σπάνιες παρενέργειες ή επιπλοκές

    • απαιτείται μόνο η εφαρμογή ενός τοπικού αναισθητικού

    • καλή συμμόρφωση των ασθενών στην θεραπεία

    Τα κύρια μειονεκτήματα που σχετίζονται με την τοπική έγχυση στεροειδών είναι η έλλειψη δεδομένων στην βιβλιογραφία που να αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της υπεροχής του παρόντος έναντι της θεραπείας με συστηματική χορήγηση στεροειδών. Οι επιπλοκές της τεχνικής αυτής είναι σπάνιες και περιλαμβάνουν ωταλγία, αίσθημα τοπικού καύσου, διάτρησης τυμπανικής μεμβράνης και ίλιγγο που διαρκεί μερικά λεπτά και ακολούθως υποχωρεί.

    Τεχνική

    Για την έγχυση χρησιμοποιούμε 0,4 ml dexamethazone των 8mg/2ml (4mg/ml) 
    σε 5 συνεδρίες εντός μιας περιόδου 15 ημερών. Ο ασθενής τοποθετείται σε ύπτια θέση . Βάζουμε τοπικό αναισθητικό (0,1 ml κρέμα Emla στο οπίσθιο κάτω τεταρτημόριο του τυμπανικού υμένα για χρονικό διάστημα από 10 έως 15 λεπτά η φαινόλη και στην συνέχεια αφαιρείται με αναρρόφηση με την βοήθεια του ωτομικροσκοπίου. Για την διατυμπανική έγχυση χρησιμοποιείται σύριγγα 1 ml φυματίνης και σπονδυλική βελόνα μεγέθους 25 G και στη συνέχεια διαχέονται περίπου 0,4 ml διαλύματος Dexamethazone. Η διείσδυση γίνεται στο επίπεδο του κάτω οπίσθιου τεταρτημορίου της τυμπανικής μεμβράνης. Μετά την έγχυση, ο ασθενής καλείται να κρατήσει το κεφάλι του σε γωνία 45 μοιρών προς το υγιές αυτί και να αποφευχθεί η κατάποση. Ο ασθενής παραμένει στη θέση αυτή για περίπου 20 λεπτά.

    Δεύτερη τεχνική

    Στο χειρουργείο με τοπική αναισθησία γίνεται μυριγγοτομή στο οπίσθιο κάτω τεταρτημόριο της τυμπανικής μεμβράνης. Η τομή είναι αρκετά μεγάλη ώστε να ελεγχθεί η περιοχή της στρογγύλης θυρίδας για τυχόν συμφύσεις, οι οποίες, αν υπάρχουνν, αφαιρούνται. Γίνεται έγχυση 0,3 - 0,5ml δεξαμεθαζόνης 4mg/ml στην κοιλότητα του μέσου ωτός, με τη χρήση βελόνης ραχιαίας αναισθησίας 25-g ή 29-g, προσαρμοσμένης σε σύριγγα ινσουλίνης. Ο ασθενής τοποθετείται σε ύπτια θέση για 30 λεπτά με το πάσχον αυτί προς τα πάνω και πρέπει να καταπίνει όσο το δυνατό λιγότερο, ώστε να παραμείνει το υγρό στο μέσο αυτί όσο το δυνατόν περισσότερο. Η έγχυση επαναλαμβάνεται στο εξωτερικό ιατρείο την τρίτη και πέμπτη ημέρα μετά την πρώτη φορά και δεν απαιτείται νέα μυριγγοτομή.


    Η διατυμπανική έγχυση στεροειδών εμφανίζει τα ακόλουθα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα:

    • Πλεονεκτήματα
    - Έγχυση δεξαμεθαζόνης
    - Μέθοδος εξωτερικού ιατρείου, τοπική αναισθησία
    - Ελάχιστα καταστροφική
    - Ελάχιστο κόστος
    - Άμεση χορήγηση φαρμάκου χωρίς τις ανεπιθύμητες ενέργειες της
      συστηματικής χορήγησης
    - Άμεση έναρξη θεραπείας
    - Χωρίς επιπλοκές

    • Μειονεκτήματα
    - Επανειλημμένες επισκέψεις
    - Πιο ακριβή από τη διαστοματική χορήγηση στεροειδών
    - Βραχυχρόνια αποτελέσματα


     

    Αιθουσαία νευρωνίτιδα, Λαβυρινθίτιδα

     

     
    Αιθουσαία νευρωνίτιδα είναι η φλεγμονή (νευρίτιδα) που επηρεάζει το αιθουσαίο νεύρο, με αποτέλεσμα ζάλη και ίλιγγο, αλλά καμία αλλαγή στην ακοή. Λαβυρινθίτιδα είναι η φλεγμονή του λαβύρινθου, με αποτέλεσμα βαρυκοία, εμβοές καθώς και ζάλη και ίλιγγο.
    Οι λοιμώξεις του εσωτερικού αυτιού είναι συνήθως ιογενής. Λιγότερο συχνά, η αιτία είναι βακτηριακή. Αν και τα συμπτώματα των βακτηριακών και ιογενών λοιμώξεων μπορεί να είναι παρόμοια, οι θεραπείες είναι πολύ διαφορετικές, ώστε η σωστή διάγνωση από γιατρό να είναι απαραίτητη. 
    Μία ιογενής λοίμωξη στο εσωτερικό αυτί  μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής ιογενούς νόσου  που επηρεάζει και το υπόλοιπο σώμα, όπως η λοιμώδης μονοπυρήνωση ή η ιλαρά, ή η λοίμωξη μπορεί να περιορίζεται στο λαβύρινθο ή το αιθουσαίο νεύρο. Συνήθως επηρεάζεται μόνο το ένα αυτί.
    Σε πολλές περιπτώσεις, ο ειδικός ιός που προκάλεσε τα συμπτώματα δεν προσδιορίζεται. Σε ορισμένες άλλες, ο ιός του έρπητα ζωστήρα προκαλεί δυσλειτουργία του αιθουσαίου νεύρου (ωτικός έρπης ζωστήρας) μεμονωμένα ή με συμμετοχή και του προσωπικού νεύρου (σύνδρομο Ramsay-Hunt) και η εξέταση του έξω ακουστικού πόρου μπορεί να αποκαλύψει την ύπαρξη φυσαλιδώδους εξανθήματος. Σε άλλες περιπτώσεις προηγείται επιχείλιος έρπητας (μόλυνση από τον ιό του απλού έρπητα) ο οποίος ενοχοποιείται στην αιθουσαία νευρωνίτιδα κυρίως.

    Αιθουσαία νευρωνίτιδα 
     
    Εκδηλώνεται συνήθως με αιφνίδια έναρξη σοβαρού ιλίγγου, ναυτίας και εμέτων έντονης αστάθειας και έλλειψη ισορροπίας που επιδεινώνονται με την πάροδο μερικών ωρών, φτάνοντας σε μέγιστη ένταση εντός 24 ωρών και επιμένοντας για ημέρες έως εβδομάδες. Μερικές φορές τα συμπτώματα μπορεί να είναι τόσο σοβαρά ώστε να επηρεάζεται η βάδιση και να είναι απαραίτητη η παραμονή στο κρεβάτι. Σε πολλές περιπτώσεις, μπορεί να υπάρχει μια πρόδρομος ιογενής συνδρομή.
    Η αιθουσαία νευρωνίτιδα είναι συνήθως μια αυτοπεριοριζόμενη διαταραχή που υποχωρεί στην πάροδο ημερών έως εβδομάδων. Μετά από μια περίοδο σταδιακής ανάκαμψης που μπορεί να διαρκέσει αρκετές εβδομάδες, μερικοί άνθρωποι είναι εντελώς απαλλαγμένοι από τα συμπτώματα. Άλλοι έχουν χρόνια ζάλη, αν ο ιός έχει καταστρέψει το αιθουσαίο νεύρο. Η συμπτωματική θεραπεία του ιλίγγου μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση από τα συμπτώματα. Περιλαμβάνει διφαινυδραμίνη, Meclizine, Phenergen (προμεθαζίνη υδροχλωρική), λοραζεπάμη, και Valium (διαζεπάμη).  Άλλα φάρμακα που μπορούν να χορηγηθούν είναι τα στεροειδή (π.χ. πρεδνιζολόνη), ένα αντιικό φάρμακο (π.χ., Acyclovir), ή αντιβιοτικά (π.χ., αμοξικιλλίνη) εάν υπάρχει λοίμωξη του μέσου ωτός. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι υψηλές δόσεις κορτικοστεροειδών μπορεί να μειώσουν τη σοβαρότητα και διάρκεια της κρίσης. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν τη χρήση αντιικών φαρμάκων στις περισσότερες περιπτώσεις αιθουσαίας νευρωνίτιδας, αν και η ασικλοβίρη μπορεί να είναι δραστική ως θεραπεία του ωτικού έρπητα ζωστήρα.
    Εάν τα συμπτώματα ζάλης ή ανισορροπία και αστάθεια συνεχιστεί για αρκετούς μήνες, μπορεί να προταθούν ασκήσεις αιθουσαίας αποκατάστασης (μια μορφή φυσικοθεραπείας)  για να επανεκπαιδεύσει την ικανότητα του εγκεφάλου να προσαρμοστεί στην αιθουσαία ανισορροπία, σε μια διαδικασία γνωστή ως κεντρική αντιρόπιση. Ένα βασικό συστατικό της επιτυχούς προσαρμογής είναι  να συνεχίζουμε την προσπάθεια, παρά τα συμπτώματα της ζάλης και έλλειψης ισορροπίας που προκαλούνται από τις διάφορες ασκήσεις.

    Λαβυρινθίτιδα
     
    Λαβυρινθίτιδα είναι μια φλεγμονή του εσωτερικού αυτιού που περιλαμβάνει ερεθισμό και οίδημα.
    Τα συμπτώματα και η κλινική εικόνα είναι παρόμοια με της αιθουσαίας νευρωνίτιδας αλλά επιπλέον υπάρχουν εμβοές και βαρυκοία (συνήθως σοβαρή). Εάν είναι μικροβιακή συνήθως από επιπλοκές μέσης ωτίτιδας ή χολοστεάτωμα απαιτούνται υψηλές δόσεις αντιβιοτικών και ορισμένες φορές εγχείρηση γιατί υπάρχει πιθανότητα μετάδοσης της φλεγμονής στον εγκέφαλο.
     
     

    veraman

    Καλέστε το γιατρό σας εάν έχετε οποιοδήποτε από τα παρακάτω σοβαρά συμπτώματα:

    • Σπασμοί
    • Διπλωπία (Διπλή όραση)
    • Λιποθυμία
    • Επίμονο εμετό
    • Διαταραχές του λόγου
    • Ίλιγγος που εμφανίζεται με πυρετό πάνω από 38,5 βαθμούς
    • Αδυναμία ή παράλυση 
      
     
     
    Όγκοι της Γεφυροπαρεγκεφαλιδικής Γωνίας
     
    Το ακουστικό νεύρο (κρανιακή συζυγία VIII) πορεύεται κατά μήκος της γεφυροπαρεγκεφαλιδικής γωνίας (ΓΠΓ) και είναι ευάλωτο σε όγκους της περιοχής. Τα ακουστικά νευρινώματα αποτελούν την πιο συνήθη μορφή όγκου της ΓΠΓ, ακολουθούμενα από τα μηνιγγιώματα, τις αραχνοειδείς κύστεις, τους επιδερμοειδείς όγκους, τα λιπώματα και τις αγγειακές δυσπλασίες. Συνήθη συμπτώματα των όγκων της ΓΠΓ είναι η απώλεια ακοής, οι εμβοές, ο ίλιγγος και η διαταραχή της ισορροπίας. Μπορεί επίσης να εμφανιστούν σημεία και συμπτώματα νευροπάθειας του προσωπικού νεύρου, καθώς το νεύρο αυτό πορεύεται πλησίον της κρανιακής συζυγίας VIII. Περιφερική βλάβη στη ΓΠΓ μπορεί να αφορά και το τρίδυμο νεύρο προκαλώντας άτυπο άλγος προσώπου.
     
     

    Ακουστικό νευρίνωμα (Αιθουσαίο σβάννωμα)

     
     
    Το ακουστικό νευρίνωμα είναι ένας σπάνιος, αργά αναπτυσόμενος καλοήθης όγκος του ακουστικού νεύρου που συνδέει το αυτί με τον εγκέφαλο. Σαν  καλοήθης όγκος δεν εξαπλώνεται σε άλλα μέρη του σώματος, ωστόσο όμως μπορεί να βλάψει πολλά σημαντικά νεύρα της περιοχής, καθώς μεγαλώνει.
       
     Αιτίες 

    Είναι άγνωστες αν και τελευταία μελέτες το συσχετίζουν με τη χρήση των κινητών τηλεφώνων χωρίς όμως να έχει τεκμηριωθεί.
    Ακουστικά νευρινώματα αναπτύσονται οριμένες φορές και στα δύο αυτιά σε μία γενετική διαταραχή, την νευρινωμάτωση ή νόσο Von Recklinghausen.
    Τα κουστικά νευρινώματα είναι σχετικά σπάνια με συχνότητα 1 ανά 100.000 κατοίκους το χρόνο. 

     Συμπτώματα 

    Μολονότι τα περισσότερα νευρινώματα προέρχονται από το έλυτρο του αιθουσαίου νεύρου (Αιθουσαίο σβάννωμα), η κατάσταση εκδηλώνεται πρώτα συνήθως με σταδιακή απώλεια ακοής για τις υψηλές συχνότητες, με κυρίαρχα τα ελλείμματα στη διάκριση της ομιλίας. Μπορεί να συμβεί και αιφνίδια απώλεια ακοής, πιθανώς στα πλαίσια δευτεροπαθούς αγγειακής προσβολής. Οι εμβοές (βουητά) μπορεί να είναι υψηλής συχνότητας και ομόπλευρες του όγκου. O ίλιγγος και η αστάθεια, αν και η βλάβη αφορά κυρίως το αιθουσαίο νεύρο, μπορεί να καθυστερήσουν την εμφάνιση τους επειδή λόγω της αργής ανάπτυξης δίνεται χρόνος για κεντρική αντιρρόπιση. Μπορεί επίσης να εμφανιστούν σημεία και συμπτώματα νευροπάθειας του προσωπικού νεύρου, καθώς το νεύρο αυτό πορεύεται πλησίον του ακουστικού νεύρου (συζυγίας VIII). Περιφερική βλάβη στη Γεφυροπαρεγκεφαλιδική γωνία (ΓΠΓ) μπορεί να αφορά και το τρίδυμο νεύρο προκαλώντας άτυπο άλγος προσώπου.
    Τα συμπτώματα ποικίλλουν ανάλογα με το μέγεθος και την εντόπιση του όγκου.  Επειδή ο όγκος μεγαλώνει πολύ αργά, τα συμπτώματα αρχίζουν συνήθως μετά την ηλικία των 30. 

                                          Τα συνήθη συμπτώματα είναι:
     
    •  Ίλιγγος 
    •  Απώλεια ακοής υψηλών συνήθως συχνοτήτων στο αυτί που πάσχει
    •  Εμβοές στο αυτί που πάσχει 

                               Λιγότερο συχνά συμπτώματα περιλαμβάνουν:

    •  Δυσκολία στην κατανόησης της ομιλίας (δυσανάλογη με τη βαρηκοία) 
    •  Ζάλη
    •  Απώλεια της ισορροπίας, χρόνια αστάθεια, ανισορροπία
    •  Πονοκέφαλος
        o     Με το πρωνό ξύπνημα
        o     Που σας ξυπνά από τον ύπνο
        o     Που χειροτερεύει, όταν ξαπλώνετε 
        o     Που χειροτερεύει, με το βήχα, το φτέρνισμα, το τέντωμα, το σφύξιμο ή το    χειρισμό Valsalva
        o     Με ναυτία ή έμετο
    •  Υπνηλία
    •  Μούδιασμα στο πρόσωπο ή το ένα αυτί
    •  Πόνος στο πρόσωπο ή το ένα αυτί
    •  Αδυναμία ή παράλυση του προσώπου
    •  Προβλήματα όρασης
     
     Διάγνωση - Εξετάσεις 

    Ο γιατρός μπορεί να διαγνώσει ένα ακουστικό νευρίνωμα με βάση το ιστορικό, την ΩΡΛ εξέταση, την εξέταση του νευρικού συστήματος, και ορισμένες εξετάσεις και δοκιμασίες.
    Συχνά η φυσική εξέταση είναι φυσιολογική. Μπορει όμως να υπάρχουν τα ακόλουθα ευρήματα και σημεία: 
    •  Παράλυση του προσωπικού νεύρου(προσώπου)στην πάσχουσα πλευρά
    •  Αστάθεια στη βάδιση 
    •  Μυδρίαση (διαφορετικό μέγεθος στις κόρες των ματιών) από τη μια πλευρά 
     
    Η πιο χρήσιμη εξέταση για τον εντοπισμό ενός ακουστικού νευρινώματος είναι η MRI (μαγνητική τομογραφία)  εγκεφάλου-έσω ακουστικών πόρων και μάλιστα με έγχυση σκιαγραφικού.  Άλλες χρήσιμες εξετάσεις για τη διάγνωση του όγκου και τον αποκλεισμό άλλων αιτίων της βαρηκοίας ή του ιλίγγου περιλαμβάνουν:
    •  Νυσταμογράφημα
    •  Ακουομετρία (τονική, ομιλητική)
    •  Ακουστικά προκλητά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους
    •  Ωτοακουστικές εκπομπές
    •  CT (αξονική τομογραφία) εγκεφάλου-έσω ακουστικών πόρων
     
    Μεγάλο ακουστικό νευρίνωμα
    Η απεικόνιση του εγκεφάλου με μαγνητική τομογραφία είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποδείξει ή να αποκλείσει κανείς το ακουστικό νευρίνωμα
     
     
     
    MRI. Μεγάλο ακουστικό νευρίνωμα 
     
     
     
     
     
    Ακουστικά προκλητά δυναμικά (ABR). Φυσιολογική κυματο-μορφή. Κύματα I-II-III-IV-V.
     

    Σε οπισθοκοχλιακές βλάβες παρατηρείται ανώμαλη μορφολογία της κυματομορφής, απουσία κυμάτων, επιμήκυνση λανθάνοντα χρόνου και διακυματικού χρόνου.
     
     
     
     
    Ακουστικά προκλητά δυναμικά (ABR). Πάνω Φυσιολογικές κυματομορφές. Κάτω Παθολογικές κυματομορφές σε νευρίνωμα.

     

     
    Κόπωση ακουστικού αντανακλαστικού Reflex decay
     
    Τυμπανομετρία. Κόπωση ακουστικού αντανακλαστικού Reflex decay
     
     
     
     
    βαρηκοΐα αντιλήψεως (νευροαισθητηριος) ακοόγραμμα 
     
    Ακουόγραμμα. Βαβηκοία αντιλήψεως (νευροαισθητήριος), σε ακουστικό νευρίνωμα.
     
     
     
     
     Αντιμετώπιση, Θεραπεία 

    Η θεραπεία εξαρτάται από το μέγεθος, την εντόπιση του όγκου, την ηλικία, και τη γενική υγεία. Εσείς και ο γιατρός σας πρέπει να αποφασίσετε εάν θα παρακολουθήσετε απλώς τον όγκο, αν θα χρησιμοποιηθεί ακτινοβολία για να σταματήσει την ανάπτυξη του, ή θα αφαιρεθεί χειρουργικά.
    Πολλά ακουστικά νευρινώματα είναι μικρά και μεγαλώνουν πολύ αργά. Μικροί όγκοι με λίγα ή καθόλου συμπτώματα, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους ασθενείς μπορούν να παρακολουθούνται με τακτικές μαγνητικές τομογραφίες.
    Αν δεν αντιμετωπισθούν, μερικά ακουστικά νευρινώματα μπορεί να προκαλέσουν βλάβη των νεύρων που εμπλέκονται στην ακοή και την ισορροπία, καθώς και νεύρων που είναι υπεύθυνα για την κίνηση και την αίσθηση στο πρόσωπο. Πολύ μεγάλοι όγκοι μπορεί να οδηγήσουν σε συσσώρευση υγρού (υδροκέφαλος) στον εγκέφαλο, η οποία μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή. 
          Χειρουργική αφαίρεση σε ένα ακουστικό νευρίνωμα πιο συχνά γίνεται για:
    •  Μεγαλύτερους όγκους
    •  Ογκοι που προκαλούν συμπτώματα
    •  Ογκοι που αναπτύσσονται γρήγορα
    •  Ογκοι που αναπτύσσονται κοντά σε ένα νεύρο ή μέρος του εγκεφάλου που είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν προβλήματα
    Χειρουργική επέμβαση γίνεται για την αφαίρεση του όγκου και να αποφευχθούν άλλες νευρικές βλάβες. Τυχόν υπολείματα ακοής συχνά χάνονται με την χειρουργική επέμβαση.
    Στερεοτακτική ακτινοχειρουργική εστιάζει υψηλής ισχύος ακτίνες Χ σε μια μικρή περιοχή. Θεωρείται ότι είναι μια μορφή θεραπείας με ακτινοβολία και όχι μια χειρουργική διαδικασία.
                                        Μπορεί να χρησιμοποιηθεί:
    •  Για να επιβραδύνει ή να σταματήσει την ανάπτυξη των όγκων που είναι δύσκολο να αφαιρεθούν με χειρουργική επέμβαση
    •  Για τη θεραπεία ασθενών που δεν μπορούν να κάνουν χειρουργική επέμβαση, όπως οι ηλικιωμένοι ή τα άτομα που είναι πολύ άρρωστα.
    Αφαίρεση ενός ακουστικού νευρινώματος μπορεί να βλάψει νεύρα, προκαλώντας απώλεια της ακοής ή αδυναμία και παράλυση στους μύες προσώπου. Αυτή η βλάβη είναι πιο πιθανό να συμβεί όταν ο όγκος είναι μεγάλος και είναι δίπλα ή γύρω από τα νεύρα. 

     πρόγνωση 

    Ένα ακουστικό νευρίνωμα δεν είναι καρκίνος. Ο όγκος δεν εξαπλώνεται (μεταστάσεις) σε άλλα μέρη του σώματος. Ωστόσο, αυξάνεται και μπορεί να πιέσει σημαντικές δομές στο κρανίο.
    Νευρινώματα μικρά, με αργή ανάπτυξη, μπορεί να μην χρειαστούν θεραπεία.
    Οποιαδήποτε απώλεια ακοής προυπάρχει, δεν αποκαθίσταται μετά από χειρουργική επέμβαση. 
     

      Επιπλοκές  
    •  Χειρουργική επέμβαση μπορεί να αφαιρέσει εντελώς τον όγκο στις περισσότερες περιπτώσεις.
    •  Οι περισσότεροι άνθρωποι με μικρούς όγκους δεν θα έχουν καμία μόνιμη παράλυση του προσώπου μετά την επέμβαση.  Ωστόσο, περίπου τα δύο τρίτα των ασθενών με μεγάλους όγκους θα έχουν κάποια μόνιμη αδυναμία του προσώπου μετά την επέμβαση.
    •  Περίπου οι μισοί από τους ασθενείς με μικρούς όγκους θα εξακολουθούν να είναι σε θέση να ακούσουν καλά απο το πάσχων αυτί μετά την επέμβαση.
    •  Μπορεί να υπάρχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες της ακτινοβολίας μετά την ακτινοχειρουργική, που περιλαμβάνουν νευρικές βλάβες, απώλεια της ακοής, και παράλυση του προσώπου. Σπάνια μπορεί να προκληθεί κακοήθης εξαλλαγή του όγκου. 


     
     

    Περιλεμφικό συρίγγιο

     
     
     
    Το περιλεμφικό συρίγγιο [perilymphatic fistula] (ΠΛΣ) είναι μια παθολογική επικοινωνία ανάμεσα στο έσω και το μέσο αυτί, που επιτρέπει τη μετακίνηση περιλεμφικού υγρού στο μέσο αυτί μέσω της στρογγυλής ή ωοειδούς θυρίδας, ή του οριζόντιου συνήθως ημικύκλιου σωλήνα μετά απο διάβρωσή του. 



    Μια χειρουργική επέμβαση στον αναβολέα, μια μηχανική κάκωση ή ένα βαρότραυμα [barotrauma] συνήθως από κατάδυση, και η χρόνια μέση χολοστεατοματώδης ωτίτιδα, μπορεί να οδηγήσουν σε ΠΛΣ.
    Οι ασθενείς εμφανίζουν επεισοδικό ίλιγγο, που προκαλείται από το χειρισμό Valsalva (προσπάθεια πρόκλησης εξίσωσης) ή από δυνατό ήχο (φαινόμενο Tullio), και / ή απώλεια ακοής που μπορεί να είναι, αιφνίδια ή προοδευτικά εξελισσόμενη με διακυμάνσεις, νευραισθητήρια βαρηκοία.  Άλλα συμπτώματα που συνοδεύουν το περιλεμφικό συρίγγιο είναι οι εμβοές ώτων, διαταραχές της ιοσορροπίας και αίσθημα πληρότητας του αυτιού. Αν εμφανιστεί περιλεμφικό συρίγγιο σε παιδί, αυτό μπορεί να σχετίζεται με με συγγενείς ανωμαλίες του μέσου ή του έσω ωτός. 



    Η δοκιμασία συριγγίου Henebert [fistula test], δηλαδή η εφαρμογή θετικής και αρνητικής πίεσης μέσω αερο-ωτοσκοπίου [pneumatic otoscope], μπορεί να προκαλέσει νυσταγμό και ίλιγγο, η ευαισθησία της όμως σε χειρουργικά επιβεβαιωμένες περιπτώσεις είναι χαμηλή. 

     έλεγχο για ύπαρξη περιλεμφικού συριγγίου με πνευματικό ωτοσκόπιο ή μπαλόνι(δοκιμασία Henebert)



    Στον έλεγχο για ύπαρξη περιλεμφικού συριγγίου με πνευματικό ωτοσκόπιο ή μπαλόνι(δοκιμασία Henebert), επί υπάρξεως συριγγίου παρατηρείται νυσταγμός προς την πάσχουσα πλευρά. Η δοκιμασία Hennebert έχει ευαισθησία 25%.





    Επίσης υπάρχει και η δοκιμασία συριγγίου στροφής με ευαισθησία 90% κατά την οποία ο ασθενής περπατά σε ευθεία γραμμή με τα μάτια κλειστά και εν συνεχεία εκτελεί στροφή 180 μοιρών προς τα δεξιά ή αριστερά. Εάν υπάρχει συρίγγιο ο ασθενής θα χάσει την ισορροπία του προς την πλευρά της βλάβης..
    Η υπολογιστική τομογραφία (CT) μπορεί να αναδείξει υγρό στην περιοχή του κολπώματος της στρογγυλής θυρίδας [round window recess].
    Το πρώτο βήμα της θεραπείας είναι η ανάπαυση, η ανύψωση της κεφαλής και η αποφυγή καταπόνησης. Η απουσία υποχώρησης μετά από μερικές εβδομάδες συντηρητικής θεραπείας αποτελεί ένδειξη χειρουργικής επιδιόρθωσης μέσω επικάλυψης [surgical patch]. Υποτροπές εμφανίζονται στο 10% των περιπτώσεων.


    •  Οστικό Έλλειμμα του Άνω Ημικύκλιου Σωλήνα (SCDS Σύνδρομο)


    Το οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα οφείλεται σε ελάττωμα του κροταφικού οστού που καλύπτει τον άνω (πρόσθιο) ημικύκλιο σωλήνα. Αυτό επιτρέπει στους ήχους ή στην πίεση να μεταδοθούν στο έσω ους, μετακινώντας την ενδολέμφο του άνω ημικύκλιου σωλήνα. Οι ασθενείς αναπτύσσουν ίλιγγο και ταλαντοψία που επάγονται από ήχο ή πίεση (με οποιοδήποτε χειρισμό Valsalva). Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν τη χρόνια διαταραχή της ισορροπίας και την υπερακουσία στους ήχους που μεταδίδονται μέσω της οστέινης αγωγής. Ο νυσταγμός επάγεται ομοίως από την πίεση και έχει κάθετο και στροφικό στοιχείο προς την κατεύθυνση της ενεργοποίησης του άνω ημικύκλιου σωλήνα. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να εμφανίζουν βαρηκοΐα τύπου αγωγιμότητας και αυτοφωνία.

    Δοκιμασία Weber 

    Στη δοκιμασία Weber το διαπασών τοποθετείται στην κορυφή του κρανίου

    Δοκιμασία Weber στον αστράγαλο. Στη δοκιμασία Weber το δονούμενο διαπασών τοποθετείται στον αστράγαλο ή στο γόνατο. Εάν ανιχνεύεται ο ήχος, πρόκειται για μία ασυνήθιστα μεγάλη ικανότητα που ονομάζεται υπερ-ακουσία και μπορεί να παραπέμπει σε SCDS Σύνδρομο.
    Η υπολογιστική(αξονική) τομογραφία (CT) μπορεί να αναδείξει το έλλειμμα στο κροταφικό οστό
     
    οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα  Superior canal dehiscenceπεριλεμφικό  συρίγγιο και οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα
     
    οστικό έλλειμμα του άνω ημικύκλιου σωλήνα και περιλεμφικό συρίγγιο
     
     
    Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χειρουργική σύγκλιση ή την ανάπλαση του ημικύκλιου σωλήνα.


    •  Σύνδρομο μικρονευραγγειακής συμπίεσης του όγδοου κρανιακού νεύρου, αιθουσαία παροξυσμία (Vestibular Paroxysmia). 


    Οφείλεται στη συμπίεση του ακουστικού νεύρου (ένα ηλεκτρικό πρόβλημα με πολύ σύντομα και έντονα συμπτώματα) από αιμοφόρα αγγεία και χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα ακουολογικά και αιθουσαία συμπτώματα, και κυρίως απότομους παροξυσμούς έντονου σύντομου ιλίγγου. Ένας συγκεκριμένος τύπος εμβοής που ονομάζεται " εμβοές γραφομηχανής " έχει προταθεί ότι οφείλεται σε μικροαγγειακή συμπίεση του κοχλιακού νεύρου. Στην ουσία είναι ένα σύνδρομο του αιθουσαίου (γρήγορες περιστροφές), ενδεχομένως σε συνδυασμό με δυσανεξία κίνησης ή θέσης και ενδεχομένως ακουστικά συμπτώματα που ανταποκρίνονται στη θεραπεία με φάρμακα για νευραλγία (π.χ. καρβαμαζεπίνη ή oxcarbamazine), και ενώ άλλες εύλογες αιτίες (π.χ.νόσος του Meniere , Ημικρανία , λαβυρινθίτιδα , συρίγγιο ), έχουν αποκλειστεί. Η ανεύρεση απρόκλητου αυτόματου νυσταγμού που αντιστρέφεται με τον υπεραερισμό ενισχύει τη διάγνωση.

    Σύνδρομο μικρονευραγγειακής συμπίεσης του όγδοου κρανιακού νεύρου, αιθουσαία παροξυσμία (Vestibular Paroxysmia




    Στη μαγνητική τομογραφία μπορεί να φανεί το αγγείο που πιέζει.




    O απότομος, παροξυσμικός, έντονος, σύντομος, ίλιγγος που προκαλείται (disabling positional vertigo) , όπως περιγράφτηκε από τον Jannetta το 1984, συνιστά ένα σύνδρομο δυσλειτουργίας του αιθουσο-κοχλιακού συστήματος λόγω συμπίεσης της 8 εγκεφαλικής συζυγίας από κάποια αρτηρία ή φλέβα. Ο όρος αυτός ουσιαστικά εισήχθη προκειμένου να ξεχωρίσει αυτό το σύνδρομο του ίλιγγου (disabling positional vertigo), βασιζόμενο σε απεικονιστικά ευρήματα συμπίεσης της 8 εγκεφαλικής συζυγίας από κάποιο αγγειακό σχηματισμό αλλά και σε κλινικά και ηλεκτροφυσιολογικά κριτήρια, από άλλες παθήσεις που προκαλούν ίλιγγο-εμβοές ,όπως η νόσος του Meniere, η λαβυρινθίτιδα και άλλα.
    Παρόλα τα παραπάνω , η ύπαρξη του συνδρόμου αυτού δεν είναι ακόμη καθολικά αποδεκτή μιας και δεν υπάρχει το παρόν κάποιο ειδικό εύρημα που να βοηθά στην ‘’ανίχνευση’’ του. Ενδεχομένως ειδικές ανωμαλίες στην καταγραφή των ακουστικών προκλητών δυναμικών του εγκεφαλικού στελέχους, όπως προτάθηκαν από τον Moller, να αποτελούν ένα σημαντικό κριτήριο διάγνωσης του παραπάνω συνδρόμου από άλλες αιτίες ιλίγγου.
    Η κλινική εικόνα του παραπάνω συνδρόμου συνίσταται σε ακουολογικά και αιθουσαία συμπτώματα, αλλά κυρίως παροξυσμούς έντονου και μικρής χρονικής διάρκειας ιλίγγου - 
    αιθουσαία παροξυσμία (Vestibular Paroxysmia).
    Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι ο ίλιγγος που προκαλείται από συμπίεση της 8 εγκεφαλικής συζυγίας από κάποιο αγγειακό σχηματισμό, συνιστά μία πρόκληση για το Ωτο-νευροχειρουργό. Η λήψη ενός λεπτομερούς ιατρικού ιστορικού σε συνδυασμό με την απεικονιστική εξέταση εκλογής, που είναι η μαγνητική τομογραφία(MRI) εγκεφάλου, βοηθούν σημαντικά στη διάγνωση. Η μικροαγγειακή αποσυμπίεση του πάσχοντος νεύρου είναι μία ασφαλής και αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας(ποσοστό ίασης 80%) , σε προσεκτικά επιλεγμένους ασθενείς. 

    3






    Το μικρό τεμάχιο σπόγγου που τοποθετείται σαν μαξιλάρι μεταξύ του υπεύθυνου αγγείου και του νεύρου.





    http://s-lafazanos.gr/

    H χειρουργική αντιμετώπιση (μικροαγγειακή αποσυμπίεση) έγκειται στην τοποθέτηση ενός μικρού τεμαχίου σπόγγου, που λειτουργεί σαν μαξιλάρι, μεταξύ του υπεύθυνου αγγείου και του πάσχοντος νεύρου. Η προσωρινή ή μόνιμη απώλεια ακοής καθώς επίσης και η προσβολή άλλων κρανιακών νεύρων, κατά τη φάση της χειρουργικής επέμβασης, αποτελεί κάποιες από τις επιπλοκές της επέμβασης.

    Τα σύνδρομα νευροαγγειακής συμπίεσης συνιστούν ‘’καλά εγκαθιδρυμένες παθολογικές οντότητες’’ που προκαλούνται από τη μη φυσιολογική επαφή μεταξύ ενός αγγείου και της περιοχής εισόδου ή εξόδου(root exit/entry zone) ενός κρανιακού νεύρου. Η μη φυσιολογική επαφή μπορεί να προάγει παροξυσμικού τύπου αισθητικά ή κινητικά φαινόμενα από το προσβαλλόμενο νεύρο .

    Τα σύνδρομα νευροαγγειακής συμπίεσης είναι: (1) η νευραλγία τριδύμου, (2) ο σπασμός ημιπροσώπου, (3) η γλωσσοφαρυγγική νευραλγία, (4) κάποιες μορφές ιλίγγου-εμβοών που έχουν σαν βάση αγγειακό υπόβαθρο (μικρονευροαγγειακή συμπίεση του 8ουκρανιακού νεύρου) και που λόγω της ‘’αιθουσαίας παροξυσμίας’’ δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στην ποιότητα ζωής των ασθενών (disabling positional vertigo) και (5) το σπασμωδικό ραιβόκρανο(torticollis) με αγγειακό υπόβαθρο(μικρονευροαγγειακή συμπίεση του 11ου κρανιακού νεύρου).

    Το παθολογικό υπόβαθρο των συνδρόμων νευροαγγειακής συμπίεσης έχει συνοψιστεί από τον Jannetta ως εξής: όσο μεγαλώνουμε ηλικιακά οι αρτηρίες του εγκεφάλου επιμηκύνονται και ο εγκέφαλος χαλαρώνει και ‘’βουλιάζει’’. Σαν επακόλουθο αυτής της διαδικασίας ‘’περιττές’’ αρτηριακές αγκύλες καθώς επίσης και φλέβες μπορούν να προκαλέσουν συμπίεση στις ζώνες εισόδου/εξόδου των κρανιακών νεύρων. Αυτή η συμπίεση με το σφυγμώδη χαρακτήρα μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία των κρανιακών νεύρων προάγοντας διαφόρου τύπου κινητικά ή αισθητικά φαινόμενα .


    Aμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια

     
     

    Eίναι μια σημαντική αιτία προϊούσας διαταραχής της ισορροπίας σε ενήλικες και θα πρέπει να λογαριάζεται ακόμη και όταν η ακοή είναι φυσιολογική και δεν υπάρχουν συνοδά επεισόδια υποτροπιάζοντος ιλίγγου. Περίπου 5% από τα ασταθή άτομα ηλικίας άνω των 75 έχουν διμερή αιθουσαία δυσλειτουργία. Η αιθουσαία δυσλειτουργία μπορεί να προκληθεί από πολλά διαφορετικά αίτια, συμπεριλαμβανομένων τοξικών, μεταβολικών, αυτοάνοσων, αγγειακών, νεοπλασματικών, αναπτυξιακών ή εκφυλιστικών διεργασιών. Σε γενικές γραμμές προκαλείται συνήθως από την έκθεση σε ωτοτοξικές φαρμακευτικές αγωγές, ιδιαίτερα γενταμικίνης όταν διαρκεί 2 εβδομάδες ή περισσότερο. Ωστόσο, άλλες αιτίες περιλαμβάνουν τη σπειροχαίτη, λοιμώξεις του έσω ωτός, αυτοάνοσες διεργασίες κλπ.
    Τα συμπτώματα σπάνια περιλαμβάνουν ίλιγγο, χαρακτηρίζεται από αστάθεια και δυσκολία στην όραση όταν τα αντικείμενα ή το κεφάλι κινούνται (ταλαντοψία).

    Μια αναδρομική μελέτη έχει αξιολογήσει την ευαισθησία και ειδικότητα της δοκιμασίας απότομης στροφής της κεφαλής για τον προσδιορισμό μιας αμφοτερόπλευρης αιθουσοπάθειας. Οι Schubert και συνεργάτες ανασκόπησαν κλινικά αρχεία ως προς τα αποτελέσματα της δοκιμασίας απότομης στροφής της κεφαλής, επί 32 ασθενών με αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια, η οποία έχει τεκμηριωθεί μέσω μειωμένης απάντησης στο θερμικό ερεθισμό του έσω ωτός και στη δοκιμασία περιστροφής. Συνολικά, η ευαισθησία της δοκιμασίας απότομης στροφής της κεφαλής ήταν 84% (76% στη μερική και 100% στην πλήρη αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια), ενώ η ειδικότητα της ήταν 82% 
    Οι διορθωτικές σακκαδικές κινήσεις του βλέμματος μετά από πλάγιες ωθήσεις της κεφαλής μόνο προς τη μια πλευρά υποδηλώνουν μονόπλευρο έλλειμμα του VOR, ενώ όταν εμφανίζονται μετά από κινήσεις της κεφαλής προς αμφότερα τα πλάγια υποδηλώνουν αμφοτερόπλευρο έλλειμμα.

    Κατά την αντιμετώπιση είναι σημαντικό να συμβουλεύουμε τον ασθενή ώστε να αποφευχθούν τυχόν παράγοντες που μπορεί να καταστείλουν το αιθουσαίο σύστημα, όπως Meclizine. Είναι επίσης σημαντικό για αυτούς να αποφεύγουν αντιχολινεργικούς παράγοντες όπως πολλά από τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά φάρμακα. Ωτοτοξικοί παράγοντες πρέπει να αποφεύγονται πάνω απ 'όλα, και ιδιαίτερα η γενταμυκίνη. Η αιθουσαία αποκατάσταση - φυσικοθεραπεία είναι συνήθως χρήσιμη, αλλά η πλήρης ανάκτηση δεν έχει επιτευχθεί σε πολλούς ασθενείς. Η ανάκαμψη εξαρτάται από το βαθμό της αιθουσαίας απώλειας και την ικανότητα του ατόμου να την αντιρροπήσει.


    Γήρανση, Ισορροπία, ζάλη και ίλιγγος

     


    Ζάλη και ανισορροπία είναι ένα εξαιρετικά κοινό πρόβλημα στον πληθυσμό των ηλικιωμένων.
    Jonsson et al (2004) βρήκαν ότι η συνολική επίπτωση των προβλημάτων ισορροπίας σε ηλικία 70 ετών ήταν 36% (γυναίκες) και 29% (άνδρες). Τα συμπτώματα της ισορροπίας ήταν πιο συχνά στις γυναίκες από τους άνδρες, και αυξάνονται με την αύξηση της ηλικίας. Στις ηλικίες 88-90 ετών, οι αντίστοιχες τιμές ήταν 51-45%.
    Σε σύγκριση με νεότερα άτομα , η ζάλη σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας δεν είναι μόνο πιο συχνή, αλλά είναι επίσης πιο επίμονη, έχει περισσότερες αιτίες, είναι λιγότερο πιθανό να οφείλεται σε ψυχολογικά αίτια, και προκαλεί μεγαλύτερη ανικανότητα (Davis L, 1994).
     
    Ισορροπία: Ένας από τους κορυφαίους παράγοντες της υγείας για άτομα άνω των 60 μειώνεται.
    Οι ηλικιωμένοι έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν από πολλά διαφορετικά είδη των ασθενειών που μπορεί να επηρεάσουν την ισορροπία, όπως ο καταρράκτης, γλαύκωμα, διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, εκφύλιση της ωχράς κηλίδας και, οι οποίες επηρεάζουν όλες την όραση. Περιφερική νευροπάθεια, η οποία επηρεάζει την αίσθηση θέσης στα πόδια και τα πόδια. Και εκφυλισμό του αιθουσαίου συστήματος . 
    Η ισορροπία επίσης εξαρτάται από την καλή μυϊκή δύναμη και την κινητικότητα των αρθρώσεων. Η καθιστική ζωή και η αρθρίτιδα ή άλλες παθήσεις των οστών και των μυών μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δύναμη και την κινητικότητα. 

    Απώλεια ισορροπίας λόγω μυϊκής αδυναμίας εκδηλώνουν συνήθως τα μεγαλύτερης ηλικίας άτομα, επειδή το ανθρώπινο σώμα χάνει μυϊκή μάζα με την πάροδο των ετών. Όταν οι μύες είναι αδύναμοι, δεν μπορούν να υποστηρίξουν επαρκώς το σωματικό βάρος. Αποτέλεσμα αυτού είναι η κακή στάση του σώματος, εάν το σώμα δεν είναι ορθώς ευθυγραμμισμένο, μια απότομη κίνηση που δεν μπορούν να ελέγξουν οι μύες μπορεί να διαταράξει την ισορροπία και να οδηγήσει σε πτώση. 

    Ωστόσο, ακόμη και υγιή άτομα άνω των 65 ετών φαίνεται να έχουν περισσότερα προβλήματα από τους νεώτερους ανθρώπους στη διατήρηση της ισορροπίας τους όταν οπτικά στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα (π.χ., στο σκοτάδι).


    Ζάλη στους ηλικιωμένους μπορεί να είναι αποτέλεσμα προβλημάτων του αιθουσαίου, του εγκεφάλου, και της όρασης, καθώς και από νευροπάθεια, ψυχολογικά αίτια, καθώς και άγνωστα αίτια. Διαταραχές του αιθουσαίου συστήματος, ωστόσο, πιστεύεται ότι είναι η πιο κοινή αιτία της ζάλης σε ηλικιωμένα άτομα, ευθύνονται για περίπου το 50% της ζάλης στους ηλικιωμένους. 
    Ανατομικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο αριθμός των νευρικών κυττάρων του αιθουσαίου συστήματος μικραίνει με την ηλικία, αρχίζοντας από την ηλικία 55. Η απώλεια γίνεται πιο σοβαρή, καθώς προχωρά η ηλικία. 
    Από όλες τις διαταραχές του αιθουσαίου συστήματος, ο καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης (BPPV) είναι ένα από τα πιο κοινά. Δείτε την περιγραφή του BPPV και θεραπεία για αυτόν.

    Η δυνατότητα να κυκλοφορούν ελεύθερα είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην ποιότητα ζωής τόσο των νεότερων όσο και των ηλικιωμένων. Ένα υγιές αιθουσαίο σύστημα είναι ζωτικής σημασίας για την ελεύθερη κυκλοφορία.

    Επισκεφθείτε το γιατρό σας εάν η κακή ισορροπία και ο φόβος για πιθανή πτώση αποτελούν εμπόδιο σε μια ομαλή καθημερινότητα (π.χ. περιορισμός δραστηριοτήτων, απομόνωση στο σπίτι).


    ΑΙΤΙΕΣ ζάλης στους ηλικιωμένους
    Σύστημα Συμβολή (Davis, 1994)
    Περιφερικό αιθουσαίο (Otologic)56
    Εγκεφαλικού στελέχους / παρεγκεφαλίδα (κεντρικό)22
    Ιδιοδεκτικότητας (περιφερική νευροπάθεια)7
    Οπτικό1
    Ψυχολογικό3
    Αγνωστος14


    Κλινικές ΩΡΛ αναφέρουν υψηλότερη επικράτηση των περιφερειακών αιτίων ζάλης (42,4% BPPV, 12,47% Menieres, 13.15% ημικρανία), Uneri και Polat, 2008, αλλά αυτό είναι πιθανόν να οφείλεται σε επιλεκτική παραπομπή. Στις ΩΡΛ κλινικές αποστέλλονται ασθενείς με περιφερική ζάλη!


     

    Κεντρικές αιτίες ιλίγγου
     

     

    Αιθουσαία ημικρανία

     
     
    Η αιθουσαία ημικρανία ενώ είναι κεντρική διαταραχή έχει συμπτώματα και πρόγνωση περιφερικής.
     
    Η ημικρανία είναι μια διαταραχή που συνήθως συνδέεται με πονοκέφαλο, μπορεί όμως να προκαλέσει και αρκετά αιθουσαία σύνδρομα. Σχεδόν το 10% του συνολικού πληθυσμού  έχει ημικρανία και στο 25 τοις εκατό των περιπτώσεων η ημικρανία συνοδεύεται με ίλιγγο κατα τη διάρκεια των κρίσεων, που αναφέρεται ως ίλιγγος σχετιζόμενος με ημικρανία.
    Έχουν περιγραφτεί τρεις τύποι ιλίγγου που σχετίζεται με την ημικρανία.
    Σε ασθενείς με ημικρανία της βασικής αρτηρίας, ο ίλιγγος μπορεί να εμφανιστεί σε συσχέτιση και με άλλα συμπτώματα που αποδίδονται στην κατανομή του σπονδυλοβασικού αγγειακού συστήματος, στα οποία συμπεριλαμβάνονται οι εμβοές, η απώλεια ακοής, η αταξία και η δυσαρθρία. Στο σύνδρομο αυτό, ο ίλιγγος και τα άλλα  συμπτώματα εμφανίζονται εντός του τυπικού χρονικού πλαισίου της ημικρανιακής αύρας, συνήθως προηγούμενα του συστατικού της κεφαλαλγίας μέχρι και για 1 ώρα κα ακολουθούνται από την τυπική ημικρανιακή κεφαλαλγία. Οι τριπτάνες και οι διυδροεργοταμίνη, που είναι χρήσιμες στην οξεία αντιμετώπιση των ημικρανιακών κεφαλαλγιών, αντενδείκνυται στην ημικρανία της βασικής αρτηρίας λόγω του δυνητικού κινδύνου για ΑΕΕ.
    Ένα σύνδρομο αιθουσαίας ημικρανίας (ή «ημικρανιακού ιλίγγου») αποτελεί μια άλλη μορφή ημικρανίας που προσβάλει περίπου το 9% των ασθενών με ημικρανία. Οι ασθενείς με ημικρανιακό ίλιγγο εμφανίζονται με επεισοδικό ίλιγγο που διαρκεί δευτερόλεπτα έως ημέρες, ο οποίος μπορεί να συσχετίζεται με κεφαλαλγία αλλά μπορεί και όχι. Η συχνότητα των επεισοδίων ιλίγγου μπορεί να υπερβαίνει αυτή των τυπικών ημικρανιακών κεφαλαλγιών και ορισμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίζουν ακόμη και 40 επεισόδια ανά μήνα. Τα κριτήρια για τον ημικρανιακό ίλιγγο περιλαμβάνουν τα υποτροπιάζοντα συμπτώματα από το αιθουσαίο σύστημα που συσχετίζονται με τουλάχιστον 1 από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: Κεφαλαλγία, φωνοφοβία, φωτοφοβία ή σπινθηροβόλο σκότωμα ή άλλες μορφές αύρας. Οι περισσότεροι ασθενείς με ημικρανιακό ίλιγγο έχουν ιστορικό ημικρανιακής κεφαλαλγίας που έχει ξεκινήσει έτη πριν από την ανάπτυξη των επεισοδίων ιλίγγου.
    Τα παιδιά μπορεί να εμφανίζουν παρόμοιο σύνδρομο. Κατά την παιδική ημικρανία ή κατά τον καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο της παιδικής ηλικίας, επεισόδια ιλίγγου που συσχετίζονται με ναυτία και έμετο μπορεί να συνοδεύονται από κεφαλαλγία ή όχι. Το σύνδρομο αυτό τυπικά προσβάλει παιδιά και ξεκινά στην ηλικία μεταξύ 1 έως 4 ετών, υποχωρώντας συνήθως κατά την εφηβεία ή εξελισσόμενο σε μια πιο τυπική ημικρανιακή κεφαλαλγία.
     
    Η Διεθνής Εταιρεία Κεφαλαλγίας κατατάσσει τις διαταραχές της ημικρανίας σε διάφορους τύπους.
    Ημικρανία χωρίς αύρα αποτελείται από περιοδικούς πονοκεφάλους που είναι συνήθως σφύζοντες και μονόπλευροι, που επιδεινώνονται από την δραστηριότητα, και που σχετίζονται με ναυτία και αυξημένη ευαισθησία στο φως και το θόρυβο. Ίλιγγος μπορεί να συμβεί πριν, κατά τη διάρκεια της, ή ξεχωριστά από τα επεισόδια της ημικρανίας.
    Ημικρανία με αύρα ή κλασική ημικρανία, συνδέεται με βραχύβια συμπτώματα (θόρυβοι, λάμψεις φωτός, μυρμήγκιασμα, μούδιασμα, ίλιγγος, και άλλα) που είναι γνωστά ως αύρα. Αυτά τα συμπτώματα συνήθως προηγούνται του πονοκεφάλου και συνήθως διαρκούν 5 έως 20 λεπτά. Σε μια παραλλαγή που ονομάζεται ημικρανία με παρατεταμένη αύρα, αυτά τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν μία εβδομάδα. Ασθενείς με ημικρανία, μπορεί να εμφανίσουν ημικρανίες με αύρα σε ορισμένες περιπτώσεις και ημικρανία χωρίς αύρα και σε άλλες περιπτώσεις.
    Βασική ημικρανία. Τα συμπτώματα της βασικής ημικρανίας περιλαμβάνουν ίλιγγο, εμβοές, μειωμένη ακοή, αταξία (απώλεια συντονισμού), δυσαρθρία, οπτικές διαταραχές και των δύο οφθαλμών, διπλωπία, αμφοτερόπλευρες παραισθησίες ή πάρεση, μειωμένο επίπεδο συνείδησης ή απώλεια συνείδησης, ακολουθούμενα από μια σφύζουσα κεφαλαλγία. Ο ίλιγγος διαρκεί συνήθως μεταξύ πέντε λεπτά έως μία ώρα.

    Αρκετά είναι τα αιθουσαία σύνδρομα που προκαλούνται από την ημικρανία:
     
    Καλοήθης υποτροπιάζων ίλιγγος των ενηλίκων (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσης) αποτελείται από παροξυσμούς ιλίγγου, με διάρκεια μερικά λεπτά έως 2 ώρες, ενίοτε με εμβοές, αλλά χωρίς απώλεια ακοής.  Οι γιατροί πρέπει να αποκλείσουν άλλα πιθανά αίτια πριν γίνει διάγνωση.
    Παροξυσμικός ίλιγγος της παιδικής ηλικίας (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσης επίσης) αποτελείται από παροξυσμούς ανισορροπίας και ιλίγγου χωρίς απώλεια ακοής ή εμβοές (βούισμα στα αυτιά). Η πλειονότητα των περιπτώσεων συμβαίνουν μεταξύ των ηλικιών 1 και 4, αλλά μπορεί να συμβεί έως 10 ετών.
     
    Συμπτώματα και διάγνωση της αιθουσαίας ημικρανίας
     
    Η κεφαλαλγία είναι συνήθης, αλλά δεν απαιτείται. Εμβοές είναι συχνές, αλλά συνήθως είναι αμφοτερόπλευρες. Η υπερακουσία είναι συχνή στην αιθουσαία ημικρανία, που μπορεί να την διαφοροποιήσει από τις περισσότερες παθήσεις του αυτιού. Συνήθως και μάλιστα κατά την κρίση υπάρχει ελάχιστος ή καθόλου νυσταγμός (κινήσεις των ματιών).  Αυτό παρέχει μια δυνατότητα διαφορικής διάγνωσης από τα περισσότερα περιφερικά αιθουσαία σύνδρομα.
    Δεν υπάρχουν ειδικές διαγνωστικές εξετάσεις για τον ίλιγγο που σχετίζεται με ημικρανία. Η διάγνωση γίνεται από το ιστορικό, ή όταν το ιστορικό είναι ασαφές, από την ανταπόκριση στη θεραπεία. Η οριστική διάγνωση του ιλίγγου που σχετίζεται με ημικρανία   μπορεί να γίνει όταν οι ασθενείς έχουν ημικρανία με αύρα που συνοδεύεται από ταυτόχρονα επεισόδια ιλίγγου, ή όταν έχουν ημικρανία χωρίς αύρα και κατ 'επανάληψη ίλιγγο αμέσως πριν ή κατά τη διάρκεια της κεφαλαλγίας.
     
     
     
     
    2Kριτήρια Neuhauser για τον ημικρανικό ίλιγγο
     
     
     
     
    Περιοδικά σύνδρομα παιδικής ηλικίας
     
    Αν και συνήθως δεν συνοδεύονται από πόνο ημικρανίας στο κεφάλι, από όπου θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μια μορφή ημικρανίας, επαναλαμβανόμενες κρίσεις έμετου (κυκλικός έμετος) ή κοιλιακού άλγους (κοιλιακή ημικρανία), που αναφέρονται ως περιοδικά σύνδρομα παιδικής ηλικίας, σχετίζονται επίσης με την ημικρανία.
    Σε πολλές περιπτώσεις, τα περιοδικά σύνδρομα της παιδικής ηλικίας εξελίσσονται σε πιο χαρακτηριστική ημικρανία αργότερα στη ζωή.


     
    Εκτός από τα ανωτέρω σύνδρομα που προκαλούνται από ημικρανία, αρκετές άλλες διαταραχές του αιθουσαίου συστήματος έχουν συσχετιστεί με την ημικρανία. Οι μελέτες δείχνουν ότι οι άνθρωποι με ημικρανία έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες από τους άλλους ανθρώπους να πάσχουν από σοβαρή ασθένεια του αιθουσαίου συστήματος και μπορεί να είναι πιο πιθανό να πάσχουν από νόσο του Meniere ή καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσης (BPPV).

    Ημικρανία του μυοκαρδίου ή περίπλοκη ημικρανία είναι μια ημικρανία με αύρα που συνδέεται με εγκεφαλικό επεισόδιο. Ένα από τα συμπτώματα μπορεί να είναι ίλιγγος.
     
    άλλοι παράγοντες που μπορεί να προκαλέσουν ημικρανία
     
    Το στρες, το άγχος, η υπογλυκαιμία, κυμαινόμενα οιστρογόνα, ορισμένα τρόφιμα, το κάπνισμα και άλλοι παράγοντες μπορεί να προκαλέσουν ημικρανία. Ο ίλιγγος και η ανισορροπία που σχετίζονται με ημικρανία συνήθως ανταποκρίνονται στην ίδια αγωγή που χρησιμοποιείται για τους πονοκέφαλους της ημικρανίας.
     
    Αντιμετώπιση, Θεραπεία
     
    Η θεραπεία της ημικρανίας περιλαμβάνει την εξάλειψη από την δίαιτα τροφών που είναι γνωστό ότι προκαλούν κρίσεις ημικρανίας, όπως η σοκολάτα, τα καρύδια, το τυρί, το κόκκινο κρασί, και άλλα τρόφιμα. Αν αυτό δεν είναι επιτυχές, μετά από ένα μήνα, οι ασθενείς αρχίζουν θεραπεία με βεραπαμίλη, ή ένα μακράς δράσης βήτα-αναστολέα όπως η προπρανολόλη,  ή ένα τρικυκλικό αντικαταθλιπτικό όπως αμιτριπτυλίνη, ή φλουναριζίνη. Βεραπαμίλη και αμιτριπτυλίνη είναι ιδιαίτερα χρήσιμη γιατί λόγω των αντιχολινεργικών ιδιοτήτων τους μπορούν να βοηθήσουν τον έλεγχο του ιλίγγου  ανεξάρτητα από το αν είναι χρήσιμα για την ημικρανία. Μια πρόσφατη, δοκιμή σε ασθενείς με ημικρανίες και ίλιγγο βρέθηκε η τοπιραμάτη να βοηθάει στα συμπτώματα.
    Η θεραπεία της αιθουσαίας ημικρανίας και του καλοήθους παροξυσμικού ιλίγγου της παιδικής ηλικίας είναι παρόμοιες, χρησιμοποιώντας συμπτωματική αγωγή για τον ίλιγγο και προφυλακτική αγωγή για την ημικρανία. Τα κατασταλτικά του αιθουσαίου συστήματος μπορεί να είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του ιλίγγου στους ασθενείς με ημικρανιακό ίλιγγο. Επιπρόσθετα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα προφυλακτικά έναντι της ημικρανίας φάρμακα, σε μια προσπάθεια αποτροπής των επεισοδίων ή μείωση της συχνότητάς τους.

     
    veraman

    Τρόφιμα που πυροδοτούν  την ημικρανία

    Ώριμα τυριά (παραδείγματα: φέτα, παρμεζάνα, γκούντα κλπ)
    Τα τρόφιμα που περιέχουν μεγάλες ποσότητες όξινου  γλουταμινικό(MSG). 
    κινέζικα τρόφιμα έχουν συχνά  μεγάλες ποσότητες MSG.
    Καπνιστά, παστά, ή επεξεργασμένα κρέατα όπως το μπέικον, λουκάνικο, ζαμπόν, σαλάμι,
    Πιπεριά, μπιζέλια, κουκιά, φασόλια, κρεμμύδια, ελιές, τουρσί
    Ρέγγα, το συκώτι κοτόπουλου, 
    Τα τρόφιμα που παρασκευάζονται με, σάλτσα σόγιας, ξύδι (εκτός από λευκό ξύδι), εκχύλισμα μαγιάς και τα τρόφιμα που έχουν υποστεί ζύμωση, ή τουρσί, ή  μαρινάρισμα 
    Το αλκοόλ (ειδικά το κόκκινο κρασί, σέρρυ, Ουίσκι, τζιν, και μπέρμπον)
    Ξινή κρέμα, το γιαούρτι, το βουτυρόγαλα
    Ζεστό φρέσκο ψωμί, κέικ καφέ, ντόνατς
    Υπερβολική ασπαρτάμη (τεχνητό γλυκαντικό) σοκολάτα, κακάο, χαρούπια
    Ξηροί καρποί, φυστικοβούτυρο
    Ορισμένα φρούτα, όπως σύκα, αβοκάντο, σταφίδες, κόκκινα δαμάσκηνα, παπάγια, μπανάνα, και εσπεριδοειδή
    Υπερβολικό τσάι, καφές, αναψυκτικά τύπου κόλα  

      
     
     

    Ανεπάρκεια της σπονδυλοβασικής αρτηρίας

     
     
    O ερεθισμός της σπονδυλικής αρτηρίας ή του πλέγματός της (όπως στο αυχενικό σύνδρομο), μαζί με ενδεχόμενη υποπλασία ή αρτηριοσκλήρυνση της ετερόπλευρης σπονδυλικής ή υποκλειδίου (υποκλοπή), είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ανεπάρκεια της σπονδυλοβασικής αρτηρίας, ισχαιμίας του εγκεφάλου, και να προκαλέσει αιφνίδιες και ολιγόλεπτες κρίσεις ιλίγγου που χαρακτηρίζονται, από αυχενογενή κεφαλαλγία, λιποθυμία και νευρολογικές εκπτώσεις από τα ημισφαίρια και το στέλεχος του εγκεφάλου, όπως δυσαρθρία, περιστοματική αιμωδία, διπλωπία, υπαισθησία και πάρεση στο πρόσωπο ή στα άκρα, δυσκαταποσία και φαρυγγική υπαισθησία, διαταραχές όρασης (θάμβος, ή σπινθηροβόλο αίσθημα), νυσταγμό, αιφνίδια κώφωση ή βαρηκοΐα και υπακουσία λόγω ισχαιμίας της έσω ακουστικής αρτηρίας (αιθουσοκοχλιακό σύνδρομο).
    Eπανειλημμένες προσβολές μπορεί να καταλήξουν σε εγκεφαλικά έμφρακτα ή αυχενική μυελοπάθεια.
    Εξαιτίας του ότι η παροχή αίματος προς το έσω ους προέρχεται από το σπονδυλοβασικό σύστημα, το ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο από το σπονδυλοβασικό σύστημα μπορεί να παρουσιαστεί με ίλιγγο ή απώλεια ακοής, λόγω εμφράκτου του έσω ωτός (δηλαδή, εμφράκτου του λαβυρίνθου). Ορισμένες φορές, ο ίλιγγος και η απώλεια ακοής αποτελούν προειδοποιητικά συμπτώματα ενός επικείμενου ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου από το σπονδυλοβασικό σύστημα (κυρίως της περιοχή της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας). Στην περίπτωση αυτή, η μαγνητική τομογραφία (MRI) εγκεφάλου θα είναι φυσιολογική και ο κλινικός θα πρέπει να βασιστεί σε άλλα κλινικά χαρακτηριστικά ώστε να θέσει τη διάγνωση.

    ΤΟ ΕΣΩ ΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΣΤΗΝ ΙΣΧΑΙΜΙΑ

    Ο λαβύρινθος απαιτεί μεταβολισμό που καταναλώνει υψηλά επίπεδα ενέργειας. Η έσω ακουστική αρτηρία είναι μια αρτηρία με ελάχιστες παράπλευρες διακλαδώσεις, έτσι ώστε ο λαβύρινθος είναι ιδιαίτερα ευπαθής στην ισχαιμία.  Ορισμένες φορές, οι ασθενείς με έμφρακτο της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας παρουσιάζουν ως αρχικά συμπτώματα μεμονωμένο υποτροπιάζοντα ίλιγγο, κυμαινόμενη απώλεια ακοής ή εμβοές (συμπτώματα παρόμοια με αυτά της νόσου του Meniere), 1 έως 10 μέρες πριν από το μόνιμο έμφρακτο. Επιπρόσθετα, ένα μεμονωμένο λαβυρινθικό έμφρακτο μπορεί να προηγηθεί του εμφράκτου της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι το έσω ους είναι πιο ευπαθές στην ισχαιμία σε σχέση με ό,τι το στέλεχος ή η παρεγκεφαλίδα.

    ---------------------------------------------------------------------

            Απεικόνιση μέσω μαγνητικής τομογραφίας (MRI) με τα ευρήματα σε ασθενή με έμφρακτο από την περιοχή της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας.(

    Εικόνα 1. Απεικόνιση μέσω μαγνητικής τομογραφίας (MRI) με τα ευρήματα σε ασθενή με έμφρακτο από την περιοχή της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας.(Α) Παλμοσειρά διάχυσης, εγκάρσια τομή και (Β) παλμοσειρά Τ2 που προέρχεται από MRI εγκεφάλου, όπου φαίνονται οι εστίες υψηλού σήματος που εντοπίζονται στο αριστερό μέσο παρεγκεφαλιδικό σκέλος και την αριστερή πλάγια-ραχιαία γέφυρα. Επίσης, παρουσιάζεται ένα πιθανό έμφρακτο της ζώνης οριακής αιμάτωσης [borderzone] μεταξύ οπίσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας και πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας.

    ---------------------------------------------------------------------

    Ακοολογικά ευρήματα σε ασθενή με έμφρακτο στην περιοχή της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας

     

    Εικόνα 2. Ακοολογικά ευρήματα σε ασθενή με έμφρακτο στην περιοχή της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας, το οποίο απεικονίζεται στην πιό πάνω εικόνα 1  (Α) Το ακοόγραμμα αέρινης αγωγής απλών τόνων δείχνει μέτρια αισθητηριακού τύπου απώλεια ακοής της τάξης των 50dB, με ικανότητα διάκρισης της ομιλίας σε βαθμό 85%, στο αριστερό ους. Τα επίπεδα ακοής, όπως μετρούνται σε dB (Ινστιτούτο Αμερικανικών Εθνικών προτύπων, 1989 [(American National Standards Institute, 1989]), παρουσιάζονται σε γράφημα λογαριθμικής κλίμακας, σε σχέση με τη συχνότητα του ερεθίσματος. Ο = αέρινη αγωγή στην αριστερή πλευρά, Χ = αέρινη αγωγή στη δεξιά πλευρά. To αντανακλαστικό του μυός του αναβολέα [stapedial reflex] (. αριστερά x: δεξιά) καταγράφηκε ως φυσιολογικό, από αμφότερες τις πλευρές. (Β) Καταγραφή των ακουστικών προκλητών δυναμικών του στελέχους [brainstem auditory evoked potential] που παρουσιάζει φυσιολογικές κυματικές αποκρίσεις σε αμφότερες τις πλευρές.

    ---------------------------------------------------------------------

    Ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας (MRI) σε ασθενή με οξεία απώλεια της ακουστικής και αιθουσαίας λειτουργίας

    Εικόνα 3. Ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας (MRI) σε ασθενή με οξεία απώλεια της ακουστικής και αιθουσαίας λειτουργίας, ως πρόδρομο σημείο ενός εμφράκτου στην περιοχή της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας. (Α, Β) Παλμοσειρά διάχυσης της MRI εγκεφάλου που πραγματοποιήθηκε μια ημέρα μετά την έναρξη αιφνίδιας απώλειας ακοής και ιλίγγου, η οποία είναι φυσιολογική. Δύο ημέρες αργότερα (Γ, Δ) η παλμοσειρά διάχυσης στην MRI παρουσιάζει εστίες υψηλής έντασης σήματος που εντοπίζονται στο αριστερό μέσο παρεγκεφαλιδικό σκέλος, στην αριστερή ραχιαία-πλάγια γέφυρα και προσθίως στο αριστερό ημισφαίριο της παρεγκεφαλίδας.

    ---------------------------------------------------------------------

    Η τυχόν ύπαρξη πονοκεφάλου σε έναν σοβαρό ίλιγγο βάζει υπόνοιες κεντρικής βλάβης

     

    veraman

    ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΑΙΘΟΥΣΑΙΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

    Ο κεντρικού τύπου ίλιγγος σπάνια εμφανίζεται μεμονωμένος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ασθενής θα εμφανίζει και άλλα συνοδά συμπτώματα από το κεντρικό νευρικό σύστημα ή κεφαλαλία.

    Η τυχόν ύπαρξη πονοκεφάλου σε έναν σοβαρό ίλιγγο βάζει υπόνοιες κεντρικής βλάβης

    Οι περιφερικές αιθουσαίες διαταραχές δεν παρουσιάζουν ποτέ κάθετο νυσταγμό ή νυσταγμό, που είναι το ίδιο ταχύς και στις δύο κατευθύνσεις.

     

    Αυχενικό σύνδρομο


    Το κλινικό φάσμα του αυχενικού συνδρόμου

    Iσχαιμία σπονδυλοβασικής αρτηρίας
     
    Tο σύνδρομο σπονδυλοβασικής ανεπάρκειας αναφέρεται στο 5% περίπου των ασθενών με χρόνιο αυχενικό σύνδρομο. Συνίσταται σε υποτροπιάζοντα επεισόδια περιοδικής ισχαιμίας της σπονδυλοβασικής αρτηρίας και των κλάδων της, που οφείλονται σε περιοδική μείωση ή διακοπή της ροής.
    Mπορεί να εμφανισθεί ως πρωτοπαθής, λειτουργική ή απομονωμένη εκδήλωση χωρίς συνοδό νόσο, που εκδηλώνεται με τις ακραίες κινήσεις της κεφαλής. Aνεπάρκεια της σπονδυλοβασικής αρτηρίας μπορεί να συνδυασθεί με πολλές αυχενικές παθήσεις, όπως με οστεόφυτα στις αποφυσιακές αρθρώσεις, οστεόφυτα στα εγκάρσια τρήματα, αυχενικά υπεξαρθρήματα, όγκους κ.λπ. Mπορεί να πιεσθεί ή να τραυματισθεί κατά την πορεία της η σπονδυλοβασική αρτηρία ή να ερεθισθεί το συμπαθητικό πλέγμα που την περιβάλλει τόσο στην εξωκρανιακή όσο και στην ενδοκρανιακή της μοίρα προκαλώντας σπασμό.
    O ερεθισμός της σπονδυλικής αρτηρίας ή του πλέγματός της, μαζί με ενδεχόμενη υποπλασία ή αρτηριοσκλήρυνση της ετερόπλευρης σπονδυλικής ή υποκλειδίου (υποκλοπή), είναι δυνατόν να προκαλέσει αιφνίδιες και ολιγόλεπτες κρίσεις που χαρακτηρίζονται από αυχενογενή κεφαλαλγία, λιποθυμία και νευρολογικές εκπτώσεις από τα ημισφαίρια και το στέλεχος του εγκεφάλου, όπως δυσαρθρία, περιστοματική αιμωδία, διπλωπία, υπαισθησία και πάρεση στο πρόσωπο ή στα άκρα, δυσκαταποσία και φαρυγγική δυσαισθησία, διαταραχές όρασης (θάμβος, οπτική μαρμαρυγή ή σπινθηροβόλο αίσθημα), νυσταγμό, αιφνίδια κώφωση ή βαρηκοΐα και υπακουσία λόγω ισχαιμίας της έσω ακουστικής αρτηρίας (αιθουσοκοχλιακό σύνδρομο). Πολλά από τα ανωτέρω οφείλονται σε ισχαιμία των πυρήνων των εγκεφαλικών συζυγιών. Σπάνια εμφανίζονται διαταραχές μνήμης από ισχαιμία των μαστίων.
    Eπανειλημμένες προσβολές μπορεί να καταλήξουν σε εγκεφαλικά έμφρακτα ή αυχενική μυελοπάθεια.
    Το κλασικό πλάγιο προμηκικό σύνδρομο (σύνδρομο Wallenberg) λόγω εμφράκτου ή ισχαιμίας στην κατανομή της οπίσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας, προκαλεί ίλιγγο, ομόπλευρο σύνδρομο Horner, ομόπλευρη αταξία, ομόπλευρη απώλεια αίσθηση άλγους και θερμοκρασίας και αντίπλευρη απώλεια αίσθησης άλγους και θερμοκρασίας των άκρων. 
     
    Aυχενογενής ίλιγγος
    Αυχενικός ίλιγγος: Είναι ίλιγγος θέσεως πυροδοτούμενος από δομικές ανωμαλίες του αυχένος, και μή εξαρτώμενος από τη βαρύτητα. Η οντότης αυτή αμφισβητείται από πολλούς, διότι γίνεται μεγάλη κατάχρηση στή διάγνωσή της από τους μή ειδικούς. Πρόκειται πράγματι για ασυνήθηστη κατάσταση, η οποία παρουσιάζει και διαγνωστικά προβλήματα. Δεν υπάρχουν ομοφώνως αποδεκτά διαγνωστικά κριτήρια.
    Διαταραχές ισορροπίας, νυσταγμός, ίλιγγος, εμβοές, ζάλη και βάρος στο κεφάλι εμφανίζονται στο 15% των ασθενών με αυχενική σπονδύλωση. Mπορεί να οφείλεται, όπως αναφέρθηκε, σε ανεπάρκεια της σπονδυλοβασικής ή σε παθολογική διεγερσιμότητα των ιδιοδεκτικών υποδοχέων που βρίσκονται πυκνά κατανεμημένοι στα μυοσυνδεσμικά και αρθροθυλακικά στοιχεία του πάσχοντα αυχένα. O ρόλος των υποδοχέων αυτών είναι η ισορροπία του σώματος στέλνοντας κεντρομόλα ερεθίσματα στην αίθουσα και το δικτυωτό σχηματισμό. H κλινική δοκιμασία της ταυτόχρονης έκτασης, στροφής και πλάγιας κάμψης του αυχένα ή στροφή του σώματος σε περιστεφόμενο κάθισμα ενώ συγκρατούμε σταθερά την κεφαλή θεωρείται η πιο αξιόπιστη, γιατί εκλύει τα συμπτώματα της σπονδυλοβασικής ανεπάρκειας. Eάν εμφανισθούν μόνο ζάλη ή ίλιγγος, αυτό μπορεί να οφείλεται σε διαταραχή του αιθουσαίου συστήματος. O αυχενογενής νυσταγμός σπονδυλοβασικής αιτιολογίας εμφανίζεται αμέσως, ενώ ο ιδιοδεκτικός αυχενικός εμφανίζει λανθάνοντα χρόνο.
    H παρουσία αυχενικού ιλίγγου αποτελεί την αιχμή του δόρατος στην εννοιολογία του αυχενικού συνδρόμου. Πάντως, η ορθή διάγνωση του αυχενικού ιλίγγου προϋποθέτει την παρουσία των σχετικών συμπτωμάτων που προαναφέρθηκαν, τη συνύπαρξη αυχεναλγίας και τον αποκλεισμό αιθουσαίων διαταραχών με βάση το αρνητικό ιστορικό και τις κλινικοεργαστηριακές δοκιμασίες, ενώ συχνά αναμένεται σχετικά άμεση και σαφής ανταπόκριση στην αντιρευματική και οστεοπαθητική θεραπεία.
    Πράγματι, αρκετοί ασθενείς με επίμονο ίλιγγο ή εμβοές ανταποκρίνονται άμεσα στους οστεοπαθητικούς χειρισμούς (manipulation), γεγονός που ενισχύει εύλογα την πεποίθηση της αυχενογενούς προέλευσής τους.
     
    αυχενική σπονδυλοαρθρίτιδα
    Στην αυχενική σπονδυλοαρθρίτιδα, η οποία συνήθως αφορά άτομα που έχουν περάσει τη μέση ηλικία, οι σπονδυλικές αρτηρίες που διέρχονται μέσα από τους πρώτους 6 αυχενικούς σπονδύλους πιέζονται από τα οστεόφυτα ή εμφανίζουν σπασμό μετά από κινήσεις του κεφαλιού με αποτέλεσμα να μειώνεται η αιμάτωση του εγκεφάλου. Σαν συνέπεια εμφανίζονται επεισόδια ζάλης, αυχενογενούς ιλίγγου και μερικές φορές τάση για λιποθυμία. Ιδιαίτερα εμφανίζονται τα συμπτώματα αυτά όταν συνυπάρχουν και αλλοιώσεις από τις αρτηρίες (σε καπνιστές, σε άτομα με αυξημένη χοληστερόλη κ.ά).

     

     

     

    Σκλήρυνση κατά πλάκας 

     

     Η σκλήρυνση κατά πλάκας ( πολλαπλή σκλήρυνση ) είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που επηρεάζει τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό ( κεντρικό νευρικό σύστημα ). 
     
     Αιτίες 
     
     Σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) επηρεάζει περισσότερο τις γυναίκες από τους άνδρες.  Η διαταραχή συνήθως διαγιγνώσκεται στις ηλικίες μεταξύ 20 και 40, αλλά μπορεί να την δει κανείς σε οποιαδήποτε ηλικία.
     Η σκλήρυνση κατά πλάκας προκαλείται από βλάβη στο έλυτρο μυελίνης  ( απομυελίνωση ), το προστατευτικό κάλυμμα που περιβάλλει τα νευρικά κύτταρα. Όταν αυτή η κάλυψη του νεύρου καταστραφεί, τα ν
    ευρικά σήματα να επιβραδύνονται ή σταματούν.

     Το κεντρικό νευρικό σύστημα περιέχει δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα τα οποία είναι ενωμένα μεταξύ τους με νευρικές ίνες (άξονες).  Ηλεκτρικά ερεθίσματα προέρχονται από τα νευρικά κύτταρα και ταξιδεύουν κατά μήκος των αξόνων μέσα στον εγκέφαλο, το νωτιαίο μυελό και τα περιφερικά νεύρα. Η μυελίνη είναι η ουσία που μονώνει και προστατεύει τις νευρικές ίνες, παρόμοια με την  μόνωση των ηλεκτρικών καλωδίων.  Στην σκλήρυνση κατά πλάκας, η μυελίνη του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού στην επίθεση, που γίνεται φλεγμονή (οίδημα), αρχίζει να σπάζει λίγο-λίγο, και αποσυνδέεται τότε από τις νευρικές ίνες.
     Η μυελίνη εξαφανίζεται σταδιακά και αντικαθίσταται από τα κύτταρα που συσσωρεύονται, σχηματίζοντας πολλαπλές σκληρυντικές βλάβες (μπαλώματα ουλώδους ιστού) κατά μήκος των νευρικών ινών.  Όταν οι νευρικές ώσεις φθάσουν στην κατεστραμμένη περιοχή, παρεμποδίζονται ή καθυστερούν, προκαλώντας τα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας.  
     Η βλάβη των νεύρων που προκαλείται από φλεγμονή, εμφανίζεται όταν κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού κάνουν επίθεση το νευρικό σύστημα.  Αυτό μπορεί να συμβεί κατά μήκος κάθε περιοχής του εγκεφάλου, του οπτικού νεύρου και του νωτιαίου μυελού.
     Είναι άγνωστο τι ακριβώς προκαλεί την ενεργοποίηση αυτού του μηχανισμού. Η πιο κοινή υπόθεση είναι, ότι ευθύνεται κάποιος ιός ή ελάττωμα του γονιδίου, ή και τα δύο. Περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορεί να παίζουν κάποιο ρόλο.
    Ελαφρώς περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν, όταν το οικογενειακό ιστορικό της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι βεβαρημένο ή η πάθηση είναι πιό συχνή στην περιοχή.
     
     Συμπτώματα 
     
    Τα συμπτώματα ποικίλλουν, επειδή η θέση και η σοβαρότητα της κάθε επίθεσης μπορεί να είναι διαφορετική. Τα επεισόδια μπορεί να διαρκέσουν ημέρες, εβδομάδες ή μήνες.  Αυτά τα επεισόδια εναλλάσσονται με περιόδους μειωμένων ή και καθόλου συμπτωμάτων (υφέσεις). Σε γενικές γραμμές, το τυπικό πρότυπο της σκλήρυνσης κατά πλάκας χαρακτηρίζεται από περιόδους ενεργού νόσου, που ονομάζονται εξάρσεις, και περιόδους ελεύθερες συμπτωμάτων, που ονομάζονται υφέσεις. 
     Πυρετός, θερμά λουτρά, έκθεση στον ήλιο, και το άγχος μπορούν να προκαλέσουν ή να επιδεινώσουν τις επιθέσεις.
     Είναι συχνό για την ασθένεια να επιστρέφει με υποτροπές.  Ωστόσο, μπορεί να συνεχίσει να χειροτερεύει, χωρίς περιόδους ύφεσης.
    Κατά την πολλαπλή σκλήρυνση, οι απομυελινωτικές βλάβες εντός του κεντρικού νευρικού συστήματος μπορεί να προκαλούν μια ευρεία ποικιλία συμπτωμάτων. Οι βλάβες που εμφανίζονται στο στέλεχος μπορεί να προκαλέσουν ίλιγγο ως το προέχον σύμπτωμα. Έχει αναφερθεί ότι έως και 5% των ασθενών με πολλαπλή σκλήρυνση εμφανίζουν ίλιγγο ως το αρχικό ή προέχον σύμπτωμα και ο μεμονωμένος ίλιγγος που μιμείται τον καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσης, μπορεί να είναι αποτέλεσμα μικρών απομυελινωτικών βλαβών. Όπως συμβαίνει με τον ίλιγγο ο οποίος συσχετίζεται με νοσήματα του κεντρικού νευρικού συστήματος , συνήθως με αυτόν θα συνυπάρχουν και άλλα συμπτώματα από τα κρανιακά νεύρα ή γενικότερα, νευρολογικής φύσης (υπαισθησία στην κατανομή του προσώπου, διπλωπία, αταξία).
     Επειδή καταστρέφονται νεύρα σε οποιοδήποτε μέρος του εγκεφάλου ή του νωτιαίου μυελού, οι ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας μπορεί να έχουν συμπτώματα σε πολλά μέρη του σώματος.
     Μυϊκά συμπτώματα:
    •  Απώλεια της ισορροπίας
    •  Μυϊκοί σπασμοί
    •  Μούδιασμα ή μη φυσιολογική αίσθηση σε οποιαδήποτε περιοχή
    •  Προβλήματα με την κίνηση των χεριών ή των ποδιών
    •  Προβλήματα με τα πόδια
    •  Προβλήματα με το συντονισμό
    •  Τρόμος σε ένα ή περισσότερα χέρια ή πόδια
    •  Αδυναμία σε ένα ή περισσότερα χέρια ή πόδια
     Συμπτώματα του εντέρου και της ουροδόχου κύστης :
    •  Δυσκοιλιότητα και διάρροια
    •  Δυσκολία στην ούρηση
    •  Συχνή ανάγκη για ούρηση
    •  Έντονη ανάγκη για ούρηση
    •  Ακράτεια ούρων
     Συμπτώματα από τα μάτια:
    •  Διπλωπία(διπλή όραση)
    •  Ενόχληση ματιών
    •  Ανεξέλεγκτες ταχείες κινήσεις των ματιών
    •  Απώλεια της όρασης (συνήθως επηρεάζει το ένα μάτι κάθε φορά)
     Μούδιασμα, μυρμήγκιασμα ή πόνους
    •  Πόνος προσώπου
    •  Επώδυνες μυϊκές συσπάσεις
    •  Μούδιασμα, ή αίσθημα καύσου στα χέρια και τα πόδια
     Άλλα συμπτώματα του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος:
    •  Μείωση της προσοχής, φτωχή κρίση, και απώλεια μνήμης
    •  Δυσκολία στην αιτιολογία και την επίλυση των προβλημάτων
    •  Η κατάθλιψη ή τα συναισθήματα της θλίψης
    •  Ζάλη και προβλήματα ισορροπίας
    •  Η απώλεια της ακοής
     Σεξουαλικά συμπτώματα:
    •  Προβλήματα με τη στύση
    •  Προβλήματα με την κολπική λίπανση
     Συμπτώματα με την ομιλία και την κατάποση :
    •  Μπερδεμένη ή δυσνόητη ομιλία
    •  Προβλήματα στην μάσηση και την κατάποση
     Η κόπωση είναι ένα συχνό και ενοχλητικό σύμπτωμα της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Συνήθως είναι χειρότερα αργά το απόγευμα. 
     
     Εξετάσεις και δοκιμές 
     
     Τα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας μπορεί να μιμούνται εκείνα πολλών άλλων διαταραχων του νευρικού συστήματος.  Η διάγνωση της νόσου γίνεται αποκλείοντας τις άλλες διαταραχές.
     Ορισμένοι άρρωστοι έχουν μια μορφή της σκλήρυνσης κατά πλάκας που ονομάζεται υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα, και μπορεί να έχουν ιστορικό τουλάχιστον δύο επιθέσεων, που χωρίζονται από μια περίοδο μειωμένων ή καθόλου συμπτωμάτων.
     Ο γιατρός μπορεί να υποψιαστεί την ασθένεια, από την αλλαγή των ευρημάτων σε μέρη του κεντρικού νευρικού συστήματος (όπως μη φυσιολογικά αντανακλαστικά) σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές.
     Η νευρολογική εξέταση μπορεί να εμφανίσει μειωμένη νευρική λειτουργία σε μια περιοχή του σώματος, ή σε πολλά μέρη του σώματος.
    Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει:
    •  Ανώμαλα αντανακλαστικά των νεύρων
    •  Μειωμένη ικανότητα για να μετακινήσετε ένα μέρος του σώματος
    •  Μειωμένη ή μη φυσιολογική αίσθηση
    •  Άλλου είδους απώλεια λειτουργίας του νευρικού συστήματος
     Η οφθαλμολογική εξέταση μπορεί να δείξει:
    •  Αλλαγές στα οπτικά πεδία ή κινήσεις των ματιών
    •  Μειωμένη οπτική οξύτητα
    •  Προβλήματα με τα εσωτερικά μέρη του ματιού
    •  Ταχείες κινήσεις των ματιών που ενεργοποιούται όταν το μάτι κινείται
     Οι δοκιμές για τη διάγνωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας περιλαμβάνουν:
    •  Οσφυονωτιαία παρακέντηση για εξέταση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού
    •  Μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου και μαγνητική τομογραφία της σπονδυλικής στήλης
    •  Μελέτη νευρικής λειτουργίας με προκλητά δυναμικά 
     
     Θεραπεία 
     
     Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας αυτή τη στιγμή.  Ωστόσο, υπάρχουν θεραπείες που μπορεί να επιβραδύνουν την ασθένεια.  Ο στόχος της θεραπείας είναι να ελεγχθούν τα συμπτώματα και να σας βοηθήσει να διατηρήσετε μία φυσιολογική ποιότητα ζωής.
     Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για να επιβραδύνουν την εξέλιξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας, που λαμβάνονται σε μακροπρόθεσμη βάση, περιλαμβάνουν:
    •  Οι ιντερφερόνες, οξική γλατιραμέρη, μιτοξαντρόνη, και natalizumab 
    •  Fingolimod
    •  Μεθοτρεξάτη, αζαθειοπρίνη, ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIG) και κυκλοφωσφαμίδη, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί αν τα παραπάνω φάρμακα δεν λειτουργούν καλά.
     Τα στεροειδή μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειωθεί η σοβαρότητα των επιθέσεων.
     Τα φάρμακα για να ελέγξουν τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:
    •  Φάρμακα για τη μείωση των μυϊκών σπασμών, όπως Βακλοφένη, τιζανιδίνη, ή βενζοδιαζεπίνες
    •  Χολινεργικά φάρμακα για τη μείωση των προβλημάτων του ουροποιητικού
    •  Αντικαταθλιπτικά
    •  Αμανταδίνη για την κόπωση
     Τα παρακάτω μπορεί επίσης να είναι χρήσιμα για τα άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας:
    •  Η φυσικοθεραπεία, λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, και ομάδες υποστήριξης
    •  Οι βοηθητικές συσκευές
    •  Ένα πρόγραμμα άσκησης νωρίς στην πορεία της διαταραχής
    •  Ένας υγιεινός τρόπος ζωής, με καλή διατροφή και αρκετή ξεκούραση και χαλάρωση
    •  Αποφεύγετε την κόπωση, το στρες, τις ακραίες θερμοκρασίες, και τις ασθένειες
    •  Αλλαγές σε ό, τι τρώτε ή πίνετε όταν υπάρχουν προβλήματα κατάποσης
    •  Κάνετε αλλαγές γύρω από το σπίτι για να αποφεύγονται οι πτώσεις
     
     
    πρόγνωση
     
     Το αποτέλεσμα ποικίλει, και είναι δύσκολο να προβλεφθεί.  Αν και η διαταραχή είναι χρόνια και ανίατη, το προσδόκιμο ζωής μπορεί να είναι φυσιολογικό ή σχεδόν φυσιολογικό.  Οι περισσότεροι άνθρωποι με σκλήρυνση κατά πλάκας συνεχίζουν να περπατούν και να λειτουργούν στο χώρο εργασίας με ελάχιστη αναπηρία για 20 ή περισσότερα χρόνια.
     Οι ακόλουθοι έχουν συνήθως την καλύτερη πρόγνωση:
    •  Γυναίκες
    •  Οι άνθρωποι που ήταν νέοι (κάτω των 30 ετών), όταν η ασθένεια άρχισε
    •  Οι άνθρωποι με σπάνιες επιθέσεις
    •  Άτομα με υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα σκλήρυνση κατά πλάκας 
    •  Οι άνθρωποι που έχουν περιορισμένη νόσο σε απεικονιστικές μελέτες
     Το ποσοστό της αναπηρίας και της δυσφορίας εξαρτάται από:
    •  Πόσο συχνά έχετε τις επιθέσεις
    •  Πόσο σοβαρές είναι
    •  Το τμήμα του κεντρικού νευρικού συστήματος που επηρεάζεται από κάθε επίθεση
     
     Πιθανές επιπλοκές 
     
    •  Κατάθλιψη
    •  Δυσκολία στην κατάποση
    •  Δυσκολία να σκεφθείτε
    •  Μείωση της ικανότητος για αυτοεξυπηρέτηση
    •  Ανάγκη για μόνιμο καθετήρα
    •  Η οστεοπόρωση ή λέπτυνση των οστών
    •  Κατακλίσεις
    •  Οι παρενέργειες των φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της διαταραχής
    •  Λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος 
     
     

     

    Κινήτωση ή ναυτία των ταξειδιωτών (Mal de Debarquement σύνδρομο)


    Κινήτωση ή ναυτία των ταξειδιωτών (Mal de Debarquement σύνδρομο) συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια ταξιδιού με αυτοκίνητο, αεροπλάνο και ιδιαίτερα καράβι (ή μετά από αυτό) σε άτομα που είναι επιρρεπή σε αυτή την κατάσταση. Πιο ευάλωτα είναι τα παιδιά ηλικίας 2-15 ετών που ταξιδεύουν με αυτοκίνητο ή αεροπλάνο και σχεδόν όλοι όσοι ταξιδεύουν με πλοίο, όπως επίσης και οι γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης ή σε περίοδο εμμήνου ρήσεως και τέλος τα άτομα που πάσχουν συχνά από ημικρανίες. Χαρακτηρίζεται από ζάλη, ωχρότητα, εφιδρώσεις, ναυτία ή/και εμέτους. Αρχικά εμφανίζεται ένα αίσθημα κοιλιακής δυσφορίας, και ακολουθούν διάφορα συμπτώματα όπως αίσθημα αυξημένης θερμοκρασίας, ζάλη, ταχύπνοια, πονοκέφαλος, υπνηλία και αυξημένη έκκριση σάλιου. Συχνά παρατηρούνται ωχρότητα και κρύος ιδρώτας. Δεν αποτελεί ακριβώς νόσο. Πρόκειται για μια μάλλον φυσιολογική αντίδραση που οφείλεται σε ασυμφωνία των πληροφοριών που συλλέγουν ο λαβύρινθος και τα μάτια σε σχέση με το περιβάλλον. Είναι μια διαταραχή της ισορροπίας στην οποία μπορεί να αισθάνεστε ότι κουνιέστε συνεχώς σαν σε πλοίο παρόλο που το ταξίδι τελείωσε και βρίσκεστε στη στεριά. Συνήθως, τα συμπτώματα εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες ή ημέρες, ωστόσο σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να διαρκέσουν μήνες ή και χρόνια. 
    Υπάρχουν διάφορα φάρμακα με τα οποία είτε προλαμβάνεται είτε αντιμετωπίζεται το πρόβλημα αυτής της ζάλης.

    Για την πρόληψη της ναυτίας χρησιμοποιούνται τόσο μη φαρμακευτικά όσο και φαρμακευτικά μέσα. 
    Μη φαρμακευτικά μέσα 
    1. Μετακίνηση σε κάποια θέση όπου η ταλάντωση είναι μικρότερη (σε πλοίο π.χ. αυτό αφορά στο κεντρικό τμήμα και στα κατώτερα στρώματα του πλοίου, σε αυτοκίνητο ή λεωφορείο αυτό συνήθως αφορά στα μπροστινά καθίσματα). 
    2. Σταθεροποίηση του κεφαλιού ώστε να κινείται όσο λιγότερο γίνεται 
    3. Σε κλειστό χώρο (π.χ. στην καμπίνα ενός πλοίου) να προτιμάται η ύπτια θέση με τα μάτια κλειστά. 
    4. Σταθεροποίηση του βλέμματος σε ένα σημείο 
    5. Τα ειδικά φάρμακα κατά της ναυτίας, συχνά προκαλούν ζάλη και υπνηλία 
    6. Κατανάλωση μικρών και συχνών γευμάτων, αποφυγή αλκοόλ και καπνίσματος 
    Φαρμακευτικά αγωγή 
    1.Αντισταμινικά (διμενιδρινάτη, μεκλιζίνη, κυκλιζίνη, βουκλιζίνη) 2.Αντιμουσκαρινικά (σκοπολαμίνη) 
    3.Αντιντοπαμινεργικά (δεξτροαμφεταμίνη, εφεδρίνη) 
    Η επιλογή τόσο του φαρμάκου όσο και της δόσης πρέπει να βασίζεται στη διάρκεια του ταξιδιού και στα συνυπάρχοντα προβλήματα υγείας. Ο ταξιδιώτης που παίρνει δισκία για τη ναυτία να αποφύγει να οδηγήσει ή να χειριστεί οποιαδήποτε επικίνδυνα μηχανήματα υπό την επήρεια αυτών των φαρμάκων. Για να είναι πιο αποτελεσματικά τα φάρμακα πρέπει να λαμβάνονται τουλάχιστον 30 λεπτά πριν από το ταξίδι. 
    Σε ορισμένες περιπτώσεις η πρόληψη της ναυτίας δεν είναι δυνατή είτε γιατί η κίνηση δεν μπορεί να προβλεφθεί είτε γιατί τα προληπτικά μέτρα δεν επαρκούν. Σε αυτές τις περιπτώσεις, επειδή η λήψη φαρμάκων από το στόμα δεν είναι ανεκτή, χρησιμοποιούνται εναλλακτικά σκευάσματα όπως τα υπόθετα και οι ενδομυϊκές ενέσεις.


    Η ναυτία του διαδικτύου – Cybersicness 

    Προκαλείται από τη διαφωνία μεταξύ της κίνησης των ματιών και της κίνησης της τρισδιάστατης εικόνας. Αυτή η αδυναμία συγχρονισμού μπορεί να προκαλέσει αίσθημα ναυτίας, πόνο στα μάτια και ζάλη ενώ το πρόβλημα επιδεινώνεται όσο μεγαλύτερη είναι η ανάλυση της οθόνης. Τα συμπτώματα μπορούν να μειωθούν είτε με αλλαγή των ρυθμίσεων του κινητού ή με το να στρέψουμε για λίγο το βλέμμα μας προς τον ορίζοντα.


    Δεν υπάρχει στομαχικός ίλιγγος

    Ένας ίλιγγος, λόγω των πολλών νευρικών συνδέσεων του αιθουσαίου συστήματος, μπορεί να περιλαμβάνει συμπτώματα και από το γαστρεντερικό σύστημα(εμέτους) αλλά και το νευρικό σύστημα(βραδυκαρδία), επειδή επηρεάζεται ιδιαίτερα μια περιοχή του στελέχους του εγκεφάλου που ονομάζεται αιθουσαίοι πυρήνες(vestibular nuclei), η οποία συνδέεται με το “κέντρο του εμετού”. Το κέντρο αυτό ελέγχει τον πεπτικό σωλήνα. Για αυτόν το λόγο όταν έχετε ίλιγγο ή ζάλη, θα νιώσετε και ναυτία, το στομάχι σας να “ανακατεύεται”, ακόμη κάνετε και εμέτους, ενώ το χρώμα σας γίνεται χλωμό και ιδρώνετε.
    Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει στομαχικός ίλιγγος και η ναυτία, ο έμετος και γενικά τα συμπτώματα από το στομάχι είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία.


    Ίλιγγος στα παιδιά (παιδιατρικός ίλιγγος)



    Ο ίλιγγος μπορεί να είναι συχνότερος στους ενήλικες και μάλιστα να αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα στις προχωρημένες ηλικίες, αλλά τον βρίσκουμε και στα παιδιά. Είναι μάλιστα αρκετά συχνό πρόβλημα, σε βαθμό που να υπάρχουν εργαστήρια ιλίγγου μόνο για παιδιά σε κάποιες μεγάλες νοσοκομειακές μονάδες, ιδίως στο εξωτερικό.
    Αυτό οφείλεται στις ιδιαιτερότητες που εμφανίζει ο ίλιγγος στην παιδική ηλικία τόσο στα αίτια όσο και στα συμπτώματά του. Πρώτα απ’ όλα, τα παιδιά μέχρι κάποια ηλικία δεν έχουν την ικανότητα να πουν και να εξηγήσουν τα συμπτώματά τους όπως οι ενήλικες, οπότε πολλοί παιδιατρικοί ίλιγγοι περνούν απαρατήρητοι. Έτσι, όταν ένα παιδί που έχει μάθει να περπατά ξαφνικά περιορίζει τις κινήσεις του, αυτό μπορεί να αποτέλεσμα ιλίγγου ή αστάθειας που δε μπορεί να εκφράσει. Το ίδιο και όταν ένα παιδί κάνει εμετό, πέρα από μια γαστρεντερίτιδα ή μηνιγγίτιδα πρέπει να σκεφτούμε και την πιθανότητα να έχει πάθει κάποια βλάβη στο λαβύρινθο.


    Συμπτώματα του ιλίγγου


    Αν το παιδί είναι κάπως μεγάλο και μπορεί να εξηγήσει τα συμπτώματά του τότε τα πράγματα είναι κάπως εύκολα διότι με κάποιες ερωτήσεις μπορεί ο γιατρός να καταλάβει αν πράγματι έχει πρόβλημα ισορροπίας. Σε μικρότερες ηλικίες, όμως, αυτό δεν είναι εύκολο και στην περίπτωση αυτή η διάγνωση στηρίζεται στα συμπτώματα. Τα βασικά συμπτώματα είναι πρώτα απ’ όλα η αστάθεια, δηλαδή η τάση να πέσει προς τη μια πλευρά όταν στέκεται ή όταν βαδίζει. Επίσης, η αστάθεια αυτή γίνεται ακόμα πιο έντονη όταν το παιδί βαδίσει σε μαλακό υπόστρωμα, δηλαδή πάνω σε κρεβάτι ή σε μαξιλάρια. Πολύ συχνό σύμπτωμα στον παιδιατρικό ίλιγγο είναι επίσης ο εμετός, και ο πόνος στην κοιλιά. Μπορεί επίσης να διαπιστώσουν οι γονείς ότι το παιδί δε βλέπει καθαρά ή δεν ακούει καλά. Όλα αυτά μπορούν να προσανατολίσουν προς το διάγνωση του παιδιατρικού ιλίγγου.


    Τα αίτια του παιδιατρικού ιλίγγου και η θεραπεία τους


    Ο παιδιατρικός ίλιγγος έχει αίτια που είναι συχνά πολύ διαφορετικά από αυτά των ενηλίκων, γι’ αυτό και η αντιμετώπισή του συχνά απαιτεί ειδική προσέγγιση.
     
    Η πιο συχνή αιτία του παιδιατρικού ιλίγγου είναι το ημικρανικό ισοδύναμο και είναι υπεύθυνο για το 25% των περιπτώσεων. Η ημικρανία που είναι πολύ συχνό πρόβλημα της παιδικής ηλικίας συχνά συνοδεύεται από ίλιγγο. Σε κάποιες περιπτώσεις ο ίλιγγος που συνοδεύει την ημικρανία μπορεί να εμφανιστεί και χωρίς πόνο στο κεφάλι. Αυτό ονομάζεται ημικρανικό ισοδύναμο.
    Συνήθως το παιδί έχει γνωστό ατομικό και κληρονομικό ιστορικό ημικρανιών που διαρκούν από 15 λεπτά ως και μερικές ώρες και συνοδεύονται η εναλλάσσονται με ίλιγγο, υπάρχει ναυτία, εμετός ή φωτοφοβία. Το παιδί χαρακτηριστικά υποβάλλεται σε επανειλημμένες εξετάσεις από παιδοψυχολόγους και ΩΡΛ και η εξέταση είναι πάντα αρνητική. Επίσης, τα οποιαδήποτε οφθαλμολογικάπροβλήματα, που συχνά είναι άγνωστα λόγω της μικρής ηλικίας του παιδιού, αποτελούν ερέθισμα για την εμφάνιση των κρίσεων. Έτσι, η διάγνωση στηρίζεται κατά βάση στο κληρονομικό ιστορικό και στην παρακολούθηση του παιδιού. Στα πλαίσια του ελέγχου πρέπει να αποκλειστεί ένα σχετικά σπάνιο σύνδρομο που κληρονομείται, και λέγεται επεισοδιακή οικογενής αταξία τύπου ΙΙ
    Η θεραπεία είναι φαρμακευτική.

    Η δεύτερη κατά σειρά συχνότητας αιτία παιδιατρικού ιλίγγου είναι ο ιδιοπαθής καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος της παιδικής ηλικίας. Πρόκειται για μια άγνωστης αιτιολογίας πάθηση της παιδικής ηλικίας που έχει πολύ χαρακτηριστικά συμπτώματα και στα οποία και μόνο στηρίζεται η διάγνωση. Τα συμπτώματα αυτά είναι ίλιγγος μικρής διάρκειας κάτω των 10 λεπτών που γίνεται καλά ανεκτός από το παιδί κι όταν σταματήσει δεν αφήνει πρόβλημα, όπως αστάθεια η εμετό. Η νευροωτολογική εξέταση είναι κατά κανόνα αρνητική, ενώ μπορεί να βρεθεί σε κάποιες περιπτώσεις αυτόματος νυσταγμός (ταχείες κινήσεις των ματιών που βλέπει ο εξεταστής και αντανακλούν το πρόβλημα στο σύστημα της ισορροπίας), ιδίως σε παιδιά 2-3 ετών. Σε παιδιά ηλικίας 4-5 ετών ή και παραπάνω πρέπει να γίνεται ενδελεχής οφθαλμολογικός έλεγχος γιατί σε αυτήν την ομάδα παιδιών ανευρίσκονται προβλήματα στα μάτια. Οι κρίσεις ιλίγγου έρχονται με μια απρόβλεπτη συχνότητα και συνήθως περνούν από μόνες τους μετά από 6-12 μήνες. Δεν έχει απαντηθεί ακόμα το ερώτημα αν οι κρίσεις αυτές επανέρχονται στην ενήλικη ζωή.

    Παρότι μικρής σημασίας στους ενήλικες, τα οφθαλμολογικά προβλήματα είναι υπεύθυνα από μόνα τους για το 15-20% των επεισοδίων παιδιατρικού ιλίγγου. Τα πιο συχνά είναι η μυωπία, η υπερμετρωπία και ο αστιγματισμός και μπορούν να οδηγήσουν σε κρίση ιλίγγου, ναυτία, εμετό. Χαρακτηριστικά παρατηρούνται κατά το τέλος της ημέρας, μετά από ανάγνωση, παρακολούθηση τηλεόρασης ή χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή. Πιο συχνά τη μορφή αυτή ιλίγγου τη βρίσκουμε σε παιδιά ηλικίας 4-5 ετών που κάθονται πολλές ώρες μπροστά σε οθόνη. Αρκεί, ωστόσο, η διόρθωση του οφθαλμολογικού προβλήματος με γυαλιά για να λυθεί το πρόβλημα.

    Οι βλάβες του λαβυρίνθου είναι σχετικά σπάνιες στα παιδιά. Η πιο συχνή είναι ηαιθουσαία νευρωνίτιδα που στην ουσία είναι μια απώλεια της λειτουργίας τους ενός από τους δύο λαβυρίνθους, συνήθως μετά από κάποια ίωση του αναπνευστικού ή του γαστρεντερικού. Η κατάσταση αυτή προκαλεί πολύ έντονο ίλιγγο με εμετό και κρύο ιδρώτα. Τα συμπτώματα διαρκούν από 2 μέρες ως και 2 εβδομάδες και τη διάγνωση την κάνει ο ΩΡΛ. 
    Όταν εκτός από βλάβη του λαβυρίνθου έχουμε και καταστροφή στον κοχλία του αυτιού τότε η κατάσταση λέγεται οξεία λαβυρινθίτιδα και υπάρχει και απώλεια της ακοής εκτός από τον έντονο ίλιγγο. Βέβαια, η αιθουσαία νευρωνίτιδα λόγω κινητοποίησης των υπόλοιπων οργάνων της ισορροπίας και αντιρρόπησης θα αντιμετωπιστεί πλήρως εντός εβδομάδων. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με τις πυώδεις λαβυρινθίτιδες που συνήθως αφήνουν μόνιμη κώφωση.

    Tα αίτια που αναφέρθηκαν πιο πάνω είναι τα συχνότερα . Υπάρχουν και πολλές άλλες σπάνιες αιτίες παιδιατρικού ιλίγγου. Για παράδειγμα όταν υπάρχει κάποια δυσπλασία του έσω ωτός (του κοχλία δηλαδή και του λαβυρίνθου) είναι δυνατό με έναν ασήμαντο τραυματισμό στο κεφάλι να ξεκινήσουν κρίσεις ιλίγγου. Βέβαια, αυτό το βρίσκουμε μόνο στο 2% των ιλίγγων σε παιδιά. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην προεφηβική ηλικία μπορεί να παρατηρηθούν κάποια επεισόδια ορθοστατικής υπότασης που να φέρουν ζάλη. Εκεί ο ίλιγγος χαρακτηριστικά εκδηλώνεται σε απότομο σήκωμα από το κρεβάτι και σε πολύωρη ορθοστασία και όταν μετράμε πίεση στο παιδί ξαπλωμένο και μετά αμέσως όρθιο υπάρχει μια πτώση τουλάχιστον 20 mmHg. Τέλος άλλα αίτια όπωςόγκοι είναι ακόμα πιο σπάνια και ακόμα κι αν φοβίζουν τους γονείς στην πράξη δεν ανευρίσκονται παρά σε πολύ μικρό αριθμό περιστατικών.


    Χρειάζονται κάποιες ειδικές εξετάσεις στον ίλιγγο;


    Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται στην προσέγγιση του παιδιατρικού ιλίγγου είναι ένα καλό ιστορικό και μια πλήρης εξέταση. Αυτά είναι που θα καθορίσουν τις επιπλέον εξετάσεις που θα γίνουν. Πέρα από τις συνήθεις εργαστηριακές εξετάσεις αίματος που ζητά ο παιδίατρος, το κύριο βάρος της διερεύνησης πέφτει στον ΩΡΛ.
    Το σύστημα της ισορροπίας για να διερευνηθεί συνήθως χρειάζεται κάποιες ειδικές εξετάσεις όπως ακοόγραμμα (άνω των 4 ετών), τυμπανόγραμμα, βιντεονυσταγμογραφία, ακουστικά προκλητά δυναμικά του εγκεφαλικού στελέχους και προκλητά μυογενή δυναμικά που είναι όλες εξετάσεις ανώδυνες και καλά ανεκτές.
    Σε κάποιες εξετάσεις όταν τα παιδιά είναι μικρά μπορεί να χρειαστεί λίγο καταστολή με σιρόπι χλωράλης, κάτι πολύ απλό που γίνεται στο εξωτερικό ιατρείο. Οι παιδονευρολόγοι σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί εκτελέσουν εγκεφαλογράφημα, ενώ μπορεί να χρειαστεί και μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου.

    Γενικά, αυτό που πρέπει να συγκρατήσουν οι γονείς είναι ότι πρώτα απ’ όλα,υπάρχει παιδιατρικός ίλιγγος και όσο κι αν τα συμπτώματά του είναι μερικές φορές εντυπωσιακά και προκαλούν άγχος, συνήθως δεν πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρά προβλήματα που θα αφήσουν μελλοντικά μειονεκτήματα στη ζωή του παιδιού τους.


    Περισσότερα.......




    ΠΙΝΑΚΑΣ:  ΑΙΤΙΕΣ ΙΛΙΓΓΟΥ
     
     

    ΑΑΞΚΠΕΡΙΦΕΡΙΚΕΣ 

    1. οπτικές διαταραχές

      

    2. αιθουσαίες διαταραχές

    α. λαβυρινθικές

    -καλοήθης παροξυσμικός ιλιγγος θέσεως (κυπελολιθίαση, ή  καναλολιθίαση)

    -λαβυρινθίτιδες

    -Meniere (ύδρωπας του λαβυρίνθου)

    -ωτοτοξικές βλάβες

    -αγγειακές διαταραχές λαβυρίνθου (αιθουσαία ημικρανία)

    -τραυματικές βλάβες λαβυρίνθου

    -κοχλιακή ωτοσκληρυνση

    β. αιθουσαίες

    -αιθουσαία νευρωνίτιδα

    -νευρεκτομή του αιθουσαίου

    -ακουστικό νευρίνωμα

    γ. πυρηνικές

    -σύνδρομο WALLENBERG

    - Η χρόνια λήψη ηρεμιστικών (όπως βρομαζεπάμη) ή υπνωτικών, όπως ή ζοπικλόνη, δημιουργούν βλάβες στους αιθουσαίους πυρήνες και δέσμες.

      

    3.διαταραχές αισθητικότητας

    σκλήρυνση κατά πλάκας

    πελάγρα

    χρόνιος αλκοολισμός

    κακοήθης αναιμία BIERMER

      

    ΑΑΑ  ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ

     

    1. όγκοι

    2. αγγειακές

    -αιθουσαία ημικρανία

    -ορθοστατική υπόταση

    -αθηροσκλήρωση

    -ανεπάρκεια της σπονδυλοβασικής αρτηρίας

    -αγειακά εγκεφαλικά επεισόδια (έμφρακτα ή αιμορραγίες του εγκεφάλου)

    -αναιμία

    3. φλεγμονές

    -εγκεφαλίτιδες, μηνιγγίτιδες

    -αποστήματα εγκεφάλου, παρεγκεφαλίδας

    -εμπύρετα νοσήματα

    4. σκλήρυνση κατά πλάκας

    5. μετατραυματικές

    6. επιληψία
     
     
    Αιτίες - ποσοστά ιλίγγου και Ζάλης.
     
    Ωτολογικές (εσωτερικό αυτί) που αφορούν: περίπου το 50% του συνόλου  ιλίγγου -          ζάλης 
    • Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγο θέσης, (περίπου το 50% των ωτολογικών αιτίων)
    • Νόσος Meniere ,(περίπου το 18% των ωτολογικών αιτίων)
    • Αιθουσαία νευρίτιδα και λαβυρινθίτιδα (περίπου 14% των ωτολογικών αιτίων)
    • Περιλεμφικό Συρίγγιο Perilymph (σπάνια)
    • Αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια (σπάνια)
    • Ακουστικό νευρίνωμα (σπάνια)
    • Πολλές άλλες σπάνιες παθήσεις
    Νευρολογικές ή Κεντρικές που αφορούν: περίπου το 5% του συνόλου  ιλίγγου -         ζάλης   
    • Εγκεφαλικό επεισόδιο , ημικρανία και άλλες διαταραχές της κυκλοφορίας στον εγκέφαλο: 50% των νευρολογικών -  κεντρικών
    • Επιληψία: 5%
    • Σκλήρυνση κατά πλάκας και άλλες διαταραχές της λευκής ουσίας: 5%
    • Εκφύλιση , δυσπλασία Chiari , και άλλες διαταραχές της παρεγκεφαλίδας
    • Κινήτωση (Mal de Debarquement σύνδρομο): σπάνια
    • Άλλοι: καθόλου ασυνήθιστο
    Παθολογικές: 5% του συνόλου  ιλίγγου - ζάλης  
    • χαμηλή αρτηριακή πίεση, συμπεριλαμβανομένων συγκοπή , ορθοστατική υπόταση , καρδιακή αρρυθμία
    • παρενέργεια φαρμάκων
    Ψυχολογικές: 15% του συνόλου ιλίγγου - ζάλης
    • άγχος και διαταραχή πανικού
    • υπόκριση
    • φοβία
    • σύνδρομο σωματοποίησης
    Αγνωστες αιτίες ή διαγνώσεις τόσο ασαφείς ώστε να είναι χωρίς νόημα: 25% του 
               συνόλου ιλίγγου - ζάλης
    •  Πολυαισθητηριακή ανισορροπία των ηλικιωμένων
    •  μετα-τραυματική ζάλη
    •  ψυχογενής ζάλη (όταν αποκλεισθούν όλες οι άλλες)
     
     
    ---------------------------------------------------------------------
      
    ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ -  ΠΟΣΟΣΤΑ ΑΙΤΙΩΝ ΖΑΛΗΣ ΚΑΙ ΙΛΙΓΓΟΥ
     

    Υπάρχει μια ευρεία ποικιλία διαταραχών που προκαλούν ζάλη και ίλιγγο. Σε μια ανασκόπηση των αιτίων ζάλης-ιλίγγου σε τριτοβάθμιο κέντρο αντιμετώπισης διαταραχών ισορροπίας, σε διάστημα 9 ετών, οι πιο συχνές αιτίες ζάλης-ιλίγγου ήταν ο BPPV (21%), η φοβία πτώσης [fear of falling] (18%), η ημικρανία ή η ευαισθησία στην κίνηση [motion sensitivity] (14%) και η απώλεια αιθουσαίας λειτουργίας (14%), ενώ η νόσος του Meniere, οι παρεγκεφαλιδικές αιτίες, τα παροδικά ισχαιμικά επεισόδια, η ορθοστατική δυσανεξία και οι διαταραχές των βασικών γαγγλίων εμφανίζονταν σε ποσοστό 6% .

    Σε άλλες αναφορές, η αιθουσαία δυσλειτουργία (περιφερική ή κεντρική) έχει δειχθεί ότι αποτελεί περίπου το 50% του συνόλου των αιτίων ζάλης-ιλίγγου.    

    ---------------------------------------------------------------------

    veraman

     
    Ωτοτοξικά Φάρμακα  

    Φάρμακα που μπορεί να προκαλέσουν παροδική επιδείνωση της ζάλης, ακοής, και εμβοών είναι:
    •  Αντιισταμινικά, όπως Meclizine και Phenergan.
    •  Τα αντικαταθλιπτικά, όπως η amitryptyline και άλλου είδους τρικυκλικά
     αντικαταθλιπτικά.
    •  Η ασπιρίνη ή ΜΣΑΦ (φάρμακα όπως η ιβουπροφαίνη και η ναπροξένη) σε μεγάλες δόσεις
    •  Ηρεμιστικά όπως, διαζεπάμη (Valium), αλπραζολάμη (Xanax), λοραζεπάμη (Ativan), klonazepam (Lexotanil) 
    •  Η βεραπαμίλη και άλλες αποκλειστές διαύλων ασβεστίου
     Φάρμακα που μπορεί να προκαλέσουν μόνιμη ή προσωρινή επιδείνωση της ζάλης, ακοής και εμβοών περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
    •  Cis-Platinum (ένα φάρμακο χημειοθεραπείας) και άλλα με βάση την πλατίνα 
    •  Γενταμυκίνη και άλλα αντιβιοτικά σε Mycin, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων δόσεων ερυθρομυκίνης (αν και αυτό ανήκει πραγματικά σε μια διαφορετική ομάδα από ό, τι Γενταμυκίνη)
    •  Φουροσεμίδη (Lasix) και εθακρινικό οξύ (Edecrin) διουρητικά της αγκύλης
    •  Η κινίνη
     ---------------------------------------------------------------------
    Όσο και αν φαίνεται περίεργο, φάρμακα που δίνονται στον ίλιγγο, όπως η διμενυδρινάτη και η βηταιστίνη, που βελτιώνουν στην οξεία φάση τα συμπτώματα, στη χρόνια φάση τα επιδεινώνουν, επειδή εμποδίζουν το κεντρικό νευρικό σύστημα να αναπτύξει μηχανισμούς εξισορρόπησης της βλάβης.
     
      
    Ο ασθενής θα πρέπει να γνωρίζει ότι τα εντυπωσιακά συμπτώματα του οξέος ιλίγγου για τα οποία θα αναζητήσει άμεσα την ιατρική συμβουλή είναι τις περισσότερες φορές καλοήθους μορφής περιφερικής αιτιολογίας και παροδικά. Αντίθετα, τα χρόνια και άτυπα συμπτώματα μπορεί να κρύβουν σωματικές νόσους (όπως  αυτές του κυκλοφορικού συστήματος, σκλήρυνση κατά πλάκας ,όγκους) ή ψυχικές (όπως η κατάθλιψη και η διαταραχή πανικού).  
     
     
    Αιθουσαία βλάβη υπάρχει στον ίλιγγο πάντα, στην αστάθεια πολύ συχνά, στη ζάλη ποτέ. 
     
     
     
     

    Γήρανση, Ισορροπία, ζάλη και ίλιγγος

     

     
    Ισορροπία: Ένας από τους κορυφαίους παράγοντες της υγείας για άτομα άνω των 60 μειώνεται.
    Οι ηλικιωμένοι έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν από πολλά διαφορετικά είδη των ασθενειών που μπορεί να επηρεάσουν την ισορροπία, όπως ο καταρράκτης, γλαύκωμα, διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, εκφύλιση της ωχράς κηλίδας και, οι οποίες επηρεάζουν όλες την όραση. Περιφερική νευροπάθεια, η οποία επηρεάζει την αίσθηση θέσης στα πόδια και τα πόδια. Και εκφυλισμό του αιθουσαίου συστήματος . 
    Η ισορροπία επίσης εξαρτάται από την καλή μυϊκή δύναμη και την κινητικότητα των αρθρώσεων. Η καθιστική ζωή και η αρθρίτιδα ή άλλες παθήσεις των οστών και των μυών μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δύναμη και την κινητικότητα. Ωστόσο, ακόμη και υγιή άτομα άνω των 65 ετών φαίνεται να έχουν περισσότερα προβλήματα από τους νεώτερους ανθρώπους στη διατήρηση της ισορροπίας τους όταν οπτικά στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα (π.χ., στο σκοτάδι).
    Ζάλη στους ηλικιωμένους μπορεί να είναι αποτέλεσμα προβλημάτων του αιθουσαίου, του εγκεφάλου, και της όρασης, καθώς και από νευροπάθεια, ψυχολογικά αίτια, καθώς και άγνωστα αίτια. Διαταραχές του αιθουσαίου συστήματος, ωστόσο, πιστεύεται ότι είναι η πιο κοινή αιτία της ζάλης σε ηλικιωμένα άτομα, ευθύνονται για περίπου το 50% της ζάλης στους ηλικιωμένους.
    Ανατομικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο αριθμός των νευρικών κυττάρων του αιθουσαίου συστήματος μικραίνει με την ηλικία, αρχίζοντας από την ηλικία 55. Η απώλεια γίνεται πιο σοβαρή, καθώς προχωρά η ηλικία.
    Από όλες τις διαταραχές του αιθουσαίου συστήματος, ο καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης (BPPV) είναι ένα από τα πιο κοινά.
    Η δυνατότητα να κυκλοφορούν ελεύθερα είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην ποιότητα ζωής τόσο των νεότερων όσο και των ηλικιωμένων. Ένα υγιές αιθουσαίο σύστημα είναι ζωτικής σημασίας για την ελεύθερη κυκλοφορία.
     


    διάγνωση του ιλίγγου

     

    Κάθε ίλιγγος χρειάζεται Ωτορινολαρυγγολόγο και μάλιστα επειγόντως

     
     
    Ο ίλιγγος αποτελεί έναν από τους συχνότερους λόγους προσέλευσης των ασθενών στο ιατρείο. Ο ίλιγγος μπορεί να προκληθεί από διαταραχές του περιφερικού αιθουσαίου συστήματος ή του κεντρικού νευρικού συστήματος (ιδίως του στελέχους ή της παρεγκεφαλίδας).
    Οι περιφερικές βλάβες είναι συνήθως αθώες και έχουν καλοήθη πορεία, ενώ οι κεντρικές βλάβες είναι δυνητικά απειλητικές για τη ζωή.
    κεντρικός περιφερικός ίλιγγος

    Το ιστορικό και ιδιαίτερα η χρονική σειρά εισβολής των συμπτωμάτων και το είδος του νυσταγμού αποτελούν τα πιο χρήσιμα στοιχεία για τον προσανατολισμό στη διάγνωση.
    Η παρουσία νευρολογικών συμπτωμάτων και σημείων συνηγορεί υπέρ κεντρικής προέλευσης του ιλίγγου, ενώ η παρουσία διαταραχών ακοής, εμβοών ή ωταλγίας υποδεικνύει περιφερικού τύπου βλάβη.
    Εντούτοις συμβαίνει μικρά αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια να εκδηλώνονται με μεμονωμένο σύμπτωμα ιλίγγου. Επίσης σοβαρά αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια του εγκεφαλικου στελέχους και της παρεγκεφαλίδας, απειλητικά για τη ζωή, μπορεί να έχουν και μάλλιστα πρώιμα και προειδοποιητικά μόνο βαρηκοία,εμβοές, και ίλιγγο. Αν προστεθεί και ότι αρκετές από τις περιφερικές βλάβες δεν μπορούν να περιμένουν γιατί το εσωτερικό αυτί είναι ευαίσθητο και ειδικά στην ισχαιμία καταδεικνύεται ότι ο ίλιγγος είναι επείγον πρόβλημα και κατά πρώτο λόγο
    ωτορινολαρυγγολογικό. 
    Η μαγνητική τομογραφία και η μαγνητική αγγειογραφία αποτελούν τις εξετάσεις επιλογής για την εκτίμηση ασθενών με υποψία κεντρικού τύπου βλάβης. Η αξονική τομογραφία παρουσιάζει μικρή ευαισθησία στη διερεύνηση του κεντρικού τύπου ιλίγγου, ιδιαίτερα στην ανίχνευση μικρών εγκεφαλικών επεισοδίων που εδράζονται εντός του οπισθίου βοθρίου της παρεγκεφαλίδας.
     
    veraman
    Οι πρώτης γραμμής διαγνωστικές εξετάσεις που χρειάζεται ο ασθενής με ίλιγγο δεν είναι τίποτε άλλο από την ωτορινολαρυγγολογική εξέταση και την εξειδικευμένη μελέτη του λαβυρίνθου και του κεντρικού αιθουσαίου συστήματος.
    Στη διάγνωση του ιλίγγου συνήθως χάνεται χρόνος με εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες, καρδιογραφήματα κλπ, τα οποία δεν έχουν θέση στην πρώτη γραμμή της διαγνωστικής προσέγγισης. Αν
    ο
    ειδικός ωτορινολαρυγγολόγος αποφανθεί ότι δεν πρόκειται για αιθουσαία πάθηση, ή αν υπάρχουν άλλοι ιατρικοί λόγοι, τότε βεβαίως ο άρρωστος θα μελετηθεί και με αυτές και με άλλες ακόμη εξετάσεις.
      
    Ο ίλιγγος θεωρείται επείγον πρόβλημα και δεν πρέπει να χάνεται χρόνος. Όπως και το όργανο της ακοής, έτσι και τα όργανα της ισορροπίας αποτελούνται από ευγενέστατα νευρο-επιθηλιακά κύτταρα. Τα αισθητήρια κύτταρα του κοχλία (τριχωτά) και του αιθουσαίου οργάνου βρίσκονται, μαζί με τα νευρικά κύτταρα, στην κορυφή της ανατομικής και λειτουργικής εξειδικεύσεως. Είναι δε νόμος στη βιολογία, ότι όσο αυξάνεται η κυτταρική εξειδίκευση, τόσο χάνεται η ικανότητα επιβιώσεως των κυτταρικών σχηματισμών (π.χ. η ανθεκτικότητα και αναγεννητικότητα των κυττάρων, η ανάπλαση των ιστών κλπ).
     
    Καλέστε το γιατρό σας
    ή πηγαίνετε στα επείγοντα άν νιώσετε ζάλη ή ίλιγγο, μαζί με οποιοδήποτε από τα ακόλουθα:      
     
    •  Σημαντικό τραύμα στο κεφάλι
    •  Μια νέα, διαφορετική ή σοβαρή κεφαλαλγία
    •  Πυρετός υψηλότερος από 38.5 C
    •  Δυσκαμψία του αυχένα
    •  Θολή όραση
    •  Αιφνίδια απώλεια ακοής
    •  Διαταραχή ομιλίας 
    •  Αδυναμία στο πόδι ή το χέρι
    •  Απώλεια συνείδησης
    •  Πτώση ή δυσκολία στο βάδισμα
    •  Πόνος στο στήθος ή ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία (γρήγορος ή αργός καρδιακός ρυθμός)
     
    .
     
    veraman
     
    Ο ωτορινολαρυγγολόγος είναι ο ποιό ειδικός στην αντιμετώπιση των ιλίγγων
    • Γιατί το  όργανο της ισορροπίας ο λαβύρινθος, βρίσκεται στο αυτί.
    • Γιατί οι συχνότερες παθήσεις που προκαλούν ίλιγγο είναι παθήσεις του λαβυρίνθου.
    • Γιατί το ιατρικό εκπαιδευτικό σύστημα σε όλον τον δυτικό κόσμο, από παράδοση, εκπαιδεύει κυρίως τους ωτορινολαρυγγολόγους για την διάγνωση και αντιμετώπιση των ιλίγγων.
     
     
     
                                                                                                                           
    Πίνακας:     Χρονικά χαρακτηριστικά που βοηθούν στην αξιολόγηση του
     ιλίγγου -  ζάλης

                                                                                                                            

    Έναρξη

    Σταθερότητα των συμπτωμάτων

    Παραδείγματα

    Συνοδά συμπτώματα ή επιβαρυντικοί παράγοντες

    Οξεία

    Επεισοδικά

    (δευτερόλεπτα)

    Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης

    Επιδεινώνεται κατά τη μετακίνηση της κεφαλής από το ένα πλευρό στο άλλο.Ναυτία, έμετοι

     

    Επεισοδικά (ώρες)

    Ημικρανία

    Ναυτία, έμετοι, κεφαλαλγία, φωτοφοβία, φωνοφοβία

     

    Επεισοδικά (λεπτά -ώρες

    Νόσος του Meniere

    Αίσθημα πληρότητας του ωτός, απώλεια ακοής, εμβοές

     

    Σταθερά (ημέρες -εβδομάδες)

    Αιθουσαία νευρωνίτιδα

    Ναυτία, έμετοι

     

    Επεισοδικά (σταθερά σε περίπτωση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου)

    Παροδικό ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο ή εγκατεστημένο ΑΕΕ (από τη σπονδυλοβασική κυκλοφορία)

    Αταξία, απώλεια αισθητικότητας, σημεία από τις κρανιακές συζυγίες (διπλωπία, δυσαρθρία, μυϊκή αδυναμία ή υπαισθησία προσώπου)

    Χρόνια

    Επεισοδικά

    Ορθοστατική υπόταση

    Εμφανίζεται κατά την όρθια στάση, χειρότερη το πρωί, μετά από ανάπαυση στο κρεβάτι και ορισμένες φορές μετά από τα γεύματα. Περιλαμβάνει συχνά γαστροπάρεση. Στυτική δυσλειτουργία. Δυσλειτουργία της ουροδόχου κύστης

     

    Σταθερά ή επιδεινούμενα

    Ακουστικό νευρίνωμα

    Όγκος παρεγκεφαλίδας

    Περιφερική πολυνευροπάθεια

     

    Μυελοπάθεια

    Απώλεια ακοής

     

    Παρεγκεφαλιδική αταξία

     Απώλεια αίσθησης των κάτω άκρων ή των άκρων ποδιών

    Επιδείνωση με το κλείσιμο των οφθαλμών

    siel 


    Απώλεια ακοής Διάρκεια  Προκαλείται από τις αλλαγές στη θέση
    Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης Όχι  <5 λεπτά  Ναί

    Νόσος του Meniere

    Ναί  20 λεπτά - 24 ώρες  Όχι

    Αιθουσαία νευρωνίτις

    Λαβυρινθίτις

     Όχι

     Ναί 

    24 ώρες - μία εβδομάδα

    Όχι

    Όχι

    Νόσος του Κεντρικού νευρικού συστήματος Ναι / Όχι > Μία εβδομάδα  Ναι / Όχι
                                                                                                                          
     

    ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΑΙΘΟΥΣΑΙΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

    Ο κεντρικού τύπου ίλιγγος σπάνια εμφανίζεται μεμονωμένος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ασθενής θα εμφανίζει και άλλα συνοδά συμπτώματα από το κεντρικό νευρικό σύστημα ή κεφαλαλία.

    Η τυχόν ύπαρξη πονοκεφάλου σε έναν σοβαρό ίλιγγο βάζει υπόνοιες κεντρικής βλάβης

    Οι περιφερικές αιθουσαίες διαταραχές δεν παρουσιάζουν ποτέ κάθετο νυσταγμό ή νυσταγμό που είναι το ίδιο ταχύς και στις δύο κατευθύνσεις.
     
     
     veraman
    Μια συχνή αιτία ενός μεμονωμένου επεισοδίου ιλίγγου είναι η αιθουσαία νευρίτιδα (νευρωνίτιδα ή ιογενής λαβυρινθίτιδα),
    Τα συνηθέστερα αίτια επεισοδικού ή υποτροπιάζοντος ιλίγγου είναι, ο ημικρανικός ίλιγγος (αιθουσαία ημικρανία, σχετιζόμενη με ημικρανία ζάλη), ο καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης (ΒΡΡV) και η νόσος του Meniere.  
     
    Μια συχνή αιτία ενός μεμονωμένου επεισοδίου ιλίγγου είναι η αιθουσαία νευρίτιδα (νευρωνίτιδα ή ιογενής λαβυρινθίτιδα), κατά την οποία ο ίλιγγος τυπικά διαρκεί τουλάχιστο μία έως δύο ημέρες. Θα πρέπει όμως πάντα στη διαφορική διάγνωση να συμπεριλαμβάνεται και ένα αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο της παρεγκεφαλίδας. Η δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής θα είναι φυσιολογική στο αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο από την παρεγκεφαλίδα, ενώ θα είναι παθολογική ομόπλευρα στην περίπτωση της αιθουσαίας νευρίτιδας (δηλαδή, μετά από μια ταχεία στροφή της κεφαλής προς την πλευρά του προσβεβλημένου λαβυρίνθου, ο ασθενής θα πραγματοποιεί μια σακκαδική κίνηση αναπλήρωσης, ώστε να καθηλώσει εκ νέου το βλέμμα στη μύτη του εξεταστή, γεγονός που υποδηλώνει υπολειτουργικότητα του αιθουσο-οφθαλμικού αντανακλαστικού). Στην περίπτωση του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου από την παρεγκεφαλίδα, οι απότομες στροφές της κεφαλής δεν θα συνοδεύονται από αναπληρωματική σακκαδική κίνηση. Η αταξία κατά τη βάδιση δεν είναι ιδιαίτερα έντονη στην αιθουσαία νευρίτιδα, ενώ μπορεί να είναι εκσεσημασμένη στην περίπτωση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου από την παρεγκεφαλίδα.
    Τα συνηθέστερα αίτια επεισοδικού ή υποτροπιάζοντος ιλίγγου είναι ο ΒΡΡV και ο ημικρανικός ίλιγγος (αιθουσαία ημικρανία, σχετιζόμενη με ημικρανία ζάλη). Ο καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης διαγιγνώσκεται πραγματοποιώντας το χειρισμό Hallpike. Ο συνηθέστερος τύπος ΒΡΡV είναι, με μεγάλη διαφορά, η παραλλαγή εκ του οπίσθιου ημικυκλικού σωλήνα, κατά την οποία ο γιατρός θα παρατηρήσει στροφικό νυσταγμό με τον άνω πόλο του οφθαλμού, να χτυπά κατά την ταχεία φάση του νυσταγμού προς την κατεύθυνση του αυτιού που βρίσκεται προς τα κάτω.
    Ο νυσταγμός τυπικά παρουσιάζει λανθάνοντα χρόνο (θα πρέπει να επιμένει κανείς στη διερεύνηση για την ύπαρξη νυσταγμού μέχρι και για τουλάχιστον 30 δευτερόλεπτα πριν ζητήσει από τον ασθενή να ανακαθίσει στην εξεταστική κλίνη), εμφανίζει προσαρμοστικότητα (εάν εμφανίζεται νυσταγμός, θα πρέπει κανείς να αναμείνει 60 δευτερόλεπτα, προκειμένου να διαπιστώσει εάν αυτός εξαφανίζεται) και κοπωσιμότητα
    -κάματο (με την επανάληψη του χειρισμού Hallpike, ο νυσταγμός θα πρέπει να είναι σημαντικά μειωμένος εφ’ όσον πρόκειται για BPPV).

    Ο καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης διαρκεί δευτερόλεπτα, η νόσος του Meniere διαρκεί ώρες, η ημικρανία διαρκεί από λεπτά έως και μία έως δύο ημέρες και η αιθουσαία νευρίτιδα διαρκεί τουλάχιστον 2 ημέρες.
     
     
     
    Διαγνωστική μεθοδολογία
     
     
    ΙΣΤΟΡΙΚΟ
     

    Ερωτήσεις που πρέπει να γίνονται:


    Είναι πραγματικά ίλιγγος;
    Υπάρχουν συμπτώματα από το αυτόνομο σύστημα;
    Πως αρχίζει και πόσο διαρκεί;
    Υπάρχουν ακουστικές διαταραχές;
    Υπάρχουν εστιακές νευρολογικές διαταραχές;
    Υπάρχουν παθολογικές οφθαλμικές κινήσεις;
    Υπήρχαν παρόμοια συμπτώματα στο παρελθόν;
    Υπάρχει κατάχρηση φαρμάκων ή αλκοόλ;

    gramma2
     
    Απλή ζάλη ή ίλιγγος;
    Έχει μεγάλη σημασία να αφιερώσουμε χρόνο ρωτώντας τον ασθενή τι εννοεί ακριβώς όταν λέει ότι «ζαλίζεται». Πολλοί άρρωστοι όταν ρωτώνται αναφέρουν ότι πάσχουν από ίλιγγο, χωρίς να ξέρουν τι σημαίνει. Σε πολλές περιπτώσεις η λήψη προσεκτικού ιστορικού θα μας οδηγήσει σε ένα διαφορετικό σύμπτωμα όπως π.χ. απλή ζάλη ή κεφαλαλγία.
     

    Τύπος ιλίγγου

    Περιστροφικός

    Διαταραχή ισορροπίας της θέσης

    Βάρος ή κενό στο κεφάλι που παράγεται από ζάλη

    gramma2 
    Προκλητός ή όχι;
    Μεγάλη σημασία έχει αν ο ίλιγγος έρχεται από μόνος του αυτόματα ανεξαρτήτως κινήσεων, ή είναι προκλητός από ορισμένες στάσεις όπως στον ίλιγγο θέσεως. Αν προκαλείται από βήχα, πίεση, δυνατούς ήχους ορισμένης συχνότητας, π.χ. φαινόμενο Tulio (περιλεμφικό συρίγγιο).
    Αν υπάρχει πυροδότηση από τη βάδιση (αμφοτερόπλευρη αιθουσαία διαταραχή).
     

     Πυροδότηση/επιδείνωση ιλίγγου

     

    Χωρίς πυροδότηση (αιθουσαία νευρωνίτιδα)
    Πυροδότηση από βάδιση (αμφοτερόπλευρη αιθουσαία διαταραχή)
    Πυροδότηση από στροφή κεφαλής (καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσεως)
    Πυροδότηση από βήχα, πίεση, δυνατούς ήχους ορισμένης συχνότητας, π.χ. φαινόμενο Tulio (περιλεμφικό συρίγγιο).
    Πυροδότηση από διάφορες κοινωνικές καταστάσεις (φοβικός ίλιγγος θέσεως).

     
    gramma2

    Συχνότητα
    Είναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε, αν πρόκειται για ένα μεμονωμένο οξύ επεισόδιο ιλίγγου, αν ο ασθενής εμφανίζει επαναλαμβανόμενα επεισόδια ιλίγγου, ή αν πρόκειται για μία χρόνια κατάσταση αστάθειας και ανισορροπίας ή ζάλης.
    Το πιο συνηθισμένο αίτιο ενός μεμονωμένου επεισοδίου ιλίγγου είναι η αιθουσαία νευρωνίτιδα.
    Σε περίπτωση επαναλαμβανόμενων επεισοδίων ζάλης το συχνότερο αίτιο είναι η ημικρανία, ο ίλιγγος θέσεως  και η νόσος Meniere.
     
    Διάρκεια
    Η διάρκεια του ιλίγγου έχει ιδιαίτερη διαγνωστική σημασία.
    Στον ίλιγγο θέσεως η ζάλη διαρκεί δευτερόλεπτα, στην αιθουσαία ημικρανία απο λεπτά μεχρι ώρες ή και δύο ημέρες, στην περίπτωση νόσου Meniere 20 λεπτά μέχρι ώρες, ενώ στην αιθουσαία νευρωνίτιδα από δύο ημέρες μέχρι εβδομάδα και πλέον.
    Το ακουστικό νευρίνωμα και τα προβλήματα κεντρικής αιτιολογίας κάνουν χρόνιο ίλιγγο και αστάθεια.
     

     Διάρκεια ιλίγγου
     
    Επεισόδια ιλίγγου που διαρκούν δευτερόλεπτα ή λεπτά (καλοήθης ίλιγγος θέσεως).
    Διάρκεια σε ώρες (Meniere’s, Βασική αιθουσαία ημικρανία).
    Επίμονος ίλιγγος που διαρκεί από λίγες ημέρες έως λίγες εβδομάδες (αιθουσαία νευρωνίτιδα).
    Προσβολή ιλίγγου που διαρκεί από λεπτά έως ώρες (παροδικά εγκεφαλικά επεισόδια στελέχους ή παρεγκεφαλίδας).
    Χρόνιος ίλιγγος(ακουστικό νευρίνωμα, όγκοι, σκλήρυνση κατά πλάκας). 
    gramma2 
    Υπάρχουν συμτώματα απο τα αυτιά;
    Εμβοές και νευροαισθητήριο βαρηκοΐα μπορεί να έχουμε σε ασθενείς με νόσο Meniere, λαβυρινθίτιδα, ακουστικό νευρίνωμα.
     

     
    ΕΞΕΤΑΣΗ 
     
    νυσταγμός
    Η ύπαρξη νυσταγμού και τα χαρακτηριστικά του μας βοηθούν ιδιαίτερα στη διαφοροδιάγνωση περιφερικής από κεντρικής αιτιολογίας ιλίγγου. Όταν ο νυσταγμός είναι οριζόντιος προς μία κατεύθυνση το αίτιο είναι συνήθως περιφερικής αιτιολογίας. Σε περίπτωση νυσταγμού διπλής κατεύθυνσης το αίτιο είναι κεντρικό. Επίσης κεντρικής αιτιολογίας είναι ο κάθετος νυσταγμός. Η καταστολή με την οπτική προσήλωση είναι υπέρ της περιφερικής αιτιολογίας.

    Ο νυσταγμός παράγεται από:

    Ευθύγραμμη ή γωνιακή επιτάχυνση του σώματος (κεφαλής)

    Κρύο ή ζεστό νερό/αέρα στο ένα αυτί. Δημιουργείται υπερ/υποερεθισμός αντίστοιχα της μιας αίθουσας και ως εκ τούτου ανισορροπία ώσεων από τις δύο αίθουσες και συνεπώς νυσταγμός. Στο κρύο η βραδεία φάση ομόπλευρα, στο ζεστό αντίπλευρα. (το ζεστό μιμείται ερεθιστική βλάβη και το κρύο καταστροφική βλάβη)

    Βλάβη στην αιθουσαία συσκευή ή στο αιθουσαίο νεύρο

    Βλάβη στους αιθουσαίους πυρήνες στο στέλεχος ή στις συνδέσεις τους

    Βλάβη στην παρεγκεφαλίδα
     
    ωτοσκόπηση
    Αρχικά γίνεται ωτοσκόπηση για τον αποκλεισμό παθολογίας του μέσου ωτός. Σε περίπτωση οξείας μέσης ωτίτιδας είναι δυνατόν να οφείλεται ο ίλιγγος σε ορώδη ή πυώδη λαβυρινθίτιδα, ενώ σε περίπτωση χολοστεατώματος μπορεί να έχουμε περιλεμφικό συρίγγιο που εκδηλώνεται με αίσθημα ζάλης όταν αυξάνεται η πίεση στον έξω ακουστικό πόρο.
    Στη συνέχεια και όπου χρειάζεται γίνονται κατα περίπτωση οι υπόλοιπες εξετάσεις.
     
     

    Μεμονωμένος ίλιγγος με υπεροξεία έναρξη που επιμένει, με κεφαλαλγία ειδικά ινιακή, ή/και κώφωση, πιθανότερα οφείλεται σε αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο της παρεγκεφαλίδας

     

     

    Η λανθασμένη διάγνωση του οξέος ιλίγγου αποτελεί ίσως την κυριότερη αιτία λανθασμένης εκτίμησης στο επείγον ιατρείο.

     

    Για την καλύτερη διάκρισή του, ταξινομούμε τον ίλιγγο ως εξής:
    Α)
    Οξείας προσβολής μεμονωμένος ίλιγγος
    Β) Οξείας προσβολής μεμονωμένος ίλιγγος
    με απώλεια ακοής


    Α) Στον μεμονωμένο ίλιγγο με οξεία προσβολή συγκαταλέγονται:


              1. Ο καλοήθης ίλιγγος θέσεως (αποτελεί την συχνότερη αιτία)
              2. Ο ημικρανικός ίλιγγος
              3. Η αιθουσαία νευρίτιδα
              4. Το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο της παρεγκεφαλίδας

     

    Β) Οξείας προσβολής μεμονωμένος ίλιγγος με απώλεια ακοής:

     

      1. Επεισόδιο της Νόσου Menière είναι πιθανό, όταν υπάρχει ένα επεισόδιο ιλίγγου, αστάθεια βάδισης, εμβοών ή αίσθημα “γεμίσματος” στο αυτί που πάσχει, ναυτίας και έμετου. 

      2. Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο της παρεγκεφαλίδας

     

     

     

    Διαφορική διάγνωση μεταξύ περιφερικού και κεντρικού ιλίγγου

     

    • α. Ο περιφερικός ίλιγγος στην δοκιμασία Dix-Hallpike παρουσιάζει λανθάνοντα χρόνο στα συμπτώματα και έναρξη του νυσταγμού από 2 έως 40 δευτερόλεπτα, ενώ αντίθετα ο κεντρικός ίλιγγος δεν έχει λανθάνοντα χρόνο.
    • β. Η συμπτωματολογία του ιλίγγου στον περιφερικό ίλιγγο είναι σοβαρή, ενώ στον κεντρικό ίλιγγο είναι ηπιότερη. Ο ίλιγγος και ο νυσταγμός κεντρικής αιτιολογίας δεν επιδεινώνεται με την κίνηση της κεφαλής.
    • γ. Η διάρκεια του νυσταγμού είναι συνήθως μικρότερη του 1 λεπτού στον περιφερικό ίλιγγο και μεγαλύτερη στον κεντρικό.
    • δ. Ο περιφερικός ίλιγγος εμφανίζει κόπωση και εξασθένιση, ενώ ο κεντρικός δεν εμφανίζει.
    • ε. Στον περιφερικό ίλιγγο είναι δυνατό να συνυπάρχει απώλεια ακοής ή εμβοή, ενώ στον κεντρικό όχι.
    • ζ. Στον περιφερικό ίλιγγο δεν υπάρχει άλλη εστιακή νευρολογική σημειολογία, ενώ αντίθετα στον κεντρικό υπάρχει. Είναι ασυνήθιστο ο ίλιγγος να είναι το μοναδικό σύμπτωμα σε ΑΕΕ.
    • η. Στον περιφερικό ίλιγγο υπάρχει μονόπλευρη αστάθεια αλλά ο ασθενής δύναται να βαδίζει, ενώ στον κεντρικό ίλιγγο υπάρχει σοβαρή αστάθεια και ο ασθενής πέφτει, καθώς βαδίζει.
    • θ. Ο περιφερικός νυσταγμός είναι τυπικά οριζόντιοστροφικός, όχι γνήσια οριζόντιος ή στροφικός και σίγουρα δεν είναι κάθετος.
    • ι. Ο περιφερικός νυσταγμός είναι συνήθως μονόπλευ-ρος, ενώ ο κεντρικός μπορεί να είναι μονόπλευρος ή αμφοτερόπλευρος. Η φορά της αργής φάσης του περιφερικού μονόπλευρου νυσταγμού καταδεικνύει τον παθολογικό λαβύρινθο. Ο νυσταγμός είναι πιο ορατός, όταν ο ασθενής κοιτάζει προς τη φορά της γρήγορης φάσης, λιγότερο στη μέση θέση και ακόμη λιγότερο στην αντίθετη κατεύθυνση.
    • κ. Σημαντικό στοιχείο στην διάγνωση του περιφερικού ιλίγγου είναι ότι ο νυσταγμός καταστέλλεται όταν επιτρέπεται η οπτική καθήλωση. Αντίθετα όταν άρεται η οπτική καθήλωση (όπως στο σκοτάδι, στο οφθαλμοσκόπιο ή στα γυαλιά Frenzel ή στην υπέρυθρη βίντεο-νυσταγμογραφία) η ένταση του νυσταγμού αυξάνεται (Fixation off sensitivity), δηλαδή η αργή φάση του νυσταγμού αυξάνεται. Το αντίθετο συμβαίνει στον κεντρικό νυσταγμό. Η ικανότητα του νυσταγμού να μην καταστέλλεται στην οπτική καθήλωση (π.χ. στο φως), δηλώνει άθικτους κεντρικούς (ιδίως παρεγκεφαλιδικούς) μηχανισμούς.

     

    25% των ασθενών που επισκέπτονται τα ΤΕΠ (τμήματα επειγόντων περιστατικών), αναφέρουν τη ζάλη ως στοιχείο του προβλήματός τους. Αυτό το ποσοστό μπορεί να φτάσει το 40% στους ηλικιωμένους ασθενείς και είναι το συχνότερο σύμπτωμα σε ασθενείς άνω των 75 ετών. Η διάγνωση του αιτίου της ζάλης επιτυγχάνεται περίπου στο 80% των ασθενών στα ΤΕΠ. Σε περίπου το 50% των ασθενών το αίτιο της ζάλης είναι περιφερική ή κεντρική πάθηση του αιθουσαίου συστήματος. Περιφερικός, κεντρικός, φαρμακευτικός, δεν μας ενδιαφέρει κατ’ αρχήν τι είδους ίλιγγος είναι, αλλά εάν είναι πράγματι ίλιγγος η απλά ζάλη-διαταραχή της ισορροπίας η προσυγκοπτική κατάσταση (Πίνακας 1).

    ΙΛΙΓΓΟΣ (Vertigo):ψευδαίσθηση κίνησης, είτε ως αίσθημα περιστροφής ή κίνησης του σώματος είτε κίνησης-περιστροφής του περιβάλλοντος. Συνοδά συμπτώματα: ναυτία ή έμετος, φόβος, διαταραχή ισορροπίας, νυσταγμός (με ή χωρίς θόλωση οράσεως). Οφείλεται σε διαταραχή του λαβυρίνθου ή των περιφερικών ή κεντρικών οδών του αιθουσαίου συστήματος.

    ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ (Dysequilibrium): αίσθημα αστάθειας, «σαν μεθυσμένος», χωρίς ίλιγγο. Οφείλεται σε πλήθος διαταραχών: αιθουσαίας, παρεγκεφαλιδικής, εν τω βάθει αισθητικότητας (ιδιοδεκτικότητας), οπτικής, πυραμιδικής, εξωπυραμιδικής. (Είναι διαταραχή της εισόδου και ολοκλήρωσης των ερεθισμάτων που αφορούν τον προσανατολισμό στο χώρο).

    ΠΡΟΣΥΓΚΟΠΗ (Precyncope): αίσθημα επικείμενης απώλειας συνείδησης, αίσθημα λιποθυμίας, συχνά συνοδεύεται από ναυτία, εφίδρωση, φόβο και παροδική αμαύρω ση της οράσεως. Οφείλεται σε ελαττωμένη παροχή οξυγόνου ή γλυκόζης στον εγκέφαλο.

    ΨΥΧΟΓΕΝΗΣ ΖΑΛΗ: Μπορεί να οφείλεται σε: άγχος, διαταραχή μετατροπής (υστερία), διαταραχή πανικού, σύνδρομο υπεραερισμού, κατάθλιψη.

    ΑΛΛΑ ΣΠΑΝΙΟΤΕΡΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΕΙΚΟΝΑ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ Ή «ΙΛΙΓΓΟΥ»

    Ημικρανίας με αύρα και χωρίς αύρα, κεφαλαλγία τάσεως, ημικρανία της βασικής αρτηρίας, ημικρανία χωρίς κεφαλαλγία (μόνον αύρα).

    Μήπως αυτό που νιώθει είναι μία «θολούρα» ή ένα «βάρος στο κεφάλι»; Μήπως είναι ένα σφίξιμο γύρω-γύρω στο κεφάλι ή μία πίεση μέσα σε αυτό; Μήπως τώρα αρχίζει να πονάει το κεφάλι; Έχει πονοκεφάλους ή ημικρανίες τώρα ή παλιότερα; Μήπως πριν από λίγη ώρα δεν έβλεπε καλά π.χ. να βλέπει σαν μυγάκια ή σαν λάμψεις, σαν φλασάκια ή να μαυρίζει ή να θολώνει η όραση σε κάποιο σημείο του οπτικού πεδίου; Μήπως τα βλέπει μισά; Μήπως πριν τον πονοκέφαλο 15 με 30 λεπτά μουδιάζει το χέρι ή το πόδι ή έχει δυσαρθρία ή δυσκαταποσία ή διπλωπία ή ίλιγγο; Αποκαθίστανται αυτά πλήρως όταν ξεκινά ο πόνος; Έχει ξανασυμβεί αυτό; Έχει η οικογένεια της πονοκεφάλους; Η μητέρα, οι αδελφές; Μοιάζει αυτό που νιώθει με κάποια άλλη φορά στο παρελθόν;

    Μήπως είναι αρχόμενη μηνιγγίτιδα-εγκεφαλίτιδα;

    Είναι διαφορετικό στυλ ο πόνος; Πονάει στον αυχένα, στον σβέρκο; Μπορεί να τον κουνήσει άνετα; Αριστερά, δεξιά; Μπορεί να ακουμπήσει το πηγούνι στο στήθος; Έχει πυρετό, υπνηλία; Έχει ιγμορίτιδα, λοίμωξη στο κεφάλι ή τον τράχηλο, οδoντικό απόστημα; Έβαλε θερμόμετρο και πότε; Έχει υπνηλία; Μήπως πήρε πριν παυσίπονο;Δυσκαμψία αυχένα;

    Μήπως είναι αφαιρέσεις ή σύμπλοκες εστιακές κρίσεις επιληψίας;

    Μήπως την ώρα του «ιλίγγου» κοκαλώνει το βλέμμα σε κάποιο σημείο για λίγα δευτερόλεπτα και μαζί να σταματάει μία κίνηση στην μέση; Π.χ. το κουτάλι να αιωρείται και να μην μπαίνει στο στόμα για δύο-τρία δευτερόλεπτα και μετά όλα να συνεχίζουν κανονικά; Μήπως για κάποια δευτερόλεπτα φαίνεται μπερδεμένος και κάνει κάποιους μορφασμούς με το στόμα ή το πρόσωπο ή κινήσεις με το χέρι; Έχει λιποθυμίσει ποτέ στο παρελθόν, όταν ήταν παιδί; Υπάρχουν αιτίες για πιθανή επιληπτική κρίση; Αναφέρεται κατάχρηση αλκοόλ, διακοπή αλκοόλ, υπονατριαιμία, υπογλυκαιμία, μεταστατικό Ca;

    Μήπως δεν είναι ίλιγγος αλλά αστάθεια στην βάδιση λόγω ελάττωσης της μυϊκής ισχύος ή δυσυνέργειας των μυών;

    Ζαλίζεται και ξαπλωμένος ή μόνον όταν σηκωθεί και πάει να περπατήσει; Μήπως έχει αστάθεια όταν πάει να στρίψει στο βάδισμα ή στο ξεκίνημα της βάδισης (Πάρκινσον), μήπως δεν τον κρατάει καλά η μία πλευρά (ημιπάρεση), μήπως μούδιασε η μία πλευρά ή τα πόδια, μήπως νιώθει σαν να περπατάει πάνω σε μπαμπάκια διαταραχή της εν τω βάθει αισθητικότητας); Η παρεγκεφαλίδα λειτουργεί εντάξει; Μήπως βαδίζει με ανοιχτά τα πόδια; Μήπως τρέμει το κορμί του όταν βαδίζει; Η κίνηση δείκτης-μύτη είναι ομαλή και με τα δύο χέρια η ίδια;

    Μήπως είναι κρίση ψυχογενής αστάθεια;

    Μήπως είναι απλώς καταβολή και αδυναμία;

     

    ΔΙΑΦΟΡΟΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ

    Τα περιφερικά αίτια του ιλίγγου είναι πιο συχνά και υπολογίζονται στο 85% των ασθενών με ίλιγγο. Σε συνδυασμό με το αίσθημα περιστροφής οι ασθενείς συνήθως αναφέρουν ναυτία, έμετο και εφίδρωση. Τα συχνότερα αίτια περιφερικού ιλίγγου είναι: ο καλοήθης ίλιγγος θέσεως, η νόσος του Meniere και η αιθουσαία νευρωνίτις. Αντίθετα τα κεντρικά αίτια του ιλίγγου είναι σπανιότερα, πιο σοβαρά και περιλαμβάνουν την ανεπάρκεια της σπονδυλοβασικής αρτηρίας και τα αιμορραγικά ή ισχαιμικά επεισόδια της παρεγκεφαλίδος και του εγκεφαλικού στελέχους.

    Α) ΜΑΛΛΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΟΣ:

    Περιστρέφονται τα πράγματα γύρω-γύρω; Μήπως νιώθει το σώμα να μετακινείται; Να πέφτει στο κενό; Μήπως νιώθει σαν να βρίσκεται σε πλοίο και να κουνιέται; Μήπως νιώθει καλύτερα όρθιος; Μήπως νιώθει καλύτερα ξαπλωμένος; Μήπως στο αριστερό ή στο δεξιό πλάγιο στο κρεβάτι νιώθει καλύτερα; Προτιμάει να έχει κλειστά τα μάτια; Θέλει να είναι ακίνητος ή μπορεί να πάει και στην τουαλέτα ή να κάνει κάποιες δουλειές; Έχει ναυτία, τάση για εμετό; Έκανε εμέτους και πόσους; Έχει κάνει και στο παρελθόν κάτι παρόμοιο; Η τάση για έμετο χειροτερεύει όταν πάει να σηκωθεί ή όταν αλλάζει πλευρό ή όταν κινείται; Μήπως νιώθει μια «ανακατωσούρα» όπως όταν βρισκόμαστε σε πλοίο που κουνιέται; Έχει βουητό στα αυτιά ή ελάττωση της ακοής από το ένα αυτί;

    Β) ΜΑΛΛΟΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ:

    Έχει αδυναμία ή μούδιασμα ή βάρος στο χέρι ή στο πόδι; Είναι ελαττωμένη η μυϊκή ισχύς σε κάποιο άκρο; Σφίγγει εξίσου δυνατά με τα δύο χέρια; Κρατάει ψηλά τα χέρια ή τα πόδια για ένα λεπτό χωρίς να πέφτει το ένα προς τα κάτω; Αισθάνεται το τσίμπημα, το βαμβάκι, το κρύο ποτήρι αριστερά και δεξιά το ίδιο; Έχει Babinski; Τα τενόντια μήπως είναι πιο ζωηρά από την μία πλευρά; Άλλαξε η ομιλία καθόλου; Μήπως έχει δυσαρθρία; Δυσκαταποσία; Πνίγεται ή βήχει στο φαγητό ή στο νερό; Το επίπεδο συνειδήσεως είναι καλό; Μήπως μοιάζει να νυστάζει ή να αργεί να καταλάβει και να απαντήσει; Καταλαβαίνει απλές εντολές; Π.χ. «κλείσε τα μάτια σφικτά, βγάλε τη γλώσσα». Σύνθετες εντολές εκτελεί; Π.χ. «με το δεξί χέρι πιάσε το αριστερό αυτί». Ξέρει που βρίσκεται; Ποια είναι η διεύθυνση του σπιτιού του, η ημέρα και ο μήνας, το έτος;

    ΟΙ ΣΥΖΥΓΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΕΊΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ; ΕΧΕΙ ΝΥΣΤΑΓΜΟ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ;

    Ο νυσταγμός παράγεται από:

    Ευθύγραμμη ή γωνιακή επιτάχυνση του σώματος (κεφαλής)

    Κρύο ή ζεστό νερό/αέρα στο ένα αυτί. Δημιουργείται υπερ/υποερεθισμός αντίστοιχα της μιας αίθουσας και ως εκ τούτου ανισορροπία ώσεων από τις δύο αίθουσες και συνεπώς νυσταγμός. Στο κρύο η βραδεία φάση ομόπλευρα, στο ζεστό αντίπλευρα. (το ζεστό μιμείται ερεθιστική βλάβη και το κρύο καταστροφική βλάβη)

    Βλάβη στην αιθουσαία συσκευή ή στο αιθουσαίο νεύρο

    Βλάβη στους αιθουσαίους πυρήνες στο στέλεχος ή στις συνδέσεις τους

    Βλάβη στην παρεγκεφαλίδα


    ΔΙΑΦΟΡΟΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΝΥΣΤΑΓΜΟΥ

    ΣΥΜΠΤΩΜΑ

    ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΟΣ

    ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ

    Λανθάνουσα περίοδος νυσταγμού

      2-20 δευτερόλεπτα (συνήθως     μετά  10-15 min)

         Όχι, ξεκινάει αμέσως        μετά την κίνηση

    Διάρκεια νυσταγμού

    Λιγότερο από 30 sec

    Περισσότερο από 30 sec

    Εξάντληση νυσταγμού

     ΝΑΙ

           ΟΧΙ

    Κατεύθυνση νυσταγμού

    Σε μία κατεύθυνση (και συνήθως έχει φορά προς το αυτί που βρίσκεται χαμηλότερα)

          Σε πολλές, ίσως

    Ένταση ιλίγγου

    Σοβαρή

       Συνήθως ελαφρά ή          μέτρια

    Θέση κεφαλής

    Ξεκινά ο νυσταγμός σε μία θέση

     Έχει νυσταγμό σε περισσότερες από μία θέσεις

     

    ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΥΣΤΑΓΜΟΥ- ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ BARANY

    Ο ασθενής κάθεται στο κρεβάτι του ενώ ο εξεταστής του κρατάει ακίνητο το κεφάλι. Ο εξεταστής χαμηλώνει απότομα το κεφάλι του ασθενούς μέχρι να βρεθεί έξω από το κρέβάτι και πιο κάτω από το οριζόντιο επίπεδο του κρεβατιού. Τότε ο λαβύρινθος που πάσχει βρίσκεται στο κατώτατο επίπεδο και παράγει ίλιγγο και νυσταγμό. Το κεφάλι στρέφεται προς τα δεξιά 45 μοίρες και παρατηρούμε την κίνηση των ματιών (αν υπάρχει νυσταγμός) όταν αυτά κινούνται προς τα δεξιά, αριστερά, κάτω ή πάνω. Βλέπω εάν ο νυσταγμός ξεκινάει αμέσως ή μετά από κάποια δευτερόλεπτα. Όταν δω τον νυσταγμό, περιμένω τουλάχιστον 30 δευτερόλεπτα για να δω αν εξαντλείται ή εάν συνεχίζει και πιο μετά. Ξαναγυρίζω τον ασθενή στην καθιστή θέση και επαναλαμβάνω την δοκιμασία. Παράγεται ξανά ο νυσταγμός; Εάν ναι, είναι το ίδιο ζωηρός όπως πριν;

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΛΕΙΔΙΑ:

    Κάθετος νυσταγμός = κεντρικός (βλάβη στελέχους)

    Ίλιγγος + ελάττωση ακοής στο ένα αυτί = περιφερική βλάβη (αίθουσα ή αιθουσαίο νεύρο)

    Ζάλη από μόνη της, χωρίς άλλα συμπτώματα, συνήθως δεν είναι από ανεπάρκεια του σπονδυλοβασικού

    Ίλιγγος + εμβοές + απώλεια ακοής = νόσος του Meniere

    Νυσταγμός χωρίς ίλιγγο = συνήθως κεντρικός

    ΔΙΑΦΟΡΟΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΖΑΛΗΣ

    Ίλιγγος

    Περιφερικός

    Παροξυσμικός καλοήθης ίλιγγος θέσεως

    Αιθουσαία νευρωνίτις

    Νόσος του Meniere

    Κεντρικός

    Αιμορραγικά ή ισχαιμικά επεισόδια παρεγκεφαλίδος και εγκεφαλικού στελέχους

    Ανεπάρκεια σπονδυλοβασικής αρτηρίας

    Προσυγκοπή

    Ορθοστατική υπόταση

    Αφυδάτωση

    Αναιμία

    Καρδιακή ανεπάρκεια

    Σύνδρομο υπεραερισμού

    Διαταραχή της ισορροπίας

    Βλάβη των βασικών αγγείων, των μετωπιαίων λοβών, της λευκής ουσίας, κλπ.

    Υδροκέφαλος

    Παρεγκεφαλιδική βλάβη

    Ψυχογενής βλάβη

    Γενικευμένη διαταραχή του άγχους (οξεία και μη)

    Αγοραφοβία (διαταραχή πανικού)

    Πολυπαραγοντικού τύπου ζάλη

    Οφθαλμικού τύπου ζάλη

    Φυσιολογική ζάλη

    Ιλιγγος του ύψους

    Ίλιγγος ταξιδιών


     

     
    ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ ΔΙΑΦΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΙΛΙΓΓΟΥ
     

    1.Ιλιγγος θέσης ,περιστροφικός ίλιγγος διάρκειας 5 εως 20 δευτερόλεπτα ,πιθανόν με νευροφυτικά συμπτώματα

        α. Χωρίς προβλήματα ακοής ,χωρίς πονοκεφάλους

                α1.Εαν ο ασθενης είναι ακομα σε κρίση κατα την εξέταση , ο χειρισμός του Hallpike προκαλεί περιστροφικό παροξυσμικό ίλιγγο , με εξοικείωση παρατηρίσιμη με άμεση εξέταση. Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος θέσης ή κουπουλολιθίαση του οπισθίου ημικυκλίου σωλήνα.

               α2.Κατα την κλινική εξέταση ή την ηλεκτρονυσταγμογραφική καταγραφή ,παρατηρούνται συμπτώματα κεντρικής βλάβης :σακκαδική οφθαλμική παρακολούθηση , κατακόρυφος κατώτερος νυσταγμός , αρνητικό τεστ προσήλωσης ,δυσμετρικές σακκαδικές κινήσεις. Μικρός όγκος της παρεγκεφαλίδας ή δυσμορφία Arnold - Chiari

        β. Χωρίς προβλήματα ακοής ,με πονοκεφάλους. Παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο σπονδυλοβασικού συστήματος

        γ.Με  προβλήματα ακοής ,χωρίς πονοκεφάλους 

                Αύξηση της πίεσης στον έξω ακουστικό πόρο του ωτός με βαρηκοία προκαλεί ίλιγγο και νυσταγμό -Λαβυρινθικό συρίγγιο

        δ. Με  προβλήματα ακοής ,με πονοκεφάλους

                Συμπτώματα κεντρικής βλάβης (βλέπε παραπάνω) - όγκος παρεγκεφαλίδας ισχαιμικό επεισόδιο

     

    2. Οχι ίλιγγος αλλά μάλλον αίσθηση ιλίγγου με αμφίπλευρη φωταισθησία ,παραισθησία ,ακοαισθησία.

              Μέτρηση πίεσης στην όρθια και ξαπλωτή στάση  - ορθοστατική υπόταση

     

    3. Μεγάλες κρίσεις περιστροφικού ιλίγγου που διαρκούν 5 λεπτά μέχρι 5 ώρες

        α. Χωρίς προβλήματα ακοής ,με πονοκεφάλους

                α1.Φυσιολογικές νευρολογικές εξετάσεις - Ημικρανία

         β.Με προβλήματα ακοής ,χωρίς πονοκεφάλους      

                    Μονοπλευρη νευροαισθητήρια βαρηκοία κοχλιακού τύπου- Νόσος Meniere 

                    Βαρηκοία οπισθοκοχλιακού τύπου - ακουστικό νευρίνωμα

                    Βαρηκοια αγωγιμότητας ή μικτού τύπου με κανονικό τυμπανόγραμμα - Ωτοσπογγίωση

                    Βαρηκοια αγωγιμότητας ή μικτού τύπου μη κανονικό τυμπανόγραμμα - Χρόνια ωτίτιδα

          γ. Χωρίς προβλήματα ακοής ,χωρίς πονοκεφάλους 

                    Ολες οι ακουστικές εξετάσεις κανονικές -"επαναλαμβανόμενη αιθουσαία συνδρομή" ,παροξυσμικός ιδιοπαθής   ίλιγγος.

     

    4.Ενας πολύ δυνατός περιστροφικός ίλιγγος που διαρκεί αρκετές ημέρες ,με έντονα νευροφυτικά συμπτώματα που συχνά οδηγούν σε λάθος διάγνωση.

            α.Χωρίς προβλήματα ακοής ,χωρίς πονοκεφάλους 

                α1.Απομονωμένος ,ιδιοπαθής ή σε περίπτωση ιικής η αγγειακής πάθησης - αιθουσαία νευροπάθεια

                α2.Ερπης ζωστήρας ,σύνδρομο Ramsey-Hunt - νευρίτιδα απο έρπη ζωστήρα

            β.Με προβλήματα ακοής ,χωρίς πονοκεφάλους 

                β1.Σε περιπτώσεις τραυματισμού ,περιλεμφικό συρίγγιο - διαλαβυρινθική ρήξη

                β2.Σε περίπτωση ατυχήματος κατάδυσης - ατύχημα τραυματισμού απο πίεση σε κατάδυση

            γ.Με πονοκεφάλους ,χωρίς προβλήματα ακοής

                Η θερμική εξέταση δεν αποκαλύπτει πρόβλημα , το ΗΝΓ υποδεικνύει ενδείξεις κεντρικής βλάβης- αγγειακό επεισόδιο

     

    5. Αίσθηση γραμμικής μετατόπισης 

            Αντίδραση οφθαλμικής απόκλισης -απόκλιση απο την υποκειμενική κατακόρυφο -απόκλιση προς τα πλάγια κατά την βάδιση - ωτολιθικό σύνδρομο.

     

    6.Αστάθεια

            α. Με προβλήματα ακοής 

                Μονόπλευρη βαρηκοία - Ακουστικό νευρίνωμα

            β. Χωρίς προβλήματα ακοής (κοχλιακή βλάβη )

                β1.Μέτρια αμφίπλευρη περιφερική βλάβη - Πρεσβυαστάθεια

                β2.βλάβη των οδών ιδιουποδοχής των κινητικών κέντρων και κινητικής αντίδρασης - πρεσβυαταξία

                β3.βλάβες του ωτολιθοφόρου συστήματος - κουπουλολιθίαση

                β4.σημαντική αμφίπλευρη πάθηση της αίθουσας , που αποδεικνύεται με θερμική εξέταση - αμφίπλευρη βλάβη της 

                    αίθουσας τπυπου ωτοτοξικότητας των αμινογλυκοσιδών -ημικρανία

                β5.Νευρολογική εξέταση ,ΗΝΓ με κεντρική βλάβη - νευρολογικο εκφυλιστικό σύνδρομο -κρανιακός τραυματισμός.

     

    7. Αίσθηση αστάθειας

     
                Συνθήκες : όλες οι νευρολογικές εξετάσεις και ΗΝΓ  κανονικές - αγοραφοβία και άλλα ψυχολογικά προβλήματα
     
     


    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΙΛΙΓΓΟΥ
     
     


    περιφερικός κεντρικός ίλιγγος ζάλη αστάθεια



    Η κλινική υποψία κατέχει το σημαντικότερο ρόλο στη διαφορική διάγνωση ασθενών με ίλιγγο, υποβοηθούμενη συχνά από κατάλληλο απεικονιστικό έλεγχο (π.χ. MRI). Τα παθολογικά αποτελέσματα των ηλεκτροφυσιολογικών μεθόδων θέτουν την υποψία περαιτέρω διερεύνησης ασθενών με άτυπη συμπτωματολογία ιλίγγου και συχνά καθορίζουν την πλευρά της βλάβης.


    Μια πρακτική προσέγγιση διαφοροδιάγνωσης στο οξύ επεισόδιο ιλίγγου 



    Οι ασθενείς που παρουσιάζουν συμπτώματα οξέος επεισοδίου ιλίγγου αποτελούν διαγνωστική πρόκληση για τον κλινικό ιατρό. Οι κυριότερες αιτίες είναι η οξεία μονόπλευρη περιφερική αιθουσαιοπάθεια (αιθουσιαία νευρίτιδα), αγγειακό εγκεφαλικό, ημικρανία. 
    Ο έλεγχος σακαδικών κινήσεων κατά την παρατήρηση σταθερού στόχου στις στροφικές κινήσεις της κεφαλής (Halmagyi Head Thrust Test) χρησιμεύει σε περιπτώσεις οξείας κατάστασης διότι, μεταξύ των ανωτέρω τριών πιθανών διαγνωστικών εναλλακτικών, θα είναι θετικός μόνο σε ασθενείς με αιθουσαία νευρίτιδα. 
    Ιστορικό οξέος επεισοδίου ιλίγγου και αιφνίδια απώλεια ακοής παραπέμπει στη νόσο του Ménière αλλά ο κλινικός πρέπει να προσέχει την περίπτωση αγγειακού επεισοδίου της πρόσθιας κάτω παρεγκεφαλιδικής αρτηρίας που μπορεί να προκαλέσει έκπτωση της ωτοκοχλιακής λειτουργίας λόγω περιφερικής αιθουσαιο-κοχλιακής ισχαιμίας, αν και η επακόλουθη νευρολογική σημειολογία θα έπρεπε να εξαλείψουν οποιαδήποτε διαγνωστική ασάφεια.
    Άλλες σπανιότερες μορφές οξέως ιλίγγου μπορεί να καταγραφούν σε τμήμα εκτάκτων περιστατικών. Όπως είναι γνωστό, απαιτείται πάντα προσεκτική μελέτη του ιστορικού καθώς και εστιασμένη εξέταση για την αξιολόγηση και τη διαχείριση του οξέος επεισοδίου του ιλίγγου.
     

    Εξετάσεις ιλίγγου


    Προκειμένου να διαγνωστεί ο ίλιγγος, χρειάζεται πρώτα απ' όλα να πάρει ο εξειδικευμένος ωτολόγος αναλυτικό ιστορικό από τον ασθενή και μετά να προχωρήσει σε νεοωτολογικό-ακοολογικό έλεγχο. Στον έλεγχο αυτό περιλαμβάνονται και οι δοκιμασίες πρόκλησης ιλίγγου, που δίνουν στοιχεία για το ακριβές σημείο που έχει πάθει βλάβη. Διενεργείται επίσης κλινικός έλεγχος, με δοκιμασία ιλίγγου θέσεως και εξέταση τόσο των αιθουσο-νωτιαίων, όσο και των αιθουσο-οφθαλμικών αντανακλαστικών. Προκειμένου να διερευνηθεί αν υπάρχει πιθανή βλάβη στον λαβύρινθο ή/και στην ακουστική οδό, ο γιατρός προχωράει σε εξέταση της ακοής με τονική ακοομετρία και προκλητά ακουστικά δυναμικά του εγκεφαλικού στελέχους. Επίσης, για να βρεθεί ο πάσχων λαβύρινθος γίνεται έλεγχος του οπίσθιου λαβύρινθου με θερμικούς διακλυσμούς και ταλαντευόμενο έδρανο. Εφαρμόζεται επίσης η μέθοδος του νυσταγμογραφήματος, όπου καταγράφονται οι αυτόματες κινήσεις των ματιών κατά την εκτέλεση διαφόρων εξετάσεων. Αυτό συμβαίνει λόγω σύνδεσης των λαβύρινθων με τα κέντρα κίνησης των ματιών. Καταγράφοντας την κατεύθυνση της κίνησης των ματιών, την ταχύτητά της, καθώς και άλλες παραμέτρους, ο γιατρός μπορεί να βγάλει συμπέρασμα τόσο για τη λειτουργία των λαβύρινθων, όσο και για την ακριβή αιτιολογία του ιλίγγου.


    Νυσταγμός -  Ίλιγγος



    Ο ασθενής που βιώνει ίλιγγο ενδέχεται να παρουσιάζει οριζόντιες κινήσεις των οφθαλμών που καλούνται νυσταγμός. Εδώ η αργή φάση παίρνει το μάτι προς τα αριστερά (δεξιά στη εικόνα) μακριά από την προτιμώμενη θέση, ενώ η ταχεία φάση (ή σακκαδική) φέρνει το μάτι δεξιά πίσω στο οπτικό στόχο.




          Η φυσική εξέταση μπορεί να αποκαλύψει:


     

    •  Νυσταγμό (ακούσιες κινήσεις των ματιών), προβλήματα στην κίνηση των οφθαλμών και διπλωπία 
    •  Αταξία (έλλειψη συντονισμού), ανισορροπία και αστάθεια 
    •  Δυσκολία με τη βάδιση
    •  Βαρηκοία 
    •  Αδυναμία των άκρων 

     

     

      
     

    Εξετάσεις ιλίγγου

    Υπάρχουν διάφορες δοκιμασίες που βοηθούν στη διερεύνηση της αιθουσαίας αλλά και της κοχλιακής λειτουργίας που είναι απαραίτητη και αυτή στον ίλιγγο. Μία ποσοτική μέθοδος καταγραφής των οφθαλμικών κινήσεων που διενεργείται κατά τη διάρκεια ερεθισμού του λαβυρίνθου για την πρόκληση νυσταγμού καλείται  νυσταγμογράφημα (ηλεκτρο/Βιντεο). Η υπολογιστική δυναμική ισορροπιογραφία [computerized dynamic posturography] αξιολογεί την ισορροπία και αποσκοπεί στη μέτρηση των διαφόρων κινητικών και αισθητικών συστημάτων που συμβάλλουν στη στάση και τη βάδιση. Μερικές κοινά χρησιμοποιούμενες δοκιμασίες που εκτιμούν την ακουστική λειτουργία είναι η τονική ακοομετρία, η ομιλητική ακοομετρία, η τυμπανομετρία, η δοκιμασία των ωτοακουστικών εκπομπών και οι στελεχιαία ακουστικά προκλητά δυναμικά (BERA). Η τονική ακοομετρία είναι το ακοογράφημα που μετρά την ακουστική ευαισθησία με τη χρήση αμιγών ήχων(τόνων) συχνότητας από 250 έως 8000 Hz σε ένα εύρος εντάσεων από 0 έως 100 dB. Η ακοομετρία ομιλίας ενσωματώνει διάφορες τεχνικές που αξιολογούν την αντίληψη και κατανόηση στοιχείων της ομιλίας. Τρεις τέτοιες δοκιμασίες είναι ο ουδός αντίληψης ή αναγνώρισης της ομιλίας, ο ουδός επίγνωσης της ομιλίας και η υπερουδική αναγνώριση λέξεων. Η τυμπανομετρία εκτιμά τη βατότητα της τυμπανικής μεμβράνης και του μέσου ωτός. Η δοκιμασία των ωτοακουστικών εκπομπών αξιολογεί τη λειτουργία του κοχλία. Ένας μικρός ανιχνευτής με ηχεία και μικρόφωνο εκπέμπει ήχους και λαμβάνει ένα σήμα από τα τριχωτά κύτταρα. Η απουσία ή η εξασθένιση των λαμβανομένων σημάτων επί εδάφους φυσιολογικής λειτουργίας του έξω και μέσου ωτός αποτελεί ένδειξη παθολογίας του κοχλία. Τα στελεχιαία ακουστικά προκλητά δυναμικά (BERA) παρέχουν μια αντικειμενική μέτρηση σχετικά με τη λειτουργία των περιφερικών και κεντρικών συνδέσεων της ακουστικής οδού. 

     
     
     

    Ακουολογικές εξετάσεις ιλίγγου 

    Διαγνωστικές εξετάσεις ιλίγγου

    Ακουστικά προκλητά δυναμικά

     

    Νυσταγμογράφημα

    Ακoυόγραμμα

     

    Αυτόματος, Βλεμματικός νυσταγμός(Gaze testΔοκιμή σύγκλισης, Παρακολούθηση στόχου, Σακκαδική δοκιμή

    Εξέταση νυσταγμού με  γυαλιά Frenzle

    Τυμπανομετρία

     

    Δοκιμασίες θέσεως, Δοκιμασία για καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσης (BPPV) Dix Halpike

    Ωτοακουστικές εκπομπές (ΟΑΕ )

     

    Δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής   (head thrust test)

    Δοκιμασία κίνησης κεφαλής (Head-shake nystagmus test)

    Εξέταση με τονοδότες

     

    Δοκιμασία Romberg,Unterberger,  Babinski Weil, Βαδίσεως σε μια γραμμή με τα μάτια κλειστά, Test δακτύλου–ρινός

    Ομιλητική ακουομετρία

     

    Σύμπτωμα συριγγίου, πίεση τράγου δοκιμασία Hennebert με πνευματικό ωτοσκόπιο Single, δοκιμασία στροφής 

     


      

    Διαγνωστικές εξετάσεις ιλίγγου

     

    Στον κλινικό έλεγχο περιλαμβάνονται η εξέταση των αιθουσο-νωτιαίων και τωναιθουσο-οφθαλμικών αντανακλαστικών και η δοκιμασία ιλίγγου θέσεωςκαι απότομης στροφής της κεφαλής.
    Ο ερεθισμός του λαβυρίνθου (είτε απο τη νόσο αυτόματα, είτε τεχνητά) προκαλεί διάφορα συμπτώματα π.χ. ίλιγγο, ναυτία, εμετό και την έκλυση ορισμένων αντανακλαστικών του αυτόνομου νευρικού συστήματος, τα αιθουσαία αντανακλαστικά, από τα οποία το πιο αξιόλογο αποτελεί ο νυσταγμός. Νυσταγμό καλούμε σύγχρονες ρυθμικές και ακούσιες διαφόρων κατευθύνσεων κινήσεις των βολβών των οφθαλμών. Κατά την εξέταση του νυσταγμού η αργή φάση παίρνει το μάτι μακριά από την προτιμώμενη θέση, ενώ η ταχεία φάση (ή σακκαδική) φέρνει το μάτι πίσω στο οπτικό στόχο.

    Νυσταγμός -  Ίλιγγος



    Ο ασθενής που βιώνει ίλιγγο ενδέχεται να παρουσιάζει οριζόντιες κινήσεις τον οφθαλμών που καλούνται νυσταγμός. Εδώ η αργή φάση παίρνει το μάτι προς τα αριστερά (δεξιά στη εικόνα) μακριά από την προτιμώμενη θέση, ενώ η ταχεία φάση (ή σακκαδική) φέρνει το μάτι δεξιά πίσω στο οπτικό στόχο.

    Υπάρχουν διάφορα είδη νυσταγμού, όπως ο οπτοκινητικός, ο αιθουσαίος νυσταγμός, ο νυσταγμός θέσεως, καλοήθης και κακοήθης νυσταγμός. Μπορεί να αποτελεί σύμπτωμα (αυτόματος) ή να προκληθεί αντανακλαστικά (προκλητός) με ειδικές λειτουργικές λαβυρινθικές δοκιμασίες, τις οποίες εφαρμόζουμε για την εξέταση του αιθουσαίου συστήματος. Εκκρεμοειδής ή ακανόνιστος νυσταγμός είναι κυρίως οφθαλμολογικής αιτιολογίας και μπορεί να συνδέεται με συγγενείς διαταραχές. Δείτε κινούμενες εικόνες ΝΥΣΤΑΓΜΟΥ ΕΔΩ
    Η προσεκτική μελέτη των χαρακτηριστικών και του είδους των προκαλούμενων από τις δοκιμασίες αυτές αιθουσαίων αντανακλαστικών και κυρίως του νυσταγμού μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για την κατάσταση του λαβυρίνθου, καθώς και για την διαφορική διάγνωση της αιτίας που τα προκαλεί.
    Επίσης, το ηλεκτρο-νυσταγμογράφημα (καταγραφή ηλεκτρικών δυναμικών από τις νυσταγμικές κινήσεις των ματιών) αποτελεί διαγνωστικό μέσο για τον εντοπισμό αιθουσαίων παθήσεων. 
    Η παρουσία αυτόματου νυσταγμού κατά τη διάρκεια της εξέτασης επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για ίλιγγο. Επειδή η οπτική προσήλωση μπορεί να αναστείλει τον ήπιο αιθουσαίο νυσταγμό, τα μάτια πρέπει να εξετάζονται σε μειωμένο φως ή μέσω των γυαλιών Frenzel, ώστε να αποτραπεί η οπτική προσήλωση.  
    Τα γυαλιά Frenzel είναι απαραίτητα για την κλινική εξέταση του ασθενή που αναφέρει προβλήματα ζάλης και ιλίγγου γιατί:
    α)Η αφαίρεση της οπτικής προσήλωσης μεγιστοποιεί τις αντανακλαστικές κινήσεις των ματιών (νυσταγμός) που συνοδεύουν τις παθήσεις του λαβυρίνθου. 
    β)Η παρατήρηση των κινήσεων αυτών σε μεγάλη μεγέθυνση επιτρέπει στον Ωτορινολαρυγγολόγο να εντοπίσει με μεγάλη ακρίβεια την θέση και τη φύση της πάθησης, για να προχωρήσει στην ανάλογη θεραπεία.

    Νυσταγμός με Frenzel

    Γυαλιά Frenzel

                   Γυαλιά Frenzel


     
    Ο αιθουσαίος νυσταγμός τυπικά συνιστά μια οριζοντιοκυκλική απότομη κίνηση των ματιών, με ταχεία και βραδεία φάση. Κατά την εξέταση του νυσταγμού η αργή φάση παίρνει το μάτι μακριά από την προτιμώμενη θέση, ενώ η ταχεία φάση (ή σακκαδική) φέρνει το μάτι πίσω στο οπτικό στόχο.
    Συχνά το είδος του νυσταγμού οδηγεί στη διάκριση μεταξύ κεντρικού και περιφερικού ιλίγγου. Ο νυσταγμός των περιφερικών βλαβών είναι οριζοντιοκυκλικός ή λιγότερο συχνά οριζόντιος, ποτέ όμως αμιγώς κυκλικός ή αμιγώς κάθετος. Οι κεντρικές βλάβες προκαλούν οποιασδήποτε κατεύθυνσης νυσταγμό. Ο αμιγώς κάθετος ή αμιγώς κυκλικός νυσταγμός χαρακτηρίζουν μόνο τις κεντρικού τύπου βλάβες.
    Στις περιφερικού τύπου βλάβες η κατεύθυνση του νυσταγμού παραμένει η ίδια (μονής κατεύθυνσης) σε όλες τις θέσεις του βλέματος και είναι προς την υγειή πλευρά. Νυσταγμός μονής κατεύθυνσης μπορεί να εμφανιστεί και σε κεντρικού τύπου βλάβες. Όταν όμως η κατεύθυνση του νυσταγμού αλλάζει (διπλής κατεύθυνσης) με τις βλεμματικές θέσεις τότε η προέλευση του είναι πάντα κεντρική. Τέλος στις περιφερικού τύπου βλάβες η καθήλωση του βλέμματος (οπτική προσήλωση) τείνει να εξαλείψει το νυσταγμό, ενώ στις κεντρικού τύπου βλάβες δεν επέρχεται εξάλειψη.

    Αυτόματος Νυσταγμός. Ο ασθενής κάθεται όρθιος πρώτα ατενίζοντας ευθεία με τα μάτια ανοιχτά, και μετά τα μάτια κλειστά. Κανονικά δεν υπάρχει νυσταγμός. Περιφερειακές ή κεντρικές βλάβες παράγουν νυσταγμό. Ανοίγοντας τα μάτια ο περιφερικός νυσταγμός καταστέλλεται.

    Όταν δεν παρατηρείται αυτόματος νυσταγμός κατά τη στιγμή της εξέτασης είναι χρήσιμες οι δοκιμασίες πρόκλησης ιλίγγου και νυσταγμού όπως:

    Βλεμματικός νυσταγμός (Gaze test). Ο ασθενής κάθεται σε όρθια θέση, και τα μάτια παρεκκλίνουν 30 ° δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω. Κανονικά δεν υπάρχει νυσταγμός. Περιφερειακές ή κεντρικές βλάβες παράγουν νυσταγμό.

    Σακκαδική δοκιμή. Σε καθιστή όρθια θέση, ο ασθενής ακολουθεί ένα φωτεινό σημείο που κινείται ταχύτατα σε διαφορετικές θέσεις σε μία οριζόντια γραμμή. Συνήθως, τα μάτια κινούνται γρήγορα, με ακρίβεια προς το σημείο. Κεντρική βλάβες παράγουν οφθαλμική δυσμετρία.

    Παρακολούθηση ημιτονοειδούς  στόχου. Ο ασθενής κάθεται σε όρθια θέση, και παρακολουθεί ένα σημείο του φωτός κινείται πάνω στην οριζόντια γραμμή σε μια ημιτονοειδή μορφή. Κανονικά οι κινήσεις των ματιών είναι ομαλές, αντανακλώντας τις κινήσεις του φωτός. Κεντρικές βλάβες παράγουν οφθαλμική δυσμετρία.





    Δοκιμή σύγκλισηςΤο τεστ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποκαλύψει την παρουσία των ποιό αδύνατων νυσταγμών. Ο εξεταστής ζητάει από τον εξεταζόμενο εστιάσει την όρασή του σε ένα αντικείμενο που πλησιάζει πολύ κοντά στα μάτια, περίπου 10-15 εκατοστά. Προκειμένου να διατηρηθεί η εστίαση στο αντικείμενο, τα εξεταζόμενα μάτια συγκλίνουν, δηλαδή οι άξονες των ματιών περιστρέφονται προς τα μέσα. Ένας νυσταγμός με αδύναμο- μικρό πλάτος μπορεί στη συνέχεια να αυξηθεί και να γίνει πιο εύκολο ορατός.Η δοκιμή σύγκλισης μπορεί να είναι δύσκολο να διεξαχθεί σε ανθρώπους άνω των 65 ετών, δεδομένου ότι συχνά έχουν μειωμένη ικανότητα να συγκλίνουν τα μάτια.
     
    Dix Halpike.Δοκιμασίες ιλίγγου θέσης Κατά τη δοκιμασία αυτή ο ασθενής τοποθετείται σε καθιστή θέση με τον αυχένα σε υπερέκταση 20 μοιρών και στροφή 45 μοιρών προς τη μία πλευρά. Ακολούθως ο ασθενής φέρεται ταχέως σε κατακεκλιμένη θέση, έτσι ώστε το κεφάλι να προεξέχει από το εξεταστικό κρεβάτι. Ο ασθενής παραμένει σε αυτή τη θέση επί τουλάχιστον 30 sec και παρατηρείται για την εμφάνιση νυσταγμού. Στη συνέχεια ο ασθενής επαναφέρεται στην καθιστή θέση και παρατηρείται επί ακόμα 30 sec για την εμφάνιση νυσταγμού. Η δοκιμασία εκτελείται και με το κεφάλι προς την αντίθετη πλευρά. Η δοκιμασία επαναλαμβάνεται ώστε να ελεγχθεί αν ο παραγόμενος νυσταγμός βαθμιαία εξαλείφεται (κάματος). Όταν ο νυσταγμός είναι περιφερικής προέλευσης τότε παρουσιάζει μιά καθυστέρηση (λανθάνοντα χρόνο) 3-10 sec και εξαλείφεται γρήγορα με την επανάληψη της δοκιμασίας και με την προσήλωση του βλέμματος. Ο νυσταγμός που προέρχεται από βλάβες του κεντρικού νευρικού συστήματος δεν παρουσιάζει λανθάνουσα περίοδο και δεν εξαλείφεται. Η δοκιμασία Dix-Halpike είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στην εκτίμηση του καλοήθους περιφερικού ιλίγγου θέσεως. Κατά κανόνα κατά τη δοκιμασία αυτή αναπαράγεται ίλιγγος σε περίπτωση βλάβης του οπισθίου ημικυκλίου σωλήνα της πλευράς προς την οποία είναι στριμένο το κεφάλι. 
     
     
    δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής(head thrust test)
     
    Η δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής(head thrust test) που έχει περιγραφεί πρόσφατα(το 1983 από τον Halmagyi) και διερευνά όλους τους ημικύκλιους, γίνεται για την εκτίμηση του αιθουσοοφθαλμικού αντανακλαστικού (vestibuloocular reflex: VOR). Η παθολογική απάντηση(θετικό τεστ) στην παραπάνω δοκιμασία αποτελεί σημείο που βοηθά στη διάκριση μεταξύ περιφερικής και κεντρικής βλάβης, ιδιαίτερα στην περίπτωση αιφνίδιας ενάρξεως σοβαρού και παρατεταμένου ιλίγγου όταν πρέπει να γίνει διαφορική διάγνωση μεταξύ αιθουσαίας νευρωνίτιδας και ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Για παράδειγμα, ασθενής με αιθουσαία νευρωνίτιδα δεξιά θα εμφανίζει νυσταγμό αριστεράς κατεύθυνσης και θα έχει θετική δοκιμασία κατά τη στροφή της κεφαλής προς τα δεξιά.
    Ένα θετικό τεστ(σε οριζόντιο επίπεδο όπως στην κατωτέρω εικόνα) υποδηλώνει μέτρια έως σοβαρή απώλεια της λειτουργίας του οριζόντιου ημικυκλικού σωλήνα στην πλευρά προς την οποία η δοκιμή είναι θετική. 

    Κατά την εκτέλεση σε οριζόντιο επίπεδο, ο εξετάζων στέκεται μπροστά από τον ασθενή και κρατά το κεφάλι του με τα δύο του χέρια. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν υπάρχει παθολογία και περιορισμός της κίνησης του αυχένα. Ο ασθενής εστιάζει τα μάτια σε συγκεκριμένο σημείο πχ τη μύτη του εξετάζοντος και ακολούθως ο εξετάζων αφού κάνει κάμψη το κεφάλι του ασθενούς κατά 30 μοίρες(για να οριζοντιωθούν οι σωλήνες), το στρέφει γρήγορα και απότομα (υψηλή επιτάχυνση) κατά 5 ως 10 ° ή και μέχρι 20 ° προς τη μία πλευρά. Η φυσιολογική απόκριση από τον εξεταζόμενο είναι η παραμονή της προσήλωσης των ματιών στο στόχο. Παθολογική απόκριση είναι η απομάκρυνση των ματιών και διορθωτική επαναφορά τους (αναπληρωματική σακκαδική κίνηση) προς την κατεύθυνση του στόχου. Αυτή η απάντηση προκύπτει από το αιθουσοοφθαλμικό αντανακλαστικό προς την πλευρά της στροφής της κεφαλής σε περιφερική βλάβη του έσω ωτός ή του αιθουσαίου νεύρου προς την πλευρά αυτή. μοίρες
     
    Το τεστ μπορεί να εκτελεστεί και σε κάθετο επίπεδο για τους κάθετους ημικύκλιους σωλήνες(βλ. βίντεο κατωτέρω)

    Δείτε λεπτομέρειες για το    Head thrust test
     

    Η ευαισθησία  και η ειδικότητα της δοκιμασίας της απότομης στροφής της κεφαλής

    Η δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής, που ελέγχει τη λειτουργία του οριζόντιου ημικυκλικού σωλήνα, είναι σήμερα μια εκτεταμένα χρησιμοποιούμενη εξέταση στα ιατρεία, σε όλο τον κόσμο. Ο εξεταστής κρατά την κεφαλή του ασθενούς με τα δύο του χέρια και εφαρμόζει σύντομες, μικρής κλίμακας (5-10 μοιρών) και υψηλής επιτάχυνσης (3.000-4.000 μοίρες / δευτερόλεπτο) στροφές της κεφαλής του ασθενούς, ενώ αυτός προσπαθεί να καθηλώσει το βλέμμα του στη μύτη του εξεταστή. Φυσιολογικά, οι οφθαλμοί του ασθενούς θα παραμείνουν σταθερά στη θέση τους, καθώς το VOR θα προκαλέσει μια ίση και αντίθετη κίνησή τους ώστε να διορθωθεί η μετακίνηση της κεφαλής. Εάν η ευαισθησία του VOR μειωθεί, οι οφθαλμοί μετακινούνται μαζί με την κεφαλή και ο ασθενής θα πρέπει να κάνει διορθωτικές γρήγορες οφθαλμικές κινήσεις (σακκαδικές) ώστε να επανακαθηλώσει το βλέμμα στο στόχο. Οι διορθωτικές σακκαδικές κινήσεις του βλέμματος μετά από πλάγιες ωθήσεις της κεφαλής μόνο προς τη μια πλευρά υποδηλώνουν μονόπλευρο έλλειμμα του VOR, ενώ όταν εμφανίζονται μετά από κινήσεις της κεφαλής προς αμφότερα τα πλάγια υποδηλώνουν αμφοτερόπλευρο έλλειμμα.

    Η ευαισθησία της δοκιμασίας απότομης στροφής της κεφαλής για τον προσδιορισμό της απώλειας λειτουργίας του οριζόντιου ημικυκλικού σωλήνα ποικίλει, ανάλογα με τη σοβαρότητα του ελλείμματος και πιθανότατα ανάλογα με την τεχνική και την εμπειρία του εξεταστή. Όταν συνυπάρχει πλήρης μονόπλευρη απώλεια απάντησης στο θερμικό ερεθισμό, η ευαισθησία της δοκιμασίας απότομης στροφής της κεφαλής προσεγγίζει το 100%, αλλά πέφτει γρήγορα, σε λιγότερο από 50%, όταν υπάρχει μερική μονόπλευρη απώλεια της απάντησης στο θερμικό ερεθισμό διά του έξω ωτός. Η ειδικότητα για τα μονόπλευρα ελλείμματα διαμορφώνεται περίπου στο 95%. 

    Μόνο μια αναδρομική μελέτη έχει αξιολογήσει την ευαισθησία και ειδικότητα της δοκιμασίας απότομης στροφής της κεφαλής για τον προσδιορισμό μιας αμφοτερόπλευρης αιθουσοπάθειας. Οι Schubert και συνεργάτες ανασκόπησαν κλινικά αρχεία ως προς τα αποτελέσματα της δοκιμασίας απότομης στροφής της κεφαλής, επί 32 ασθενών με αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια, η οποία έχει τεκμηριωθεί μέσω μειωμένης απάντησης στο θερμικό ερεθισμό του έσω ωτός και στη δοκιμασία περιστροφής. Συνολικά, η ευαισθησία της δοκιμασίας απότομης στροφής της κεφαλής ήταν 84% (76% στη μερική και 100% στην πλήρη αμφοτερόπλευρη αιθουσοπάθεια), ενώ η ειδικότητα της ήταν 82%.


    ΔοκιμήΕυαισθησίαΕιδικότηταΥποκειμε-
    νικότητα
    ΑνοχήKλινική ΧρησιμότηταΑσφάλεια
    Head-Impulse TestΜέσηΥψηλήΥψηλήΥψηλήΜεσαίαΜεσαία
    Head-heave testΑγνωστηΑγνωστηΥψηλήΑγνωστηΧαμηλήΑσαφής
    Head-Shaking testΥψηλήΜέσηΧαμηλήχαμηλήΜεσαίαΥψηλή
    Vibration TestΜέσηΜέσηΧαμηλήπολύ ΥψηλήΥψηλήΥψηλή
    VHIT testΜέσηΧαμηλήΧαμηλήΜάλλον πολύ ΥψηλήΜεσαίαΜεσαία



      
    head thrust test
    Head thrust test




    πάνω φυσιολογικό      





    κάτω περιφερική βλάβη δεξιά


    Η δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής πρώτα για τους οριζόντιους και μετά για τους κάθετους ημικύκλιους σωλήνες









    Η δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής




     

    Η δοκιμασία απότομης ώθησης της κεφαλής [head heave test] αξιολογεί τη λειτουργία του οριζόντιου γραμμικού VOR, που είναι ένα οφθαλμικό αντανακλαστικό της ωτοκονίας. Διενεργείται με τρόπο παρόμοιο με τη δοκιμασία απότομης στροφής της κεφαλής, εκτός του ότι αντί για μια ταχεία στροφή της κεφαλής, η κεφαλή ωθείται προς τα πλάγια (μια γραμμικού τύπου μετατόπιση), πρώτα προς τη μια πλευρά και μετά προς την άλλη. Στην περίπτωση αυτή, οι διορθωτικές σακκαδικές κινήσεις υποδηλώνουν μειωμένη ευαισθησία του γραμμικού VOR, αλλά όχι και του γωνιακού. Δεν έχουν υπάρξει αναφορές επί της ευαισθησίας ή ειδικότητας αυτής της σχετικά νέας κλινικής δοκιμασίας για τη μονόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη απώλεια της αιθουσαίας λειτουργίας.



    Τεστ κίνησης κεφαλής (Head-shake nystagmus test). Οι κινήσεις της κεφαλής παράγουν αιθουσαίες απαντήσεις με μικρό λανθάνοντα χρόνο (< 15ms). Οι οφθαλμοκινητικές απαντήσεις είναι πιο καθυστερημένες με λανθάνοντα χρόνο 100-200ms. Η αντιρρόπηση για την χρονική αυτή διαφορά είναι η ικανότητα του κεντρικού αιθουσαίου συστήματος να διατηρεί την μνήμη για την κίνηση της κεφαλής, έτσι ώστε οι οφθαλμικές κινήσεις επακριβώς να αντιστοιχούν στην κίνηση της κεφαλής. H εξέταση περιλαμβάνει 20 κύκλους, μεγάλης ταχύτητας παθητικές ή ενεργητικές κινήσεις της κεφαλής, παρατηρώντας τον νυσταγμό. Αυτό γίνεται σε οριζόντια και σε κάθετη κίνηση. Η εξέταση γίνεται με καταστολή της οπτικής καθήλωση με τα Γυαλιά Frenzel ή με υπέρυθρο σύστημα βιντεοσκόπησης. 
    Φυσιολογικά, η απότομη κίνηση της κεφαλής προς μια κατεύθυνση οδηγεί σε κίνηση των οφθαλμών προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αντίθετα, στη μονόπλευρη αιθουσαία δυσλειτουργία δεν παράγεται οφθαλμική κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση, ενώ παράγεται μια διορθωτική σακκαδική κίνηση – νυσταγμός από κίνηση της κεφαλής. Νυσταγμός που παρατηρείται με τα γυαλιά Frenzel μετά από γρήγορη κίνηση κεφαλής αντανακλά ασύμμετρη αιθουσαία συμμετοχή. 
    Σε αμφοτερόπλευρη αιθουσαία νευρίτιδα το τεστ μπορεί να είναι φυσιολογικό. 

    Τεστ κίνησης κεφαλής Head-shake nystagmus test Νυσταγμός αιθουσαία νευρίτιδα ζάλης ιλίγγου












    Η δοκιμασία συριγγίου Henebert [fistula test], δηλαδή η εφαρμογή θετικής και αρνητικής πίεσης μέσω αερο-ωτοσκοπίου [pneumatic otoscope], μπορεί να προκαλέσει νυσταγμό και ίλιγγο, η ευαισθησία της όμως σε χειρουργικά επιβεβαιωμένες περιπτώσεις είναι χαμηλή. 

     έλεγχο για ύπαρξη περιλεμφικού συριγγίου με πνευματικό ωτοσκόπιο ή μπαλόνι(δοκιμασία Henebert)



    Στον έλεγχο για ύπαρξη περιλεμφικού συριγγίου με πνευματικό ωτοσκόπιο ή μπαλόνι(δοκιμασία Henebert), επί υπάρξεως συριγγίου παρατηρείται νυσταγμός προς την πάσχουσα πλευρά. Η δοκιμασία Hennebert έχει ευαισθησία 25%.





    Επίσης υπάρχει και η δοκιμασία συριγγίου στροφής με ευαισθησία 90% κατά την οποία ο ασθενής περπατά σε ευθεία γραμμή με τα μάτια κλειστά και εν συνεχεία εκτελεί στροφή 180 μοιρών προς τα δεξιά ή αριστερά. Εάν υπάρχει συρίγγιο ο ασθενής θα χάσει την ισορροπία του προς την πλευρά της βλάβης.
     

     

    Οι αιθουσαίες διαταραχές δεν παρουσιάζουν ποτέ κάθετο νυσταγμό ή νυσταγμό, που είναι το ίδιο ταχύς και στις δύο κατευθύνσεις.
     
      
    Οι δοκιμασίες ελέγχου της παρεγκεφαλιδικής λειτουργίας, το τεστ Romberg
    και η αξιολόγηση του βηματισμού (Unterberger) είναι επίσης σημαντικά στην εκτίμηση ενός αρρώστου με ίλιγγο.
    Τα test δακτύλου–ρινός και πτέρνας–γόνατος είναι παθολογικά τόσο με τα μάτια ανοικτά, όσο και κλειστά, σε παρεγκεφαλιδικές και κινητικές διαταραχές, ενώ μπορεί να είναι παθολογικά μόνο με τα μάτια κλειστά σε αμιγώς αιθουσαία δυσλειτουργία. Αυτό συμβαίνει διότι οι άρρωστοι με χρόνιες αιθουσαίες διαταραχές, τις αντισταθμίζουν χρησιμοποιώντας οπτικά ερεθίσματα, ενώ αυτοί με παρεγκεφαλιδικές διαταραχές είναι το ίδιο επηρεασμένοι με ή χωρίς οπτικά ερεθίσματα.
    Εκτελώντας τη δοκιμασία βηματισμού σε μια γραμμή με τα μάτια κλειστά, (από τον ασθενή ζητείται να βαδίσει σε μια γραμμή, εναλλάσσοντας την επαφή κάθε πτέρνας με τα δάχτυλα του άλλου άκρου ποδιού για μερικά βήματα, σαν να μετρά το μήκος του δωματίου), μπορεί να καταδειχθεί μια χρόνια αιθουσαία διαταραχή με τον ασθενή να ταλαντεύεται προς τη κατεύθυνση του πάσχοντος λαβυρίνθου.
    Η δοκιμασία βηματισμού πτέρνας–δακτύλων είναι επίσης σημαντική για την αδρή εκτίμηση κινητικού συντονισμού.
    Η δοκιμασία επιτόπιου βηματισμού Unterberger (Fukuda) του ασθενούς, για 60 δευτερόλεπτα, με τα μάτια κλειστά, μπορεί να φανεί χρήσιμη στην ανίχνευση αιθουσαίων διαταραχών. Απόκλιση του σώματος πάνω από 45 μοίρες συνιστά αιθουσαία διαταραχή από την πλευρά της απόκλισης. 




    Η εξέταση Romberg χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει αστάθεια είτε περιφερικής, είτε κεντρικής αιτιολογίας. 
    Διεξάγεται ζητώντας από τον ασθενή να σταθεί προσοχή με τις φτέρνες ενωμένες, κρατώντας τα άνω άκρα σε υπτιασμό και πρόταση περίπου στο ύψος των αυτιών του, πρώτα με τα μάτια ανοιχτά, και μετά με τα μάτια κλειστά. 
    Η δοκιμασία Romberg είναι χρήσιμη στην οξεία μονόπλευρη αιθουσαία διαταραχή (παρέκκλιση στην πάσχουσα πλευρά). Δεν είναι όμως ειδική στις χρόνιες μονόπλευρες διαταραχές. 
    Μια θετική εξέταση δείχνει ένα πρόβλημα με την αιθουσαία λειτουργία ή την ιδιοδεκτικότητα. Η δοκιμασία Romberg μπορεί επίσης να είναι θετική σε νευρομυϊκές διαταραχές και μπορεί να μην είναι αξιόπιστη σε πολύ ηλικιωμένα άτομα.
     
     
    τεστ RombergΔοκιμασία Romberg
    Δοκιμασία βαδίσεωςΔοκιμασία βαδίσεως φτέρνα δάχτυλα


    τεστ Romberg Ίλλιγος, ανισορροπία - αστάθεια, ζάλη                                   Unterberger Ίλλιγος, ανισορροπία - αστάθεια, ζάλη

    Babinsky Weill  Ίλλιγος, ανισορροπία - αστάθεια, ζάλη                             Barany test Ίλλιγος, ανισορροπία - αστάθεια, ζάλη

     

    Επίσης υπάρχει και η δοκιμασία συριγγίου στροφής με ευαισθησία 90% κατά την οποία ο ασθενής περπατά σε ευθεία γραμμή με τα μάτια κλειστά και εν συνεχεία εκτελεί στροφή 180 μοιρών προς τα δεξιά ή αριστερά. Εάν υπάρχει συρίγγιο ο ασθενής θα χάσει την ισορροπία του προς την πλευρά της βλάβης.


     
    Στον εργαστηριακό έλεγχο η νυσταγμογραφία καταγράφει αντικειμενικά  τις κινήσεις των ματιών κατά τη διάρκεια δοκιμασιών θέσεως, οπτικής απασχόλησης και αιθουσαίου ερεθισμού που προκαλείται από περιστροφή ή ψυχρό–θερμό διακλυσμό.  
    Δοκιμασία περιστροφής. Ερεθίζει και τους δύο ημικύκλιους σωλήνες, σε αντίθεση με το διακλυσμό. Με τη δοκιμασία αυτή ελέγχουμε τη λειτουργία του εγκεφαλικού στελέχους.
    Η υπολογιστική δυναμική ισορροπιογραφία [computerized dynamic posturography], αξιολογεί την ισορροπία και αποσκοπεί στη μέτρηση των διαφόρων κινητικών και αισθητικών συστημάτων που συμβάλλουν στη στάση και τη βάδιση. Αυτή η δοκιμή λέει στο γιατρό σας ποιό μέρος του συστήματος ισορροπίας  μπορεί να δημιουργεί προβλήματα.  Στέκεστε σε γυμνά πόδια σας σε μια πλατφόρμα και προσπαθήστε να κρατήσετε την ισορροπία σας κάτω από διάφορες συνθήκες. 

     

    Ακουολογικές εξετάσεις ιλίγγου

     
     
    Στον ακουολογικό έλεγχο περιλαμβάνονται η εξέταση της ακοής με τονοδότες,
    η τονική και ομιλιτική ακοομετρία, η τυμπανομετρία, οι ΟΑΕς, και τα προκλητά ακουστικά δυναμικά του εγκεφαλικού στελέχους και μας δίνουν πληροφορίες για πιθανή βλάβη στον πρόσθιο λαβύρινθο(κοχλιακή) ή το ακουστικό νεύρο(οπισθοκοχλιακή) και στην υπόλοιπη ακουστική οδό.
    Ο ακουολογικός έλεγχος δίν έμμεσα πληροφορίες για βλάβες στον οπίσθιο λαβύρινθο(αιθουσαίο) και άμεσα για βλάβες στον πρόσθιο λαβύρινθο(κοχλία) και στο ακουστικό νεύρο.


    Εξέταση με τονοδότες



    Χρησιμοποιώντας έναν τονοδότη (διαπασών), μπορεί να προσδιοριστεί αδρά μια απώλεια ακοής, και επί πλέον βλέπουμε αν είναι αγωγιμότητος ή νευροαισθητήριος. Γίνεται σύγκριση της ακοής δια του αέρα και δια των οστών. Για τη μελέτη της αγωγιμότητας του αέρα, το διαπασών φέρεται μπροστά στο αυτί, ενώ για την αγωγιμότητα των οστών τοποθετείται πίσω στη μαστοειδή. Το ηχητικό κύμα δια του αέρος ταξιδεύει κατά μήκος του καναλιού του αυτιού και μέσα από το Τύμπανο και τα οστάρια προς τον κοχλία. Στην δια των οστών αγωγής ταξιδεύει με την δόνηση του ίδιου του οστού. Αυτή η διέγερση αποφεύγει το μέσο αυτί και διεγείρει άμεσα την κοχλία.



    Δοκιμασία Weber 

    Στη δοκιμασία Weber το διαπασών τοποθετείται στην κορυφή του κρανίου


    Στη δοκιμασία Weber το διαπασών τοποθετείται στην κορυφή του κρανίου ή το μέτωπο. Είναι ιδιαίτερα κατατοπιστική σε περίπτωση ετερόπλευρης 
    βαρηκοΐας
    Στην περίπτωση της νευροαισθητήριας απώλεια ακοής, ο ήχος γίνεται αντιληπτός από το αυτί με την καλύτερη ακοή. Καθώς το ερέθισμα παρουσιάζεται στο κέντρο του κρανίου, φτάνει ταυτόχρονα και στους δύο κοχλίες. Η καλύτερος κοχλίας (με το χαμηλότερο ακουστικό κατώφλι) αντιλαμβάνεται καλύτερα τον ήχο και ως εκ τούτου εντοπίζεται σε εκείνη την πλευρά. Ο κοχλίας με αυξημένα 
    ακουστικό κατώφλι δεν παρέχει καμία ακουστική αίσθηση.
    Στην περίπτωση της αγώγιμης απώλειας ακοής, ο ήχος γίνεται αντιληπτός από το προσβεβλημένο αυτί γιατί δεν μπορεί να γίνει «διαρροή» μέσω της αλυσίδας των οσταρίων, και οδηγεί σε μια ψευδή αίσθηση ενίσχυσης σε σύγκριση με το υγιές ετερόπλευρο αυτί.


    Δοκιμασία Rinne


    Δοκιμασία Rinne αρνητική σε βαρηκοΐα αγωγιμότητας
    Δοκιμασία Rinne θετική  Στην περίπτωση της φυσιολογικής ακοής, ή νευροαισθητήριας βαρηκοΐας


    Η δοκιμασία Rinne εξετάζει τη διαφορά μεταξύ της αγωγιμότητας του οστού και της αγωγιμότητας του αέρα. Το διαπασών φέρεται μπροστά στο αυτί, ή τοποθετείται πίσω στη μαστοειδή.  Η δοκιμασία δείχνει ποια διέγερση  παρήγαγε το δυνατότερο ήχο. Στην περίπτωση μιας αγώγιμης απώλειας ακοής, ο ήχος γίνεται αντιληπτός πιο δυνατά στην οστική αγωγιμότητα από την αγωγιμότητα του αέρα. Το σύστημα Τύμπανο- οστάρια έχει χάσει τη λειτουργία του ενισχυτού. Στην περίπτωση της φυσιολογικής ακοής, ή νευροαισθητήριας βαρηκοΐας, η αγωγιμότητα του αέρα γίνεται αντιληπτή καλύτερα από ότι η αγωγιμότητα των οστών. Το σύστημα Τύμπανο- οστάρια διατηρεί την ικανότητα ενίσχυσης.

     

    Ακοόγραμμα

     

    Πραγματοποιείται με ειδικά μηχανήματα, τους ακοογράφους.ακουογράφοςακουστικα
    Με τη βοήθεια ακουστικών χορηγούνται ήχοι διαφόρων συχνοτήτων(απο 250 εως 8000 HZ) προοδευτικά μειούμενης έντασης(απο 0 εως 100 db). Ο εξεταζόμενος όταν τους ακούει μας δίνει μία απάντηση σηκώνοντας το χέρι ή πατοντας ένα κουμπί. Με τα παιδιά παιζουμε ενα παιχνίδι πχ όταν ακούει τον ήχο να βάζει ένα αυγουλάκι μέσα στο καλαθάκι(παιχνιδοακουομετρία). Σημειώνοντας το λιγότερο που ακούει δηλαδη την ελάχιστη ακουστή ένταση ήχου (=ουδός ακοής), σε κάθε συχνότητα σε ενα διάγραμμα, που στον αξονα χ ειναι οι συχνοτητες ενω στον ψ η ένταση, προκύπτει το ακοομετρικό διάγραμμα ή ακοόγραμμα.
    Οι συχνότητες που εξετάζονται είναι αυτές του φάσματος της ομιλίας. Ο φυσιολογικός ουδός ακοής γι΄ αυτές τις συχνότητες είναι (0) μηδέν db. Εξετάζεται η αγωγή δια του αέρος με τα ακουστικα  και δια των οστών με το οστεοφωνο.Στις βαρηκοιες αγωγιμοτητος επηρεαζεται μονο η πρωτη ενω στις νευροαισθητηριες και οι δυο.  Αν και πρόκειται για υποκειμενική μέθοδο εξέτασης, σε συνδυασμό με άλλες αντικειμενικές εξετάσεις δίνει σημαντικές πληροφορίες για τα επίπεδα της ακοής.
    βαρηκοΐα αγωγιμοτητος ακουόγραμμαβαρηκοΐα αγωγιμοτητος
    Εκκριτικη ωτιτιδα(υγρο), Μεση ωτιτιδα, Ωτοσκληρυνση
     
    βαρηκοΐα αντιλήψεως (νευροαισθητηριος) ακοόγραμμαβαρηκοΐα αντιλήψεως
                                                                                      (νευροαισθητηριος)
    βαρηκοΐα μικτου  τυπου ακοομετρικό διάγραμμαβαρηκοΐα μικτου τυπου
    Κοχλιακη Ωτοσκληρυνση, Χρονια ωτιτιδα


    Ομιλητική ακουομετρία
     

    Η ακουομετρία ομιλίας ενσωματώνει διάφορες τεχνικές που αξιολογούν την αντίληψη και κατανόηση στοιχείων της ομιλίας. Τέτοιες δοκιμασίες είναι ο ουδός αντίληψης ή αναγνώρισης της ομιλίας, ο ουδός επίγνωσης της ομιλίας και η υπερουδική αναγνώριση λέξεων.
     
     
    Διάγραμμα ομιλητικής ακουομετρίας
     
      Διάγραμμα ομιλητικής ακουομετρίας
    Ι) βαρηκοΐα αγωγιμότητος  ΙΙ) κοχλιακή βλάβη  ΙΙΙ) οπισθοκοχλιακή βλάβη


     
                                                                                                                          

    Τυμπανομετρία

     
    Αυτή η εξέταση μετρά την κίνηση του τυμπάνου. Η συσκευή(τυμπανογραφος) τυμπανογραφος
    μεσω ενος πλαστικου βυσμαστος του αυτιού, αυξομοιωνει την πίεση του αέρα στον εξω ακουστικο πορο, αναγκαζοντας έτσι το τύμπανο να κινηθεί. Ο τυμπανογραφος μετρά και καταγραφει(τυμπανογραμμα) το πόσο καλά κινείται το τύμπανο  και ποση ειναι η πίεση στο μέσο αυτί και παραγει μια φυσιολογικη καμπυλη(τυπου A).

    τυμπανογραμμα τυπου A

     
    Οτιδηποτε εμποδιζει την φυσιολογικη κινηση του τυμπανου( οπως το υγρο και η ωτιτιδα)παραγει παθολογικη καμπυλη(πχ τυπου B)
     
                                                    Εκκριτικη ωτιτιδα      Μεση ωτιτιδα
                                                             (υγρο)              
     
    Η αποφραξη της ευσταχιανης σαλπιγγας(πχ απο ρινιτιδα η κρεατακια) προκαλει ελατωση της πιεσεως στο μέσο αυτί και μετατοπιση της καμπυλης(τυπου C).
    τυμπανογραφημα τυπου C
     
    Το τυμπανογραμμα αποτελεί βασική και την καλυτερη εξέταση του μεσου αυτιου, σε όλες τις περιπτώσεις βαρηκοϊας αγωγιμότητας(Εκκριτικη ωτιτιδα(υγρο), Μεση ωτιτιδα, Ωτοσκληρυνση),και προηγειται παντοτε της μελετης του ακουστικού αντανακλαστικου  στη βαρηκοΐα αντιλήψεως(νευροαισθητηριο).
    Η μελετη του ακουστικού αντανακλαστικου γινεται επισης με τον
    τυμπανογραφο αφου καθε δυνατος ηχος προκαλει προστατευτικη συσπαση δυο πολυ μικρων μυων (τεινων το τυμπανο μυς και μυς του αναβολεα) στο μεσο αυτι που καθηλωνουν το τυμπανο και την κινηση του που καταγραφει οπως προαναφεραμε η συσκευη. Ετσι στα παιδια  ανευρισκεται ο ουδός(ελαχιστη ενταση ήχου)εκκλυσεως των αντανακλαστικών και διαγιγνωσκεται η βαρηκοΐα αντιλήψεως ενω στους ενηλικους εξεταζεται κυριως η κοπωση του ακουστικού αντανακλαστικου και γινεται τοπογραφικη διαφοροδιαγνωση κεντρικης απο περιφερικη βλαβη(ακουστικο νευρινωμα).
    Η ολη διαδικασια ειναι απλη προσαρμοζοντας στα αυτια του αρωστου ενα ακουστικο και ενα πλαστικο βυσμα χωρις να ειναι απαραιτητη η συνεργασια του. Μεχρι την ανακαλυψη των ακουστικων προκλητων δυναμικων(ABR) και των ωτοακουστικων εκπομπων(OAEs) προ λιγων ετων αποτελουσαν την μονη αντικειμενικη μεθοδο  για τη διαγνωση της βαρηκοιας στα παιδια και τους υποκρινομενους.Και σημερα ομως αποτελει βασικη εξεταση γιατι ειναι πολυ γρηγορη και πρακτικη και συνδιαζεται με τις νεοτερες για την εξαγωγη ασφαλεστερου συμπερασματος  περι του επιπεδου ακοης ενος παιδιου.
     
      
     
     
     

    Ακουστικά προκλητά δυναμικά εγκεφαλικού στελέχους (ABR)

     
     
     
     ABRακουστικά προκλητά δυναμικά εγκεφαλικου στελεχους
     
     
     
    Τα ακουστικά προκλητά δυναμικά είναι ηλεκτρονική αντικειμενική μέθοδος εξέτασης της ακοής, που καταγράφει τα ηλεκτρικά δυναμικά στα οποία μετατρέπονται τα ηχητικά κύματα στο ακουστικό νεύρο και τον εγκέφαλο.
    Με τη μέθοδο αυτή καταγράφουμε με ηλεκτρόδια που τοποθετούνται στο κεφάλι, τις απαντήσεις του ακουστικού νευρικού συστήματος σε διάφορες εντάσεις ήχου.
    Στα ακουστικά προκλητά δυναμικά του εγκεφαλικού στελέχους(ABR) χορηγούνται, ακουστικά ερεθίσματα με τη μορφή κλίκ (clicks=μια σειρά από διακοπτόμενους ήχους), τα οποία προκαλούν νευροηλεκτρική δραστηριότητα(ηλεκτρικά δυναμικά) της κεντρικής ακουστικής οδού(ακουστικό νεύρο και εγκέφαλος) για 12,5 msec μετά από την εκπομπή τους, η οποία και καταγράφεται με ηλεκτρόδια, που τοποθετούνται στο κεφάλι του εξεταζόμενου.
    Οι πρώτες πέντε κυματομορφές (κύματα Ι εως V)που καταγράφονται με την μορφή γραφικής παράστασης από ένα κομπιούτερ, αξιολογούνται ως προς το μέγεθος και το χρόνο που μεσολάβησε από τη χορήγηση του ακουστικού ερεθίσματος έως την εμφάνισή τους(καθυστέρηση ή λανθάνων χρόνος).
    Τα ακουστικά προκλητά δυναμικά του εγκεφαλικού στελέχους αποτελούν σήμερα την πιο αξιόπιστη μέθοδο αντικειμενικής εκτίμησης της ακουστικής λειτουργίας, που χρησιμοποιείται
    1)στην ανιχνευτική εξέταση της ακοής των νεογνών,
    2)στη διάγνωση και στη διαφορική διάγνωση της βαρηκοΐας (ακουστικό νευρίνωμα).
    Η μέθοδος χρησιμοποιείται επίσης στη διεγχειρητική παρακολούθηση της ακουστικής λειτουργίας (monitoring) σε επεμβάσεις
    (π.χ. ακουστικό νευρίνωμα, όγκοι γεφυροπαρεγκεφαλιδικής γωνίας) και σε ασθενείς που βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση.
    Η διαγνωστική αξία της μεθόδου, οφείλεται στη μεγάλη ευαισθησία και ειδικότητα που διαθέτει για την αντικειμενική εκτίμηση της ανατομικής και λειτουργικής ακεραιότητας του ακουστικού συστήματος.
    Η κυματομορφή ABR, αποτελείται από τα βασικά κύματα Ι–III–V. Το αποτέλεσμα της εξέτασης αξιολογείται από την παρουσία ή μη της κυματομορφής, από τη μορφολογία των κυμάτων, από το εύρος (amplitude), τον λανθάνοντα χρόνο (wave latency) και τους διακυματικούς χρόνους (interwave latency).
     
     
     
    Ακουστικά προκλητά δυναμικά (ABR). Φυσιολογική κυματο-μορφή. Κύματα I-II-III-IV-V.
     

    Σε οπισθοκοχλιακές βλάβες παρατηρείται ανώμαλη μορφολογία της κυματομορφής, απουσία κυμάτων, επιμήκυνση λανθάνοντα χρόνου και διακυματικού χρόνου.